بایرن‌مونیخ دهه 70 را با کمترین ورود و خروج آغاز کرد. ادو هورشمن، لودیوگ شوستر از آلمان و کلد سنه‌کا از دانمارک خریدهای جدید تیم بودند. هنوز 2 بازیکن سوئدی به اضافه جانی هانسن در تیم حضور داشتند. ادو هورشمن و رومنیگه به ترکیب اصلی تیم اضافه شدند و اولی هوینس و جانی هانسن و برند فورستر و جوزف ویب بیشتر از نیمکت بازی‌ها را تماشا کردند. دیتمار کرمار همچنان هدایت تیم را برعهده داشت. در مرحله اول بایرن‌مونیخ مقابل تیم لوکزامبورگی «جینوس ایچ» کار سختی پیش رو نداشت و در همان بازی رفت 5 بر صفر پیروز شد. سوبل و رومنیگه هر كدام دوبار و شوستر یک بار گل‌های بایرن را به ثمر رساندند. در بازی برگشت هم شوستر با هت‌تریک خود 3 بر یک موجبات پیروزی بایرن را فراهم کرد تا در دور بعدی میهمان مالموی سوئد باشد. تیم سوئدی هم همچون آتویدابرگ، بایرن را یک بر صفر شکست داد تا بایرن امید خودش را در بازی برگشت جست‌وجو کند. جایی که تورستنسون سوئدی با گل خود به هموطنانش موجبات حذف این تیم را فراهم کرد. قبل از او دورن برگر از روی نقطه پنالتی بایرن را جلو انداخته بود تا بایرن با 2 گل از سد حریف سختکوشش بگذرد. در یک‌چهارم نهایی بنفیکا رو در روی بایرن قرار گرفت و در حالی که بازی رفت خود را در پرتغال بدون گل به پایان برده بود در بازی برگشت با نتیجه 5 بر یک مغلوب شد تا بایرنی‌ها با اقتدار پا به مرحله بعد بگذارند. دورن برگر و مولر هر کدام 2 گل و رومنیگه یک بار گل‌های بایرن را به ثمر رساندند. رئال‌مادریدی که به خاطر گل زده بیشتر در خانه مونشن‌گلادباخ صعود کرده بود در مرحله نیمه‌نهایی با دیگر تیم آلمانی، بایرن‌مونیخ رو‌به‌رو شد؛ مونیخی‌ها در بازی رفت که در سانتیاگو‌برنابئو برگزار می‌شد حریف را یک بر یک متوقف کردند. گرد مولر توانست گل خوآن مارتینز را خنثی کند. بازی برگشت در المپیک مونیخ برگزار شد و گرد مولر در همان نیمه اول کار را تمام کرد و 2 بر صفر رئال را شکست داد تا فینال را با سنت‌آتین فرانسه که آیندهوون را شکست داده بود برگزار کند. ورزشگاه همپدن پارک
این بار ورزشگاه همپدن پارک گلاسکوی اسکاتلند شاهد فینالی دیگر بود که بازهم یک پای آن بایرن‌مونیخ بود. تنها ادو هورشمن و رومنیگه به ترکیب اصلی تیم نسبت به 2 سال قبل افزوده شده بودند. سپ مایر، جانی هانسن، بکن باوئر، شوارزنبرگ، هورشمن، دورن برگر، فرانس روت، کاپلمن، اولی هوینس، رومنیگه و گرد مولر به میدان رفتند که گل فرانس روت در دقیقه 71 جام را برای سومین بار به مونیخ برد. در بوندس‌لیگا دوباره مونشن‌گلادباخ به مقام قهرمانی رسید و حتی هامبورگ هم بالاتر از بایرن در جای دوم قرار گرفت. بایرن با 15برد، 10 مساوی، 9 باخت و 40 امتیاز مثبت سوم شد. مونیخی‌ها در جام حذفی این فرصت را داشتند که تا