برلیان سفید مارسی آنقدر درخشید که مورد توجه باشگاه‌های انگلیسی قرار گرفت. بعد از اینکه مدتی در لیدزیونایتد حضور پیدا کرد خیلی زود راهی اولدترافورد شد تا به تاریخ این باشگاه بپیوندد. «اریک دانیل پیر کانتونا» در گفت‌وگو با ماهنامه معتبر Four Four Two مصاحبه‌ای متفاوت را انجام داده است. کانتونا بعد از یک دوره 5 ساله و درخشش در لباس شیاطین سرخ ناگهان از دنیای فوتبال کنار رفت. کناره‌گیری او از دنیای حرفه‌ای تعجب هوادارانش را برانگیخت و شاید این مساله تنها برای این بود که او بر اثر درگیری‌اش با دیوید ژینولا از تیم ملی خیلی راحت کنار گذاشته شد و درست این جریان زمانی اتفاق افتاد که خروس‌ها با بازیکنان جوانی مانند زیدان، ویرا و... به رهبری امه ژاکه توانستند برای نخستین بار قهرمان جهان شوند. به هر حال با اینکه او خیلی زود کفش‌ها را آویخت، ولی هنوز در ذهن اهالی فوتبال و بویژه طرفداران «من‌یو» اسطوره شماره هفت نامیده می‌شود.
می‌خواهیم به زمانی برگردیم که شما در مارسی رشد پیدا کردید. آیا آن زمان نوجوان شادابی بودید یا اینکه اغلب از بعضی مسائل گوشه‌گیری می‌کردید؟
خیلی شاد بودم. قدرت و انرژی فوقالعادهای داشتم و در خانواده‌ای بزرگ شدم که خیلی چیزها را به من آموختند. البته شیطنت‌های من آمیخته با ادب و احترام بود و سعی می‌کردیم در جمع خانوادگی از با هم بودن لذت ببریم. پدرم از ایتالیا آمده بود و مادرم اهل بارسلونا، زندگی فوقالعادهای بود. جالب اینجاست که پدربزرگ من در اسپانیا زندگی می‌کرد و زمانی که من 10 سال داشتم به فرانسه آمد تا در کنار ما زندگی کند. او زمانی پیش ما آمد که اسپانیا درگیر جنگ‌های داخلی بود و این کشور زیر سلطه ژنرال فرانکو اداره می‌شد. من به همین دلیل بعد از اینکه از منچستریونایتد جدا شدم، سه سال در بارسلونا زندگی کردم. من بارسلونا را خیلی دوست دارم.
شما چگونه بازیکنی بودید؛ از میان پول، موفقیت و افتخار کدامیک بیشتر برایتان اهمیت داشت و انگیزه‌تان از بازی چه بود؟
موفقیت و افتخار. چه فرقی می‌کند. فکر می‌کنم زمانی که بازنشسته شدم خیلی جوان بودم. من همیشه به دنبال این بودم که در هر زمان پیشرفت کنم و افتخارات را همیشه به همراه تیم می‌خواستم نه به شکل فردی. ولی هنگامی که از دنیای حرفه‌ای فوتبال کنار رفتم نتوانستم به خیلی از این مسائل دست پیدا کنم ولی درباره پول باید بگویم، نه. شاید پول در سرنوشت امروزی بازیکنان تاثیر مستقیم داشته باشد ولی برای من هیچ‌گاه به‌عنوان انگیزه به حساب نمی‌آمد.
