غيبت تيم ملي ايران در جام‌جهاني 2014 از آن اتفاقاتي است كه نبايد بابتش مشت به ديوار كوبيد يا احيانا بر كسي يا چيزي لعنت فرستاد. فقط حق داريم براي ارضاي حس ناسيوناليستي و تمايلات وطن‌پرستي‌مان آه بكشيم و از اين عقب‌ماندگي حسرت بخوريم؛ درست مثل طرفداران فوتبال در چين، عراق و عربستان كه آنها هم چنين افسوسي بر دل دارند اما ديگران جاي خالي‌شان را در برزيل احساس نخواهند كرد. 3 دوره قبل وقتي در پلي‌آف از پس ايرلند برنيامديم و جام‌جهاني 2002 از دست رفت، دلايل زيادي براي كنار نيامدن با واقعيت وجود داشت. ايران با ستاره‌هايی مثل دايي، باقري، نيكبخت، مهدوي‌كيا و علي كريمي از صعود به جام‌جهاني بازماند و همه مي‌دانستيم كه آن تيم مي‌توانست بهترين خاطره‌ها را در كره و ژاپن برايمان رقم بزند. امروز اما اگر بي‌طرفانه نگاه كنيم حضور در جام‌جهاني حق نسل فعلي بازيكنان و مديران فوتبال ايران نيست. آن نسل طلايي در حسرت جام‌جهاني 2002 ماند و اكنون طبيعي است كه اين نسل هم نتواند در اتمسفر رويدادهاي بزرگ قدم بزند. تماشا نكردن مسعود شجاعي، جواد نكونام، كريم انصاري‌فرد و خلعتبري در جام‌جهاني آنقدرها هم سوزناك و غير‌قابل هضم نيست. تيم ملي ايران در 2 دهه اخير هيچگاه تا اين اندازه از ستاره و خلاقيت خالي نبوده. تيمي كه در پلي‌آف جام‌جهاني 98، غول استراليا را كشت و به جام‌جهاني رفت حالا نگران عبور از سد قطر و لبنان و زنده نگه داشتن اميدهايش تا پيش از بازي روز آخر مقابل كره‌جنوبي است. انگار همه منتظريم تا حذف در مرحله مقدماتي هرچه زودتر نهايي شود تا به آنچه استحقاقش را داريم، برسيم. ادبيات اين روزهاي فوتبال ايران مرگ عزيزي را تداعي مي‌كند كه آگاهان از آن تلاش دارند با جملاتي آرامبخش به تدريج اصل خبر را با نزديكان مرحوم در ميان بگذارند. كارلوس كي‌روش مي‌گويد بازي با عمان يك مسابقه تفريحي بود و حشمت مهاجراني اطمينان مي‌دهد كه قطري‌ها به اندازه عمان جسور و جنگنده بازي نمي‌كنند. مساله اصلي فوتبال ايران در مقطع فعلي نه صعود به جام‌جهاني كه جابه‌جايي ستاره‌هاي بومي‌اش در ميان تيم‌هاي باشگاهي است. حتي در اردوي تيم ملي قبل از 3 بازي حساس پيش‌رو هم بازيكنان بيش از هر موضوع ديگري درباره اينكه كي، كجا مي‌رود و كدام باشگاه چقدر پول مي‌دهد صحبت مي‌كنند. ايرادي هم ندارد البته، فوتبال در همه‌جاي دنيا و حتي كشورهايي كه جايي در جام‌جهاني ندارند جريان دارد. در سنگاپور و مالزي و هنك‌كنگ استاديوم‌ها پر مي‌شوند و مردم به افتخاز بازيكناني كه اندكي جايگاه بين‌المللي ندارند هورا مي‌كشند. خب ما هم ليگ برتر خودمان را داريم... با قهرماناني كه حالا ديگر خيلي خوب مي‌دانند رقم‌هاي ميلياردي چند تا صفر دارد. اگر به جام‌جهانی هم نرفتیم ملالی نیست
