دانیل هریس:شیوه و سنت سفرهای خستگی‌ناپذیر هواداران برای تماشای دیدارهای خارج از خانه تیمشان، در انگلستان بیش از هر کشور دیگری به چشم می‌خورد. آنها همانند اعضای یک خانواده، دور یکدیگر حلقه می‌زنند و به طور کاملا منظم و مداوم در تمام بازی‌ها حضور دارند و مدام آنها را می‌بینی ولی نمی‌توانی به درستی تشخیص‌شان دهی، بدون اینکه حتی سلامی بکنند با تو روبه‌رو می‌شوند ولی بعد از چند لحظه پی می‌بری که درست سر جایت نشسته‌ای و هیچ احساس غریبانه‌ای به تو دست نمی‌دهد. حتی در بعضی از اوقات و سفرها، با نام‌هایی در میان گروه هواداران منچستریونایتد آشنا می‌شوی، اسامی شبیه «دوو»، «روح»، «ناپالم مرگ» و «آقای شیری شیری»! به طوری که زندگی بدون تیم محبوب‌شان برای آنها بعید به نظر می‌رسد و زمانی که به این اسامی دقت می‌کنی پیش خود می‌گویی شاید والدین آنها از ابتدا همین نام‌ها را برایشان برگزیده‌اند و همگی از یک پدر و مادر متولد شده‌اند. اما در میان همه آنها، یکی از همه متعصب‌تر و وفادارتر جلوه می‌کند که حالا زیر خروارها خاک آرمیده. معمولا او را با لقبش صدا می‌زدند و او کسی نبود جز «مایک دابین».
دابین در 29 ژانویه امسال در سن 61 سالگی با زندگی وداع کرد اما گویی هنوز روحش با «من‌یو» همراه است. او تا جایی که امکان داشت در تمام رقابت‌های منچستر حضور پیدا می‌کرد. دابین در سال 1947 در پرسویچ منچستر متولد شد و از زمان کودکی پایش در اولدترافورد باز شد، اتفاقی که بعدها طوری به زندگی‌اش گره خورد که او را تبدیل به افسانه جاودانه باشگاه منچستریونایتد کرد. او سمبل وفاداری یک هوادار واقعی در من‌یو است.مسیری که او در اولدترافورد پیمود از کودکی تا مرگ است. برای دابین فرقی نمی‌کرد که بازی دوستانه یا حالت رسمی به خود گرفته باشد، شاید او شاهد 2 هزار بازی منچستریونایتد در 44 کشور مختلف بوده است و این آمار کاملا درست است. تقریبا از سال 1965 به بعد حتی یک دیدار اروپایی را هم از دست نداده بود.سال گذشته در یک تور تابستانی او مسیر نیجریه به آفریقای جنوبی تا لندن را پرواز کرده بود و هیچ نشانی از خستگی در او دیده نمی‌شد، گویی از مسیری کوتاه و مختصر برگشته است. حتی آنهایی هم که او را به خوبی نمی‌شناختند با دیدنش در یکی از دیدارهای دوستانه من‌یو هیجان‌زده می‌شدند! وفاداری و صداقت دابین چیزی نبود که تنها در حمایت او از دیدارهای من‌یو خلاصه شود او واقعا جزو خانواده اصلی ارتش سرخ به حساب می‌آمد. دابین یک عضو فعال در این مجموعه در دهه 70 تا 80 بود، حتی زمانی که من‌یو دیدارهایش در فاصله‌ای خیلی دور از محل اقامت او در لندن برگزار می‌شد، باز هم تنها کسی بود که این تیم را تنها نمی‌گذاشت. بعضی اوقات فکری در ذهن‌مان می‌گذرد که دیگر کسی نمی‌تواند مانند این هوادار متعصب یونایتد تیم محبوبش را حمایت کند، اما این فرضیات اشتباه است. هر باشگاهی برای خودش یک دابین دارد و تا جایی که چشم کار می‌کند می‌توان از این نمونه‌ها پیدا کرد و این موضوع در سال‌های گذشته نیز ریشه‌ای قدیمی داشته؛ هنگامی که منچستریونایتد در سال 1878 چشم در دنیای فوتبال باز کرد، هیچ برنامه‌ای برای تجارت و مسائل مالی در کار نبود اما گروهی بودند که همیشه به‌عنوان هواداران واقعی کنار تیم حضور داشتند. آنها در تمام دیدارهای حرفه‌ای یا بازی‌های آماتور حضور پیدا می‌کردند و فرقی نمی‌کرد که این بازی‌ها در چه سطحی برگزار می‌شود تنها چیزی که برایشان اهمیت داشت و تنها هدفی که به آن می‌اندیشیدند، منچستریونایتد بود. اما فکر می‌کنید چه چیزی باعث می‌شود تا سالیان سال این عشق و تعصب نسل به نسل منتقل شود و به دست هواداری مانند مایک دابین برسد؟ هوادارانی از یک خانواده که با پوشیدن پیراهن‌های سرخ و یک‌شکل یکصدا ستارگان هر عصر را صدا می‌زنند؛ تنها همین است که می‌ماند و بیش از این نیست. با غرور و افتخار.