برگردیم به دهه 90، سال 1993، زمانی که دیوید ژینولا توپ را لو داد و کاستادینوف، بازیکن بلغارستان آن را تبدیل به گل کرد و فرانسه خیلی راحت از صعود به جام‌جهانی 94 آمریکا بازماند. واقعا چه خاطره‌ای از آن زمان دارید؟
آن اتفاق خاطره خیلی بدی بود. برای اینکه ما نباید آن دیدار را واگذار می‌کردیم. قبل از آن نیز خیلی سهل‌انگاری کردیم که شرایط به آنجا کشیده شد. بعد از آن هر دو حریف ما، سوئد و بلغارستان توانستند به مرحله نیمه‌نهایی جام جهانی برسند. آنها خیلی قوی بودند ولی ما اشتباه کردیم. من فکر می‌کنم باید از اشتباهات درس گرفت نه اینکه آنها را تکرار کرد! و این مساله می‌تواند هم در زندگی و هم در فوتبال اتفاق بیفتد.
حالا باید کمی درباره فوتبال انگلیس حرف بزنیم، این سوال همیشه برای ما وجود داشت که چرا شما لیدزیونایتد را ترک کردید. آیا با بازیکنان و مربی آن زمان تیم مشکل داشتید و چه اتفاقی افتاد که به تیم فرگی (منچستریونایتد) پیوستید؟
من رابطه خوبی با «ویلکینسون» مربی تیم نداشتم. ما نمی‌توانستیم حرف همدیگر را در فوتبال بفهمیم. در لیدز فوتبال به سبک و سیاق قدیمی دنبال می‌شد و من اصلا از این نوع فوتبال خوشم نمی‌آمد اما شرایط آنجا خیلی خوب بود ولی باز هم احساس خوبی نداشتم. به هر حال رویای من آن چیزهایی نبود که در لیدز وجود داشت. شما باید از جایی که در آن زندگی یا کار می‌کنید لذت ببرید و عشق بورزید، به خاطر همین خیلی دوست داشتم تا به منچستریونایتد بروم.
و دوران فوقالعادهای را در اولدترافورد سپری کردید...
من به رویاهایم در من‌یو رسیدم. قهرمانی‌های زیادی را با آنها به دست آوردم و دوستان فراوانی را در آنجا پیدا کردم. طرفداران رابطه بسیار خوبی با من داشتند، نمی‌توانم هیچ‌گاه این همه خاطره را فراموش کنم.
و حالا یک سوال شخصی؛ فلسفه بالا زدن یقه پیراهن‌تان چه بود، آیا از کسی الهام گرفته بودید؟
(می‌خندد) نه ایده خاصی نبود. پیراهنم را رو می‌انداختم و یقه آن را بالا می‌زدم، می‌دانید چرا؟ هوا خیلی سرد بود و من یک بار این کار را انجام دادم و تیم ما در آن بازی توانست پیروز شود و این مساله تبدیل به یک عادت برای من شد!
درباره آن ضربه «کونگ‌فو»یی که به آن تماشاگر زدید، واقعا چه اتفاقی افتاد و بعداز آن چه کردید؟
البته اینجور که شما می‌گویید نبود. اگر الان هم زمان برگردد باز هم او را تنبیه می‌کنم. ولی نتوانستم خیلی محکم او را بزنم و ضربه من به اندازه کافی قدرتمند نبود. من باید او را سخت‌تر کتک می‌زدم.
زمانی که خودتان را در تصاویر تلویزیونی دیدید که با آن حالت به هوا پریدید چه احساسی داشتید؟
من آن صحنه را ندیدم. خیلی خوب می‌دانستم که خبرنگاران اطراف خانه من پرسه می‌زنند. خانه من بسیار کوچک بود و چراغ‌های آن را همیشه روشن می‌گذاشتم و داخلش خیلی راحت دیده می‌شد ولی می‌دانستم تبدیل به یک هنرپیشه رزمی‌کار شده بودم. البته نمی‌خواستم که تبدیل به یک مدل شوم یا اینکه از رفتار من الگوبرداری شود، من آن لحظه تصمیم گرفتم تا آن تماشاگر را بزنم. در بازی با ویمبلدون بود، ورزشگاه سل‌هارتس پارک، او به ما توهین کرد و من از کارم پشیمان نیستم. خیلی از هواداران مرا حمایت کردند. باشگاه نیز همیشه هوای مرا داشت.