فینال پیش بروند اما در نیمه‌نهایی این هامبورگ بود که صعود کرد. بایرنی‌ها در بازی اول تا وقت اضافه نیمه دوم 2 بر یک جلو بودند که دروازه‌شان باز شد. در بازی برگشت بایرن در عین تعجب همگان در ورزشگاه خود در دقیقه 90 دروازه‌اش را باز شده دید تا دوباره بدون فتح جام داخلی به سومین قهرمانی لیگ اروپا دست یابد. در این فصل گرد مولر با 23 گل در بوندس‌لیگا و 5 گل در لیگ قهرمانان و رومنیگه با 8گل در بوندس‌لیگا و 3 گل در لیگ قهرمانان بهترین گلزنان بایرن بودند. دوباره بکن باوئر بیشترین حضور را برای بایرن داشت و در همه بازی‌های بوندس‌لیگا و لیگ قهرمانان بازی کرد. سپ مایر و شوارزنبرگ هم دوم وسوم شدند.بایرن در فصل بعدی در یک‌چهارم نهایی مغلوب دیناموکی‌یف شد تا قهرمانی لیورپول و انگلیسی‌ها در 5 فصل بعدی شروع شود. بایرنی که در سال اول قرن بیست و یکم (فصل 2001-2000) پا به عرصه مسابقات می‌گذاشت تفاوت‌های عظیمی با تیمی داشت که درسال 1973 برای چهارمین‌بار قهرمان بوندس‌لیگا شده بود. آنها جز 3 قهرمانی در لیگ قهرمانان، در 16 دوره بوندس‌لیگا و 10 دوره جام حذفی موفق به فتح جام شده بودند و دیگر بهترین تیم آلمان شناخته می‌شدند. باواریایی‌ها بعد از قهرمانی‌های متوالی سه‌گانه 3 بار دیگر به فینال رسیدند که هر بار ناکام بودند. در سال 1981 استون‌ویلا با گل پیتر ویت، بایرن را از کسب جام دور کرد. در 1987 پورتو هم بازی یک هیچ برده بایرن را در نیمه دوم با 2 گل در عرض 3 دقیقه (رباح ماجر و جواری) به سود خود تمام کرد و در سال 1999 در عین تعجب همگان اتفاقات شگفت‌انگیز نوکمپ رخ داد و بایرن در حالی که یک بر صفر جلو بود و بازیکنان در حال آماده‌سازی برای جشن قهرمانی بودند تدی شرینگهام و اوله گنار سولسشیر اشک بایرنی‌ها را در‌آوردند. با این حال همگان اذعان داشتند که حق بایرن در آن سال‌ها یک قهرمانی دیگر در اروپا بود. در سال 2000 آنها بوندس‌لیگا و جام حذفی را فتح کردند (البته فتح بوندس‌لیگا در هفته آخر با گل به خودی میشاییل بالاک (بازیکن لورکوزن) به دست آمد). در لیگ قهرمانان آنها در حالی که در دور دوم و گروهی رفت و برگشت رئال‌مادرید را با 4 گل شکست داده بودند در بازی رفت نیمه‌نهایی و روی درخشش آنلکا 2 بر صفر باختند تا پیروزی 2بر یک در بازی برگشت نتیجه‌ای در‌بر نداشته باشد. اما فصل جدید بالاخره انتظارات به پایان رسید. اوتمار هیتسفیلدی که قبلا با دورتموند قهرمان اروپا شده بود هدایت تیمی را برعهده داشت که ستارگان دهه 70 خود را در راس مدیریت باشگاه می‌دید. بکن باوئر، رومنیگه، اولی هوینس نقش رئیس، نائب‌رئیس و مدیریت باشگاه را برعهده داشتند (در زمان قهرمانی اول بایرن در اروپا، اوتمار هیتسفیلد در تیم بازل سوییس گلزن اول این تیم در لیگ قهرمانان با 5 گل