تمام شد؛ 12 سال ناکامی، 13 شکست در نیمه‌نهایی‌ها و فینال‌ها، نسل نایب قهرمانی‌ها، شکست‌های دورتموند، وین، دوربان، آلیانس و در نهایت ورشو، برابر ایتالیا، اسپانیا، دوباره اسپانیا، چلسی و باز هم ایتالیا؛ غم، تراژدی، اشک، حسرت همه و همه رفتند و منگنه شدند به دفتر تاریخ. از آخرین قهرمانی ژرمن‌ها در یک رقابت معتبر اروپایی- جهانی 12 سال می‌گذرد. در ماه مه 2001، شبی که سلطان اعتماد به نفس الیورکان، در سن‌سیروی میلان، 3 بار برابر پنالتی‌های زاهوویچ، کاربونی و پلگرینو ایستاد و آقای اروپا شد. در طول این 12 سال اسپانیایی‌ها 11 جام معتبر گرفته‌اند. یک قهرمانی جهان، 2 قهرمانی جام ملت‌های اروپا، 4 قهرمانی چمپیونزلیگ، 2 قهرمانی جام یوفا و 2 قهرمانی لیگ اروپا. ایتالیایی‌ها هم در این فاصله بیکار نبوده‌اند؛ یک قهرمانی جهان و 3 قهرمانی چمپیونزلیگ دستاورد آنها بوده؛ 15 جام برای اسپانیا و ایتالیا و دست خالی برای آلمان‌ها. رکورد تلخ قدیمی دوباره تکرار شده. آنها یک بار دیگر هم در فاصله سال‌های 1954(بلافاصله بعد از معجزه برن برابر مجارستان در فینال جام‌جهانی) تا 1966 یعنی زمانی که بروسیادورتموند در فینال جام برندگان جام اروپا لیورپول را برد، 12 سال تمام بدون جام مانده بودند، با این حال بلافاصله بعد از پاره شدن این نوار اتفاقات بسیار بهتری رخ داد. نسل طلایی آلمان دهه 70، از دل ترک‌های 12 سال خشکسالی در کویر بایر فوتبال آلمان رویید و وارث بهترین‌ها شد. آنها در فاصله 1966 تا 1990، یک پای 5 فینال از 7 فینال متوالی جام‌جهانی فوتبال بودند و بایرن مونیخ 3 بار متوالی جام قهرمانی باشگاه‌های اروپا را فتح کرد و حالا بعد از این همه سال، درست سر همان تاریخ، سر همان 12 سال شوم و برابر ترکیب تا دندان مسلح اسپانیایی‌ها، هوای شکستن طلسم به سرشان خورده. همین چند وقت قبل بود که نظرخواهی بزرگی بین بازیکنان و مربیان سابق منشافت برگزار شد، پرسشی یک کلمه‌ای با پاسخ‌هایی بسیار متفاوت، پرسش این بود که چرا؟ کجای راه را اشتباه آمده‌ایم که در حساس‌ترین لحظات می‌لرزیم، می‌لغزیم و سقوط می‌کنیم؟ و پاسخ‌ها که از فروکش کردن نسل رهبرها- چه بکن‌باوئر و رومنیگه در قدیم، چه ماتئوس و سامر در سال‌های نه چندان دور و چه حتی اولیورکان و افنبرگ در این نسل آخری‌ها- بود تا بر باد رفتن شخصیت و کاریزمای خاص تیم‌های آلمانی. با این حال هیچ‌یک از قدیمی‌های فوتبال آلمان، دقیقا هیچ کدامشان از فراموش شدن ارزش ابدی نگفته بودند. همگی متفق‌القول بودند که Never Say Die هنوز هم تابوی فوتبالشان مانده. اگرچه سال‌هاست دیگر نه در لحظات پایانی و نه هیچ وقت دیگر پیروز نمی‌شوند و به قول گری لینه‌کر سال‌هاست که دیگر فوتبال بازی متشکل از 22 نفر نیست که 90 دقیقه دنبال توپ بدوند و در پایان آلمان‌ها برنده شوند... خاک خورده‌های 2 آلمان زنده شدن روح مبارزه را راه رسیدن به قله خواندند و نسخه‌اش را به دست هاینکس پیر و یورگن کلوپ جوان سپردند. و سرانجام قهرمان و نایب قهرمان نامدار اسپانیا در فاصله 24 ساعت با 8 گل از آلمان بدرقه می‌شوند. ومبلی لندن، 47 سال بعد از بی‌عدالتی محض توفیق بهرامف آذربایجانی در فینال جام‌جهانی، دوباره میزبان آلمان‌ها می‌شود. این بار اما خبری از طرف انگلیسی نیست، همان انگلیسی‌هایی که سال گذشته جام را با حیله‌گری از آلمان بردند. حالا تاریخ ورق خورده، به اندازه 12 سال ورق خورده. بغض‌های قدیمی شکسته و خشم و نفرین‌ها زبانه کشیده. وینس لومباردی آمریکایی، با تمام دوری فرهنگش از فوتبال دنیای قدیم و نه خودشان، بهترین آدرس را در این باره می‌دهد: «برای اینکه بتوانید فوتبال بازی کنید باید درونتان پر از آتش باشد و هیچ‌چیز جز نفرت این آتش را روشن نمی‌کند.» نفرت آلمان‌ها حالا زبانه کشیده و به گواه همان تاریخی که برایتان خواندیم، به این زودی‌ها هم خاموش نمی‌شود، آلمان‌هایی که در یخ‌ترین روزهای فوتبالشان هم ناامیدی را لگد کرده بودند و برایش نسخه پیچیده بودند. یک سال بعد از 2 باخت ناعادلانه به چلسی و آتزوری، عجیب یاد جمله آن نویسنده جادویی می‌افتیم که چرا هرگز و هیچ وقت «مرگ پایان کبوتر نیست».