رمز موفقیت تیم شما در آن زمان چه بود؟
ما خیلی خونسرد به بازی می‌پرداختیم و با یکدیگر هماهنگ شده بودیم؛ نفر به نفر. مجموعه خوبی در کنار هم گرد آمده بودند. چیز خاصی نبود وقتی همه شرایط مهیا شود می‌توانید به قهرمانی برسید.
زمانی که من‌یو توانست در سال 1999 لیگ قهرمانان را فتح کند، از اینکه خودتان را بازنشسته کردید احساس بدی نداشتید؟
زمانی که می‌بینید تیم‌تان پیروز می‌شود دوست دارید که شما نیز در بین آنها باشید ولی من دو سال بود که فوتبال را کنار گذاشته بودم. من به دورانی که در آنجا سپری کردم افتخار می‌کنم و بسیار خوشحالم. البته وقتی آنها قهرمان شدند نیز به همان اندازه خوشحال شدم.
در میان بازیکنانی که شماره هفت من‌یو را به تن کرده‌اند کدامیک موفق‌ترند؛ رونالدو یا بکام؟
سبک بازی هر کدام از آنها متفاوت است ولی تاثیرگذاری‌شان در بازی یکسان است. بکام در هر بازی کمک می‌کرد تا تیم به پیروزی برسد و حالا این مساله درباره رونالدو صدق می‌کند. البته رونالدو گل‌های بیشتری نسبت به بکام زده است ولی فکر می‌کنم کسی که «هفت مقدس» را می‌پوشد، فوق‌العاده است.
و در آخر فکر می‌کنید بهترین بازیکن فرانسه چه کسی است؛ میشل پلاتینی یا زیدان؟
هیچکدام، من بهترینم.
منبع: Four Four Two ، ترجمه: حسين جوادي نه زیدان نه پلاتینی من بهترینم
برلیان سفید مارسی آنقدر درخشید که مورد توجه باشگاه‌های انگلیسی قرار گرفت. بعد از اینکه مدتی در لیدزیونایتد حضور پیدا کرد خیلی زود راهی اولدترافورد شد تا به تاریخ این باشگاه بپیوندد. «اریک دانیل پیر کانتونا» در گفت‌وگو با ماهنامه معتبر Four Four Two مصاحبه‌ای متفاوت را انجام داده است. کانتونا بعد از یک دوره 5 ساله و درخشش در لباس شیاطین سرخ ناگهان از دنیای فوتبال کنار رفت. کناره‌گیری او از دنیای حرفه‌ای تعجب هوادارانش را برانگیخت و شاید این مساله تنها برای این بود که او بر اثر درگیری‌اش با دیوید ژینولا از تیم ملی خیلی راحت کنار گذاشته شد و درست این جریان زمانی اتفاق افتاد که خروس‌ها با بازیکنان جوانی مانند زیدان، ویرا و... به رهبری امه ژاکه توانستند برای نخستین بار قهرمان جهان شوند. به هر حال با اینکه او خیلی زود کفش‌ها را آویخت، ولی هنوز در ذهن اهالی فوتبال و بویژه طرفداران «من‌یو» اسطوره شماره هفت نامیده می‌شود.