روزمرگی یک فوتبال بی‌هیجان
غيبت تيم ملي ايران در جام‌جهاني 2014 از آن اتفاقاتي است كه نبايد بابتش مشت به ديوار كوبيد يا احيانا بر كسي يا چيزي لعنت فرستاد. فقط حق داريم براي ارضاي حس ناسيوناليستي و تمايلات وطن‌پرستي‌مان آه بكشيم و از اين عقب‌ماندگي حسرت بخوريم؛ درست مثل طرفداران فوتبال در چين، عراق و عربستان كه آنها هم چنين افسوسي بر دل دارند اما ديگران جاي خالي‌شان را در برزيل احساس نخواهند كرد. 3 دوره قبل وقتي در پلي‌آف از پس ايرلند برنيامديم و جام‌جهاني 2002 از دست رفت، دلايل زيادي براي كنار نيامدن با واقعيت وجود داشت. ايران با ستاره‌هايی مثل دايي، باقري، نيكبخت، مهدوي‌كيا و علي كريمي از صعود به جام‌جهاني بازماند و همه مي‌دانستيم كه آن تيم مي‌توانست بهترين خاطره‌ها را در كره و ژاپن برايمان رقم بزند. امروز اما اگر بي‌طرفانه نگاه كنيم حضور در جام‌جهاني حق نسل فعلي بازيكنان و مديران فوتبال ايران نيست. آن نسل طلايي در حسرت جام‌جهاني 2002 ماند و اكنون طبيعي است كه اين نسل هم نتواند در اتمسفر رويدادهاي بزرگ قدم بزند. تماشا نكردن مسعود شجاعي، جواد نكونام، كريم انصاري‌فرد و خلعتبري در جام‌جهاني آنقدرها هم سوزناك و غير‌قابل هضم نيست. تيم ملي ايران در 2 دهه اخير هيچگاه تا اين اندازه از ستاره و خلاقيت خالي نبوده. تيمي كه در پلي‌آف جام‌جهاني 98، غول استراليا را كشت و به جام‌جهاني رفت حالا نگران عبور از سد قطر و لبنان و زنده نگه داشتن اميدهايش تا پيش از بازي روز آخر مقابل كره‌جنوبي است. انگار همه منتظريم تا حذف در مرحله مقدماتي هرچه زودتر نهايي شود تا به آنچه استحقاقش را داريم، برسيم. ادبيات اين روزهاي فوتبال ايران مرگ عزيزي را تداعي مي‌كند كه آگاهان از آن تلاش دارند با جملاتي آرامبخش به تدريج اصل خبر را با نزديكان مرحوم در ميان بگذارند. كارلوس كي‌روش مي‌گويد بازي با عمان يك مسابقه تفريحي بود و حشمت مهاجراني اطمينان مي‌دهد كه قطري‌ها به اندازه عمان جسور و جنگنده بازي نمي‌كنند. مساله اصلي فوتبال ايران در مقطع فعلي نه صعود به جام‌جهاني كه جابه‌جايي ستاره‌هاي بومي‌اش در ميان تيم‌هاي باشگاهي است. حتي در اردوي تيم ملي قبل از 3 بازي حساس پيش‌رو هم بازيكنان بيش از هر موضوع ديگري درباره اينكه كي، كجا مي‌رود و كدام باشگاه چقدر پول مي‌دهد صحبت مي‌كنند. ايرادي هم ندارد البته، فوتبال در همه‌جاي دنيا و حتي كشورهايي كه جايي در جام‌جهاني ندارند جريان دارد. در سنگاپور و مالزي و هنك‌كنگ استاديوم‌ها پر مي‌شوند و مردم به افتخاز بازيكناني كه اندكي جايگاه بين‌المللي ندارند هورا مي‌كشند. خب ما هم ليگ برتر خودمان را داريم... با قهرماناني كه حالا ديگر خيلي خوب مي‌دانند رقم‌هاي ميلياردي چند تا صفر دارد. ارسال نظر
پربیننده