هواداران و بازیکنان دورتموند هر چه داشتند رو کردند ولی این کافی نبود. بایرن آنقدرها هم سرتر نبود، در واقع بازی آنچنان متوازن بود که پیش‌بینی اغلب افراد مبنی بر شانس بالای بایرن برای پیروزی را به سخره گرفته بود. اکنون احتمالا مردان یورگن کلوپ که دستشان هم از جام کوتاه مانده، از همدیگر جدا خواهند شد؛ پروسه‌ای که با جدایی گوتزه و پیوستن به بایرن کلید خورده است. اینکه دورتموند به چه اندازه در خط میانی نیازمند سرعت بود شاید هیچگاه فهمیده نشود ولی حقیقت تلخ این است که دورتموند در دقایق پایانی بازی از نظر ذهنی و همچنین قوای جسمانی تحلیل رفت. بایرن اگر چه در ابتدا آسیب‌پذیر نشان می‌داد ولی در آخر، کار را به عنوان طرف قوی‌تر تمام کرد. به وضوح مشخص بود دورتموند برنامه دارد در دقایق آغازین به گل برسد یا اینکه حداقل طوری بازی کند که حضور و قدرتش از همان ابتدا احساس شود تا بدین‌ترتیب نگذارند بایرن با خیالی راحت بازی کند. اینگونه هم بود و دقایق اولیه بازی تماما در نیمه بایرن پیگیری می‌شد. بایرن غیر از چند کرنر نتوانست فشاری وارد کند و از آغاز بازی مشخص بود شاگردان کلوپ درباره اینکه شانس دوم برنده شدن محسوب می‌شدند هیچ نگرانی‌ای نداشتند و اینکه بایرن با 25 امتیاز بیشتر نسبت به آنها قهرمانی بوندس‌لیگا را به دست آورده بود موجب نشد آنها بازی را به شکل نرمال و با اعتماد به نفس شروع نکنند. در آن قسمت ورزشگاه هم که هواداران دورتموند نشسته بودند اعتماد به نفس بیشتری به چشم می‌خورد و هواداران دورتموند دیوار زرد معروف خود را در لندن هم تشکیل داده بودند. تا دقیقه 20 که لواندوفسکی و بلاژیکوفسکی و کار تماشایی رویس موجب شد نویر به واکنش‌های جدی بیفتد معلوم نبود چرا بنگاه‌های شرط‌بندی خیلی مطمئن بودند که بایرن پیروز می‌شود. تقریبا 90 درصد رسانه‌های آلمانی اعتقاد داشتند در نیمه نهایی رئال‌مادرید، دورتموند را حذف می‌کند ولی دورتموند 4 بار به رئال‌مادرید گل زد. در اینجا هم باز بایرن بود که با وجود اینکه در 3 سال اخیر 2 بار نبرد قهرمانی را به دورتموند واگذار کرده شانس اول قهرمانی محسوب می‌شد. فینال سال 1997 که در آن دورتموند به عنوان تیمی که شانس کمتری برای پیروزی داشت، یوونتوس قدرتمند را شکست داد، بسیار قدیمی‌تر از آن است که بخواهیم آن را به حال حاضر تعمیم دهیم، بویژه که در سالیان بین این 2 فینال دورتموند حتی تا آستانه ورشکستگی هم رفت ولی با تمام این تفاسیر شاگردان کلوپ تیمی فوق‌العاده بودند. از لحظه‌ای که آنها در روز اول دور گروهی منچسترسیتی را حذف کردند، تیم دوم اکثر هواداران فوتبال بودند و همه خواهان موفقیت آنها بودند. اولین موقعیت بایرن زمانی به دست آمد که مانژوکیچ با یک ضربه سر محکم روی سانتر ریبری، وایدنفلر را به واکنش واداشت و او با یک واکنش عالی به کمک تیر دروازه دورتموند را از گل خوردن نجات داد ولی 3 موقعیت بعدی بایرن همه به آرین روبن ختم شد که او هم مثل فینال‌های گذشته آنها را از دست