می‌خواهیم به زمانی برگردیم که شما در مارسی رشد پیدا کردید. آیا آن زمان نوجوان شادابی بودید یا اینکه اغلب از بعضی مسائل گوشه‌گیری می‌کردید؟
خیلی شاد بودم. قدرت و انرژی فوقالعادهای داشتم و در خانواده‌ای بزرگ شدم که خیلی چیزها را به من آموختند. البته شیطنت‌های من آمیخته با ادب و احترام بود و سعی می‌کردیم در جمع خانوادگی از با هم بودن لذت ببریم. پدرم از ایتالیا آمده بود و مادرم اهل بارسلونا، زندگی فوقالعادهای بود. جالب اینجاست که پدربزرگ من در اسپانیا زندگی می‌کرد و زمانی که من 10 سال داشتم به فرانسه آمد تا در کنار ما زندگی کند. او زمانی پیش ما آمد که اسپانیا درگیر جنگ‌های داخلی بود و این کشور زیر سلطه ژنرال فرانکو اداره می‌شد. من به همین دلیل بعد از اینکه از منچستریونایتد جدا شدم، سه سال در بارسلونا زندگی کردم. من بارسلونا را خیلی دوست دارم.
شما چگونه بازیکنی بودید؛ از میان پول، موفقیت و افتخار کدامیک بیشتر برایتان اهمیت داشت و انگیزه‌تان از بازی چه بود؟
موفقیت و افتخار. چه فرقی می‌کند. فکر می‌کنم زمانی که بازنشسته شدم خیلی جوان بودم. من همیشه به دنبال این بودم که در هر زمان پیشرفت کنم و افتخارات را همیشه به همراه تیم می‌خواستم نه به شکل فردی. ولی هنگامی که از دنیای حرفه‌ای فوتبال کنار رفتم نتوانستم به خیلی از این مسائل دست پیدا کنم ولی درباره پول باید بگویم، نه. شاید پول در سرنوشت امروزی بازیکنان تاثیر مستقیم داشته باشد ولی برای من هیچ‌گاه به‌عنوان انگیزه به حساب نمی‌آمد.
برگردیم به دهه 90، سال 1993، زمانی که دیوید ژینولا توپ را لو داد و کاستادینوف، بازیکن بلغارستان آن را تبدیل به گل کرد و فرانسه خیلی راحت از صعود به جام‌جهانی 94 آمریکا بازماند. واقعا چه خاطره‌ای از آن زمان دارید؟
آن اتفاق خاطره خیلی بدی بود. برای اینکه ما نباید آن دیدار را واگذار می‌کردیم. قبل از آن نیز خیلی سهل‌انگاری کردیم که شرایط به آنجا کشیده شد. بعد از آن هر دو حریف ما، سوئد و بلغارستان توانستند به مرحله نیمه‌نهایی جام جهانی برسند. آنها خیلی قوی بودند ولی ما اشتباه کردیم. من فکر می‌کنم باید از اشتباهات درس گرفت نه اینکه آنها را تکرار کرد! و این مساله می‌تواند هم در زندگی و هم در فوتبال اتفاق بیفتد.
حالا باید کمی درباره فوتبال انگلیس حرف بزنیم، این سوال همیشه برای ما وجود داشت که چرا شما لیدزیونایتد را ترک کردید. آیا با بازیکنان و مربی آن زمان تیم مشکل داشتید و چه اتفاقی افتاد که به تیم فرگی (منچستریونایتد) پیوستید؟
من رابطه خوبی با «ویلکینسون» مربی تیم نداشتم. ما نمی‌توانستیم حرف همدیگر را در فوتبال بفهمیم. در لیدز فوتبال به سبک و سیاق قدیمی دنبال می‌شد و من اصلا از این نوع فوتبال خوشم نمی‌آمد اما شرایط آنجا خیلی خوب بود ولی باز هم احساس خوبی نداشتم. به هر حال رویای من آن چیزهایی نبود که در لیدز وجود داشت. شما باید از جایی که در آن زندگی یا کار می‌کنید لذت ببرید و عشق بورزید، به خاطر همین خیلی دوست داشتم تا به منچستریونایتد بروم.
و دوران فوقالعادهای را در اولدترافورد سپری کردید...
من به رویاهایم در من‌یو رسیدم. قهرمانی‌های زیادی را با آنها به دست آوردم و دوستان فراوانی را در آنجا پیدا کردم. طرفداران رابطه بسیار خوبی با من داشتند، نمی‌توانم هیچ‌گاه این همه خاطره را فراموش کنم.
