در فرهنگی‌ترین، تاریخی‌ترین و درآمدزاترین سازمان کشور که قرار است جایگزین خلفی برای اقتصاد بدون نفت باشد، طی ۲ سال گذشته ۱۹ رئیس کل و معاون تغییر یافته‌اند. به گزارش تسنیم، در سال 1382 با تصویب قانون تشکیل سازمان میراث فرهنگی و گردشگری توسط نمایندگان مجلس شورای اسلامی، سازمان ایرانگردی و جهانگردی و سازمان میراث فرهنگی سابق با همه اختیارات، تعهدات، امکانات، نیروی انسانی و... از بدنه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی جدا و زیرنظر ریاست جمهوری تحت عنوان «سازمان میراث فرهنگی و گردشگری» فعالیت خود را آغاز کرد. در تاریخ 16 فروردین 1385 شورایعالی اداری کشور در یکصدمین جلسه خود، سازمان صنایع دستی کشور را از وزارت صنایع و معادن با همه اختیارات، تعهدات، امکانات، نیروی انسانی و... جدا و به سازمان میراث فرهنگی و گردشگری الحاق کرد تا این سازمان تحت عنوان «سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری» به فعالیت خود ادامه دهد. جمهوری اسلامی ایران برای رسیدن به مطلوب خود در صنعت گردشگری با وجود رتبه‌های بین‌المللی و البته خدادادی از جمله پنجمین کشور از نظر جاذبه‌های طبیعی و دهمین کشور از نظر جاذبه‌های تاریخی، چندسالی می‌شود برای برنامه‌محوربودن و هدفمندشدن همه برنامه‌های کشور از جمله گردشگری و میراث فرهنگی سند چشم‌انداز 20 ساله خود را تدوین کرده است. بر اساس این سند که فقط 12 سال تا رسیدن به آن فرصت داریم باید در سال 1404 به 5/1 درصد از بازار بین‌المللی گردشگری (یعنی حداقل 20 میلیون نفر گردشگر در سال) و 2 درصد درآمد جهانی گردشگری (یعنی حداقل 20 میلیارد دلار) برسیم و علاوه بر آن باید در این زمان توسط بخش خصوصی داخلی و خارجی برای توسعه مراکز اقامتی و تأسیسات گردشگری از قبیل هتل‌ها، اقامتگاه‌ها، مراکز خرید، صنایع دستی، مراکز تفریحی و توریستی و حمل و نقل سرمایه گذاری کند.با وجود این فرصت اندک، یکی از نکاتی که طی 2 سال اخیر در سازمان گردشگری و میراث فرهنگی به چشم می‌خورد و البته مایه تاسف بسیاری از کارشناسان است تغییرهای مدیریتی صورت گرفته است که براساس بررسی‌ها این تغییرات در سطح معاونت‌های سازمان که بازوهای اصلی عملکرد سازمان هستند به طور متوسط هر 1/2 ماه یکبار یک رئیس کل یا معاون بوده است.همه چیز از تودیع اسفندیار رحیم‌مشایی و معارفه حمیدرضا بقایی به عنوان رئیس این سازمان شروع شد. بقایی، حدود 22ماه در این سازمان ریاست کرد و سپس احمدزاده جایگزین او شد که تنها 8 ماه بر کرسی آن تکیه زد. بعد سیدمیرحسن موسوی، رئیس دفتر فعلی محمود احمدی‌نژاد که اولین سمت خود در دولت احمدی‌نژاد را برای سازمان میراث فرهنگی از اسفندیار رحیم مشایی به عنوان معاون سرمایه‌گذاری و طرح‌های سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری در سال 1386 دریافت کرد، سکاندار سازمان میراث فرهنگی شد. او نیز تنها 11ماه دوام آورد و جای خود را به محمدشریف ملک‌زاده سپرد. محمدشریف ملک‌زاده، رئیس فعلی سازمان میراث فرهنگی است که از یازدهم آذرماه 1391 تاکنون حدود 6 ماه از مدیریتش می‌گذرد. وی در ابتدای مدیریتش طی کمتر از 2 ماه به طور متوسط هر 5 روز یک مدیر و معاون را در حوزه ریاستی تغییر داد و هنوز هم البته نه به آن شدت تغییر می‌دهد.این سازمان طی دولت دهم و عمر حدود 4 ساله خود، 4 مدیر در سطح ریاست کل به خود دید که جای سوال دارد خروجی این عدم ثبات مدیریت به نفع کشور بوده است یا خیر؟ تغییر در معاونت‌ها
اما معاونت‌های این سازمان نیز دستخوش تغییرات بوده است. معاونت صنایع دستی این سازمان در طول سال‌های 90 تاکنون 5 سرپرست و معاون به خود دیده است.در معاونت گردشگری نیز 5 تغییر به چشم می‌خورد. از سال 90 حامد دهقانان، سیدفرهاد سجادی و هم‌اکنون منوچهر جهانیان بر مسند معاونت تکیه زده‌اند. معاونت سرمایه‌گذاری سازمان میراث فرهنگی هم از عزل و نصب‌ها بی‌نصیب نبود. 4 معاون و سرپرست سرمایه‌گذاری نیز طی 22 ماه عزل و نصب شده‌اند. سیدفرهاد سجادی، امیر امینی، بهروز ندایی و مجید ابوالفتحی، طی این مدت عزل و نصب شده‌اند.
2 معاون نیز طی 11 ماه معاونت حقوقی را به عهده داشتند.
با این وجود مسعود علویان صدر که در 3 شهریور سال 1388 به معاونت میراث فرهنگی منصوب شد با بیشترین ماندگاری در این سازمان هفته گذشته جای خود را به آتوسا مومنی، مدیر کل ثبت آثار تاریخی در سازمان میراث فرهنگی و گردشگری داد. با این سطح تغییرات مدیریت در سازمان مهم اقتصادی کشور چگونه می‌توان انتظار داشت چنین سازمانی توانایی اقتصادزایی برای کشور داشته باشد؟ با این وجود نگاهی به میراث باقی‌مانده از گذشتگان در شهرهای کشور و بلااستفاده ماندن ظرفیت‌های گردشگری کشور و عدم توانایی جذب توریسم را می‌توان نتیجه این تغییرات گسترده دانست که نبود سیستم نظارتی را از دلایل آن
می‌توان دانست.