منبع: Soccernet من‌يو ديگر دابين ندارد
دانیل هریس:شیوه و سنت سفرهای خستگی‌ناپذیر هواداران برای تماشای دیدارهای خارج از خانه تیمشان، در انگلستان بیش از هر کشور دیگری به چشم می‌خورد. آنها همانند اعضای یک خانواده، دور یکدیگر حلقه می‌زنند و به طور کاملا منظم و مداوم در تمام بازی‌ها حضور دارند و مدام آنها را می‌بینی ولی نمی‌توانی به درستی تشخیص‌شان دهی، بدون اینکه حتی سلامی بکنند با تو روبه‌رو می‌شوند ولی بعد از چند لحظه پی می‌بری که درست سر جایت نشسته‌ای و هیچ احساس غریبانه‌ای به تو دست نمی‌دهد. حتی در بعضی از اوقات و سفرها، با نام‌هایی در میان گروه هواداران منچستریونایتد آشنا می‌شوی، اسامی شبیه «دوو»، «روح»، «ناپالم مرگ» و «آقای شیری شیری»! به طوری که زندگی بدون تیم محبوب‌شان برای آنها بعید به نظر می‌رسد و زمانی که به این اسامی دقت می‌کنی پیش خود می‌گویی شاید والدین آنها از ابتدا همین نام‌ها را برایشان برگزیده‌اند و همگی از یک پدر و مادر متولد شده‌اند. اما در میان همه آنها، یکی از همه متعصب‌تر و وفادارتر جلوه می‌کند که حالا زیر خروارها خاک آرمیده. معمولا او را با لقبش صدا می‌زدند و او کسی نبود جز «مایک دابین».
دابین در 29 ژانویه امسال در سن 61 سالگی با زندگی وداع کرد اما گویی هنوز روحش با «من‌یو» همراه است. او تا جایی که امکان داشت در تمام رقابت‌های منچستر حضور پیدا می‌کرد. دابین در سال 1947 در پرسویچ منچستر متولد شد و از زمان کودکی پایش در اولدترافورد باز شد، اتفاقی که بعدها طوری به زندگی‌اش گره خورد که او را تبدیل به افسانه جاودانه باشگاه منچستریونایتد کرد. او سمبل وفاداری یک هوادار واقعی در من‌یو است.مسیری که او در اولدترافورد پیمود از کودکی تا مرگ است. برای دابین فرقی نمی‌کرد که بازی دوستانه یا حالت رسمی به خود گرفته باشد، شاید او شاهد 2 هزار بازی منچستریونایتد در 44 کشور مختلف بوده است و این آمار کاملا درست است. تقریبا از سال 1965 به بعد حتی یک دیدار اروپایی را هم از دست نداده بود.سال گذشته در یک تور تابستانی او مسیر نیجریه به آفریقای جنوبی تا لندن را پرواز کرده بود و هیچ نشانی از خستگی در او دیده نمی‌شد، گویی از مسیری کوتاه و مختصر برگشته است. حتی آنهایی هم که او را به خوبی نمی‌شناختند با دیدنش در یکی از دیدارهای دوستانه من‌یو هیجان‌زده می‌شدند! وفاداری و صداقت دابین چیزی نبود که تنها در حمایت او از دیدارهای من‌یو خلاصه شود او واقعا جزو خانواده اصلی ارتش سرخ به حساب می‌آمد. دابین یک عضو فعال در این مجموعه در دهه 70 تا 80 بود، حتی زمانی که من‌یو دیدارهایش در فاصله‌ای خیلی دور از محل اقامت او در لندن برگزار می‌شد، باز هم تنها کسی بود که این تیم را تنها نمی‌گذاشت. بعضی اوقات فکری در ذهن‌مان می‌گذرد که دیگر کسی نمی‌تواند مانند این هوادار متعصب یونایتد تیم محبوبش را حمایت کند، اما این فرضیات اشتباه است. هر باشگاهی برای خودش یک دابین دارد و تا جایی که چشم کار می‌کند می‌توان از این نمونه‌ها پیدا کرد و این موضوع در سال‌های گذشته نیز ریشه‌ای قدیمی داشته؛ هنگامی که منچستریونایتد در سال 1878 چشم در دنیای فوتبال باز کرد، هیچ برنامه‌ای برای تجارت و مسائل مالی در کار نبود اما گروهی بودند که همیشه به‌عنوان هواداران واقعی کنار تیم حضور داشتند. آنها در تمام دیدارهای حرفه‌ای یا بازی‌های آماتور حضور پیدا می‌کردند و فرقی نمی‌کرد که این بازی‌ها در چه سطحی برگزار می‌شود تنها چیزی که برایشان اهمیت داشت و تنها هدفی که به آن می‌اندیشیدند، منچستریونایتد بود. اما فکر می‌کنید چه چیزی باعث می‌شود تا سالیان سال این عشق و تعصب نسل به نسل منتقل شود و به دست هواداری مانند مایک دابین برسد؟ هوادارانی از یک خانواده که با پوشیدن پیراهن‌های سرخ و یک‌شکل یکصدا ستارگان هر عصر را صدا می‌زنند؛ تنها همین است که می‌ماند و بیش از این نیست. با غرور و افتخار.
منبع: Soccernet ارسال نظر
پربیننده