و حالا یک سوال شخصی؛ فلسفه بالا زدن یقه پیراهن‌تان چه بود، آیا از کسی الهام گرفته بودید؟
(می‌خندد) نه ایده خاصی نبود. پیراهنم را رو می‌انداختم و یقه آن را بالا می‌زدم، می‌دانید چرا؟ هوا خیلی سرد بود و من یک بار این کار را انجام دادم و تیم ما در آن بازی توانست پیروز شود و این مساله تبدیل به یک عادت برای من شد!
درباره آن ضربه «کونگ‌فو»یی که به آن تماشاگر زدید، واقعا چه اتفاقی افتاد و بعداز آن چه کردید؟
البته اینجور که شما می‌گویید نبود. اگر الان هم زمان برگردد باز هم او را تنبیه می‌کنم. ولی نتوانستم خیلی محکم او را بزنم و ضربه من به اندازه کافی قدرتمند نبود. من باید او را سخت‌تر کتک می‌زدم.
زمانی که خودتان را در تصاویر تلویزیونی دیدید که با آن حالت به هوا پریدید چه احساسی داشتید؟
من آن صحنه را ندیدم. خیلی خوب می‌دانستم که خبرنگاران اطراف خانه من پرسه می‌زنند. خانه من بسیار کوچک بود و چراغ‌های آن را همیشه روشن می‌گذاشتم و داخلش خیلی راحت دیده می‌شد ولی می‌دانستم تبدیل به یک هنرپیشه رزمی‌کار شده بودم. البته نمی‌خواستم که تبدیل به یک مدل شوم یا اینکه از رفتار من الگوبرداری شود، من آن لحظه تصمیم گرفتم تا آن تماشاگر را بزنم. در بازی با ویمبلدون بود، ورزشگاه سل‌هارتس پارک، او به ما توهین کرد و من از کارم پشیمان نیستم. خیلی از هواداران مرا حمایت کردند. باشگاه نیز همیشه هوای مرا داشت.
رمز موفقیت تیم شما در آن زمان چه بود؟
ما خیلی خونسرد به بازی می‌پرداختیم و با یکدیگر هماهنگ شده بودیم؛ نفر به نفر. مجموعه خوبی در کنار هم گرد آمده بودند. چیز خاصی نبود وقتی همه شرایط مهیا شود می‌توانید به قهرمانی برسید.
زمانی که من‌یو توانست در سال 1999 لیگ قهرمانان را فتح کند، از اینکه خودتان را بازنشسته کردید احساس بدی نداشتید؟
زمانی که می‌بینید تیم‌تان پیروز می‌شود دوست دارید که شما نیز در بین آنها باشید ولی من دو سال بود که فوتبال را کنار گذاشته بودم. من به دورانی که در آنجا سپری کردم افتخار می‌کنم و بسیار خوشحالم. البته وقتی آنها قهرمان شدند نیز به همان اندازه خوشحال شدم.
در میان بازیکنانی که شماره هفت من‌یو را به تن کرده‌اند کدامیک موفق‌ترند؛ رونالدو یا بکام؟
سبک بازی هر کدام از آنها متفاوت است ولی تاثیرگذاری‌شان در بازی یکسان است. بکام در هر بازی کمک می‌کرد تا تیم به پیروزی برسد و حالا این مساله درباره رونالدو صدق می‌کند. البته رونالدو گل‌های بیشتری نسبت به بکام زده است ولی فکر می‌کنم کسی که «هفت مقدس» را می‌پوشد، فوق‌العاده است.
و در آخر فکر می‌کنید بهترین بازیکن فرانسه چه کسی است؛ میشل پلاتینی یا زیدان؟
هیچکدام، من بهترینم.
منبع: Four Four Two ، ترجمه: حسين جوادي ارسال نظر
پربیننده