محسوب می‌شد). در تیم بایرن حالا دیگر بازیکنان آمریکای‌جنوبی و آفریقایی نیز حضور داشتند. ویلی سانیول فرانسوی از موناکو، برکانت گوکتانت ترکیه‌ای از آرمینابیله فلد، سیراکو اسفورزای سوییسی از کایزرسلاترن و اوون هارگریوز انگلیسی از تیم دوم بایرن‌مونیخ خریدهای جدید این تیم محسوب می‌شدند که به همراه پاتریک اندرسون از سوئد، ساموئل اوسیکوفور از غنا، بیسنته لیزارازو از فرانسه، اسلاومیر وایکلونسکی از لهستان، حسن حمیدزیچ از بوسنی، آنتونیو دی‌سالوو از ایتالیا، جیووانی البر و پائولو سرجیو از برزیل و روکه سانتاکروز از پاراگوئه بازیکنان خارجی باشگاه را شامل می‌شدند. همراه اینها اولیور کان، سباستین بکر، توماس لینکه، اشتفان افنبرگ، ینس یرمیس، مهمت شول، توماس اشترونز، میشاییل تارنات، میشل وایزنر، کارستن یانکر و آلکساندر زیکلر یاران آلمانی بایرن در فتح لیگ قهرمانان و بوندس‌لیگا محسوب می‌شدند. آنها در دور اول با پاری‌سن‌ژرمن، روزنبرگ نروژ و هلسینبورگ همگروه بودند که کار چندان سختی به نظر نمی‌رسید. در بازی اول در سوئد با گل‌های مهمت شول، حمیدزیچ و یانکر 3 بر یک هلسینبورگ را شکست دادند. در بازی دوم همین نتیجه را در مونیخ با روزنبرگ تکرار کردند که در این بازی یانکر، البر و لینکه گلزنی کردند. اما پاری‌سن‌ژرمن در بازی سوم با گل دقیقه 90 شکست را به بایرن تحمیل کرد تا در بازی برگشت بایرن برای انتقام به میدان بیاید و با 2 گل حمیدزیچ و سرجیو پاریسی‌ها را بدرقه کند. بایرنی‌ها که صعودشان را قطعی می‌دیدند در بازی پنجم و ششم چندان خوب ظاهر نشدند. آنها مقابل هلسینبورگ صفر بر صفر به تساوی رسیدند و مقابل روزنبرگ با گل دقایق انتهایی یرمیس از شکست گریختند تا با 11 امتیاز و یک امتیاز بیشتر از پاری‌سن‌ژرمن به عنوان تیم اول صعود کنند؛ در آن سال برای دومین سال متوالی دور دوم هم به صورت گروهی انجام می‌پذیرفت که بایرن‌مونیخ با آرسنال، لیون و اسپارتاک مسکو همگروه بود. یرمیس در بازی مقابل لیون به گل رسید تا بایرن به پیروزی برسد. در بازی دوم و در حالی که نیمه اول 2 بر صفر از آرسنال عقب بودند توسط تارنات و شول به گل رسیدند تا با نتیجه 2بر2 هایبوری را ترک کنند. اسپارتاک مسکو در بازی سوم و چهارم با نتایج یک بر صفر و 3 بر صفر مغلوب بایرنی‌ها شد که البر در بازی اول و مهمت شول 2بار و پائولو سرجیو یک بار در بازی دوم گلزنان بایرن محسوب می‌شدند. شکست سنگین 3 بر صفر مقابل لیون یک نتیجه عجیب برای بایرن مقابل لیون بود؛ سیدنی گو وو در همان 20 دقیقه اول دروازه کان را باز کرد و نیمه دوم هم لیونی‌ها با گل خود شکستی سنگین را بر بایرن تحمیل کردند. اما به هر صورت بایرن در بازی آخر با گل البر مقابل آرسنال به پیروزی رسید تا با 13 امتیاز و 5 امتیاز بالاتر از