حجازی در دوران ورزشی و مربیگری‌اش، بارها و بارها با رسانه‌ها گفت‌وگو کرد. حتی برخی مصاحبه‌‌های منتشرنشده‌اش پس از فوت وی منتشر شدند. وي یکی از گفت‌وگو‌های به‌یادماندنی‌اش را در سال 1999 زمانی که هدایت استقلال را برعهده داشت و تیم پرطرفدار ایران و آسیا را تا فینال لیگ قهرمانان هدایت کرد، با مجله ماهنامه فوتبال آسیا متعلق به ای‌اف‌سی انجام داد؛ گفت‌وگویی که در رسانه‌های داخلی ترجمه نشد و انعکاس نیافت. در آن گپ و گفت دروازه‌بان دوم قرن قاره به گزارشگر نشریه آسیا گفت: اگر زمان جوانی امکان ادامه فعالیت با تیم ملی را پیدا می‌کردم، حتم دارم بهترین بازیکن قاره می‌شدم. فقط 29 سال داشتم که به خاطر یکسری مسائل پیش آمده، امکان ادامه فعالیت با تیم ملی را نیافتم. هنگام وقوع انقلاب اسلامی پیشنهاد همکاری با تیم منچستریونایتد را داشتم. از طرف این تیم بزرگ انگلیسی به تمریناتش دعوت شدم که برایش بازی کنم. حدود یک ماه درمیان تمرینات منچستری‌ها بودم. در دیداری که بازیکنان ذخیره یونایتد حضور داشتم، مقابل استوک‌سیتی حتی بازی کردم و نظر دیو سکستون را که آن موقع سکان هدایت من‌یونایتد را در اختیار داشت، جلب کردم. آنها می‌‌خواستند 2، 3 ماه بمانم و بعد با من قرارداد حرفه‌ای منعقد کنند اما به علت وقوع انقلاب و تغییر و تحولات گسترده در کشور، فدراسیون فوتبال ایران هنوز شکل نگرفته بود و کسی نبود پاسخگو باشد و مسائل را رسیدگی کند. به همین دلیل فرصت عقد قرارداد با یونایتدها را از دست دادم، چون این باشگاه حرفه‌ای بود و نمی‌توانست منتظر بماند. به این دلیل آنها رفتند و با «گری بیلی» به جای من قرارداد بستند. من هم به خاطر نبود فدراسیون و در نتیجه نگرفتن کارت آی‌تی‌سی بین‌المللی، بدشانسی آوردم. دیو سکستون در آن مقطع به من گفت به دروازه‌بان باتجربه‌ای مثل من نیاز مبرم دارند ولی نمی‌توانند معطل بمانند. این از بخت نامساعد من بود که با وجود شور و اشتیاق فراوانی که برای حضور در منچستر داشتم و از نظر فنی مورد قبول بودم اما تنها به خاطر نداشتن کارت آی‌تی‌سی امکان عقدقرارداد نیافتم.» در آن مصاحبه اسطوره ایران از نظر فنی فوتبال آن دوره و عصر جدید را با هم مقایسه کرد. وی عنوان کرد: «دوستی‌هاي من و منچستری‌ها باقی ماند اما فوتبال تغییر کرد. در آن دوران فوتبال سرعت نداشت اما اکنون به سبب شرایط جسمانی خوب بازیکنان، فوتبال با سرعت و شتاب خوبی انجام می‌شود. از این جهت است که اکنون فوتبال ابعاد بسیار پیچیده‌تری به خود گرفته، پیچیده برای مربی و بازیکن. البته اگر حق انتخاب داشتم و می‌خواستم بین فوتبال امروز و گذشته، یکی را برای بازی انتخاب کنم، فوتبال کنونی را برمی‌گزیدم. من این فوتبال را ترجیح می‌دهم. در کنار تمام ویژگی‌های خوب فنی، امکانات مالی خوبی اکنون وجود دارد. در آن زمان که ما بازی می‌کردیم، حتی پول لباس و کفش را خودمان می‌پرداختیم اما اکنون بازیکنان حمایت خوبی می‌شوند. در گذشته بازیکنی مثل من درآمد بسیار ناچیزی از فوتبال داشت و به من و امثال من، آماتور گفته می‌شد.
هر چند شغل من، فوتبال بود.» در مصاحبه با مجله کنفدراسیون، مرحوم حجازی از رویای حضور در جام‌جهانی نیز حرف به میان آورد. او گفت: «در این دنیا، اگر از هر بازیکنی سوال کنید و درباره جام‌جهانی بپرسید، از علاقه‌اش برای راهیابی به جام‌جهانی و بازی در این تورنمنت حرف می‌زند. فرقی نمی‌کند حرفه‌ای باشد یا آماتور، دسته اولی باشد یا دسته سومی. همه و همه آرزوی حضور در این آوردگاه جهانی را دارند. جام‌جهانی 1978 اولین دوره‌ای بود که تیم ملی ایران به این مسابقات بسیار مهم و ارزشمند راه یافت. ما باید با غول‌هایی مثل هلند، اسکاتلند و پرو بازی می‌کردیم. در وهله نخست خیلی خوشحال بودیم که به این مسابقات راه پیدا کرده بودیم. خود را مقابل هلند می‌دیدیم که در جام‌جهانی 1974 نایب‌قهرمان شده بود و می‌‌خواست در جام‌جهانی 1978 تلافی ناکامی‌‌اش را در فینال جام‌جهانی قبلی، با کسب مقام نخست بکند. دیدید که در آن جام نیز تا فینال پیش آمد و نایب‌قهرمان شد. در مقابل چون اولین تجربه حضور ایران در این مسابقات بود، نگرانی نیز داشتیم. اکنون (منظور جام‌جهانی 1998 فرانسه) برای دومین مرتبه برای این مسابقات انتخاب شدیم. دیدید که نسبت به آن دوره، بهتر کار کردیم چرا که تجربه بیشتری داشتیم. با این حضور ایران نشان داد که در فوتبال در حال پیشرفت است و صاحب بازیکنان بااستعداد خیلی زیادی نیز است که می‌توانند از بازیکنانی مثل من که در تیم کشورمان در جام‌جهانی 1978 بودند، کسب تجربه کنند.
متاسفانه اکنون معضل بزرگ ما، نداشتن یکسری امکانات استاندارد است. به عنوان نمونه زمین‌های خوب نداریم در حالی که کشورهای آسیایی مثل کره‌جنوبی، عربستان و ژاپن از این نظر
جلوتر از ما هستند.