داد. به جای اینکه او تیمش را جلو بیندازد 2 بار توسط دروازه‌بان و یک بار توسط سوبوتیچ ناکام ماند ولی حداقل معنای این موقعیت‌ها این بود که بایرن هم وارد جریان بازی شده و در نیمه اول توانسته موقعیت‌هایی برابر دورتموند خلق کند. موقعیت‌های که در آن توپ آخر به جای مانژوکیچ به روبن می‌رسید و به گل ختم نمی‌شد در حالی که روبن حداقل در یکی از این موقعیت‌ها می‌توانست توپ را به مانژوکیچی پاس دهد که در موقعیت بهتری قرار داشت ولی همه می‌دانند که او در تمام دوره بازی‌اش تمایلی به پاس دادن نداشته است. در نیمه دوم که بازیکنان دورتموند رو به سمت هوادارانشان بازی می‌کردند پاس‌ها و تکل‌های اشتباه بیشتری داشتند و نمی‌توانستند همانند نیمه اول توپ را راحت به جلو ببرند. بایرنی‌ها اگر در برخوردهای کوچک به دنبال اغراق کردن و گرفتن ضربه آزاد و احتمالا کارت نمی‌بودند می‌توانستند برتری داشته باشند. ژروم بوآتنگ و مانژوکیچ در 2 صحنه فیلم بازی کردند ولی چیزی هم عایدشان نشد، تا اینکه مانژوکیچ یک ساعت پس از آغاز بازی روی پاس ارسالی روبن گل اول بازی را زد. در واقع روبن هیچ شانسی نداشت مگر اینکه توپ را به سمت مرکز پاس دهد، زیرا که مجبور شده بود برای رسیدن به پاسی که ریبری برایش فرستاده بود تا نزدیکی خط عرضی زمین دنبال توپ برود ولی این کار درستی بود که پس از یک حرکت زیبا و باز کردن دفاع دورتموند انجام داد. با توجه به اینکه دروازه‌بان باید این سانتر را مهار می‌کرد، کاری از دست اشملرز هم بر نمی‌آمد و او نتوانست مانع این شود که مانژوکیچ توپ را به تور بدون محافظ بدوزد. اکنون سوال این بود که آیا دورتموند می‌تواند واکنش نشان دهد ولی غیر از یکسری حرکات عجیب کلوپ در کنار زمین چیزی از طرف دورتموند در دقایق اولیه پس از گل ندیدیم تا اینکه دانته خطای بدی روی رویس مرتکب شد و یک پنالتی را به دورتموند هدیه داد و بازی دوباره به جریان افتاد. در حالی که دقایقی بعد سوبوتیچ در یک حرکت قهرمانانه توپ مولر را از روی خط دروازه بیرون کشید و این می‌توانست برای دورتموندی‌ها انگیزه‌بخش باشد اما دورتموند از اینکه مشتاقانه 15 دقیقه پایانی را به حمله بپردازد خودداری کرد و چند موقعیت عالی به سبب نبود پوشش در حمله از دست آنها رفت. توپ‌های بازیکنان دورتموند اغلب در میانه راه توسط مدافعان بایرن قطع می‌شد و آنها عمدتا بدون توپ بازی می‌کردند و خوش‌شانس هم بودند که دقایقی قبل از خوردن گل دوم، وایدنفلر روی شوت زیبای شوآین اشتایگر واکنشی عالی نشان داد و دروازه را نجات داد. اما روبن شایستگی این را داشت که برنده بازی باشد، او مدام به پیشروی ادامه داد، کمتر ناله و زاری کرد و در حالی که ریبری در میان گروهی از زردپوشان به او یک شانس نصفه و نیمه داد سرش را بالا گرفت و گل برتری بایرن را به ثمر رساند. او محبوب‌ترین بازیکنان نیست و بایرن هم باشگاه محبوب افراد خنثی نیست ولی پس از فینال‌های اخیرشان در سال‌های گذشته، هر دوی آنها پایان شادی داشتند.