تیم دوم یعنی آرسنال به دور یک‌چهارم نهایی برسد. از مرحله یک‌چهارم نهایی انتقام‌گیری‌های بایرن‌مونیخ شروع شد. ابتدا منچستر‌یونایتد رو در روی بایرن مونیخ قرار گرفت و در اولدترافورد با گل دقایق انتهایی پائولو سرجیو از روی سانتر توماس لینکه شکست خورد تا با نا‌امیدی به مونیخ برود. در مونیخ هم جیووانی البر و مهمت شول روی 2 پاس گل از تارنات و زیکلر در همان نیمه اول کار را تمام کردند تا گل گیگز بی‌اثر بماند و انتقام خوبی از شکست سال 99 گرفته شود. رئال‌مادرید هم که سال قبل باعث حذف بایرن در نیمه‌نهایی شده بود در مقابل بایرن حرفی برای گفتن نداشت. در سانتیاگو‌برنابئو هم البر روی سانتر توماس لینکه موجبات پیروزی بایرن را فراهم کرد تا در بازی برگشت کار راحت‌تری را در پیش داشته باشند. در مونیخ البر در همان دقیقه 8 گل پیروزی را به ثمر رساند. چند دقیقه بعد فیگو طی یک همکاری با رائول به گل تساوی رسید. اما ینس یرمیس اجازه نداد که حتی رئال نیمه اول را با تساوی به رختکن برود. در نیمه دوم هم این نتیجه پا برجا ماند تا بایرن به فینالی برود که والنسیا با شکست لیدز‌یونایتد انتظارش را می‌کشید.
فینال
فینال لیگ قهرمانان در ورزشگاه سن‌سیرو در حضور 71 هزار تماشاگر انجام شد و بایرن با ترکیب کان، اوسیکوفور، پاتریک اندرسون، توماس لینکه، سانیول، لیزارازو، هارگریوز، افنبرگ، شول، حمیدزیچ و البر به میدان رفت که در نیمه دوم و وقت اضافه یانکر، زیکلر و پائولو سرجیو جانشین سانیول، البر و مهمت شول شدند. از آن طرف والنسیا با ترکیب کانیزارس، آنگلوما، آیالا، پلگرینو، کاربونی، باراخا، آیمار، مندیه‌تا، کیلی گونزالز، خوآن سانچز و کاریو وارد شد که آلبلدا، زاهوویچ و دویکیچ جانشین آیمار، سانچز و آیالا شدند. در همان دقیقه 3 ستاره فصل والنسیا مندیه‌تا موفق به گلزنی شد و در نیمه اول بایرن با وجود حملات پیاپی راه به جایی نبرد. اما نیمه دوم بایرنی‌ها در دقیقه 55 روی حرکت زیبای افنبرگ به گل رسیدند تا کار به تساوی کشیده شود. بازی در بیشتر مقاطع در اختیار بایرن بود. اما این تیم از فرصت‌ها استفاده نکرد تا بعد از یک ماراتن 120 دقیقه‌ای کار به پنالتی کشیده شود. در ضربات پنالتی پائولو سرجیو ضربه پنالتی خود را از دست داد تا والنسیایی‌ها باز هم امیدوار بشوند. اما در ضربه سوم اولیور کان موفق شد پنالتی زاهوویچ اسلوونیایی را مهار کند. دوباره پاتریک اندرسون پنالتی خود را از دست داد تا بایرنی‌ها دوباره چشم امیدشان به دروازه‌بانشان باشد که بازهم با درخشش خود پنالتی کاربونی را دریافت کرد. سرانجام در پنالتی هفتم پلگرینو توپ را به دستان اولیور کان چسباند تا دروازه‌بان افسانه‌ای بایرن قهرمانی را برای تیمش به ارمغان بیاورد و جام بر بلندای دست استفان افنبرگ قرار بگیرد.