جایگاه مرد پرتغالی در هفته‌های اخیر بشدت متزلزل شده بود. او رئال را ترک می‌کند و باشگاه می‌تواند بدون او قوی‌تر شود. او باید می‌رفت. جایگاه ژوزه مورینیو در هفته‌ها و ماه‌های اخیر متزلزل شده بود. بویژه پس از بحث و جدل شکست در داربی مقابل اتلتیکو در فینال کوپا دل‌ری. جایی که مرد پرتغالی اخراج شد، پذیرفت که در این فصل ناکام بوده، به پادشاه اسپانیا بی‌اعتنایی کرد و به داور در پارکینگ توهین کرد. خروج او قطعی شده بود و تنها زمانش نامشخص مانده بود. مادرید بدون او بهتر خواهد شد و تردیدی در این نیست. اوضاع در این 3 فصل خیلی هم بد نبوده. مادرید در اولین فصل مورینیو جام حذفی را با شکست دادن بارسلونا به دست آورد، لالیگا را در فصل پیش با کسب رکورد امتیازات (100) فتح کرد و سوپرجام را هم در فصل جاری از آن خود کرد اما انتظارات از نظر تعداد جام از این مربی 50 ساله بسیار بیشتر بود. در هر حال اختلافاتی که خارج از میدان رقم خورد فلورنتینو پرز را وادار کرد با مردی وداع کند که 3 سال به او باوری بی‌قید و شرط داشت تا بارسلونا را از تخت سلطنت به زیر کشد و لادسیما را برای باشگاه پایتخت‌نشین بیاورد. مورینیو نتوانست دهمین قهرمانی رئال در اروپا را به دست بیاورد و 3 نیمه‌نهایی پیاپی را باخت. او جنجال‌های بسیاری هم ساخت که جدیدترین آنها باعث شد پرز برای اینکه وجهه خود را در انتخابات تابستانی ریاست رئال حفظ کند راه دیگری جز قطع همکاری نداشته باشد (هرچند بعید است نامزد دیگری پا پیش نهد). مربی پرتغالی تقریبا از همان آغاز آمدن به مادرید جنجال‌ساز شد. او علنا به بازیکنان، طرفداران، روزنامه‌نگاران، مربی تیم جوانان مادرید، هیات مدیره، داوران، رقیبان و هر کسی که فکرش را بکنید حمله کرد. این فصل هم تصمیم گرفت ایکر کاسیاس، کاپیتان باشگاه را کنار بگذارد. همین موجب شد بین بازیکنان اختلاف عمیقی به وجود بیاید و پس از آن دیگر راهی برای بازگشت نبود. روز جمعه این احساس بد تشدید هم شد. رکورد فوق‌العاده مورینیو در فینال‌ها با شکست مقابل اتلتیکو خراب شد؛ هیچ جا هم نه، دقیقا در سانتیاگو برنابئو! او اولین مربی در 14 سال اخیر شد که با رئال به اتلتیکو باخت. په‌په جریمه شد و از ترکیب دور ماند. کاسیاس مغموم، بازی را از روی نیمکت نگریست. آشوب مادرید را فراگرفت، بازیکنان آرامش خود را از دست دادند و حتی کریستیانو رونالدو به دلیل ضربه بدی که به گابی زد، اخراج شد. مورینیو هم گفت تیمش بدشانس بوده و اتلتیکو اقبال بلندی داشته. او حاضر نشد مدال بازنده‌ها را از دست پادشاه اسپانیا بگیرد و پیش از ترک ورزشگاه به داور اهانت کرد. بخشی از طرفداران مادرید فلورنتینو را هو کردند. او دیگر دریافت که زمان آن فرارسیده که حرکتی کند. پرز در نشستی خبری گفت: «دستاوردهای این فصل مطابق توقعات باشگاهی مانند رئال‌مادرید و مربی‌ای مانند مورینیو نبود. هر مربی‌ای شخصیت خود را دارد. او البته گاهی اشتباه کرده و خودش هم می‌پذیرد اما فشاری که بر او وارد شد طبیعی نبود. زمان‌هایی هم بود که او از حد و اندازه‌های طبیعی عبور کرد». زمان اعلام این خبر هم جالب بود. دوشنبه تولد 32سالگی کاسیاس است و رفتن مورینیو بهترین هدیه ممکن برای کاپیتان مادرید است. اما فلورنتینو، مردی که میلیون‌ها دلار از ساخت‌وساز به دست آورده، باید دوباره دست به بازسازی بزند. هرچند تیم‌های مورینیو معمولا پس از رفتن او دچار مشکل می‌شوند (مانند پورتو، چلسی و اینتر) اما پایگاه مستحکم مادرید به این معناست که آنها می‌توانند به فصلی موفق با مربی جدید باور داشته باشند؛ فردی مانند کارلو آنچلوتی. برخی بازیکنان در تابستان می‌روند اما رفتن مورینیو زخم‌های کهنه را التیام می‌بخشد. کاسیاس می‌تواند به‌سرعت جایگاهش را در دروازه پس بگیرد. سرخیو راموس و رافائل واران در دفاع می‌توانند پایه‌های تیمی مستحکم را بنا نهند. دنی کارواخال، مدافع راست خوش‌آتیه هم در راه بازگشت به تیم سابقش پس از یک سال حضور در بوندس‌لیگاست تا مشکلاتی را حل کند که مورینیو با آن روبه‌رو بود. لوکا مودریچ در خط میانی عنصری کلیدی می‌ماند و کریستیانو رونالدو هم پرچمدار پروژه ورزشی بعدی است. احتمالا پول لازم برای خرید یک مهاجم ستاره هم خواهد رسید. مربی جدید تیمی را به ارث می‌برد که برخی از بهترین بازیکنان دنیا در آن حضور دارند. او فرصت این را می‌یابد که آنها را حتی بهتر هم کند. مدیریت انسانی صحیح قاعدتا بسیاری از مشکلات فعلی را حل می‌کند و با داشتن برنامه تاکتیکی دقیق‌تر (نه اینکه سیستم تنها متکی بر ضدحمله باشد) تیم مادریدی سر به آسمان‌ها خواهد سایید. مورینیو باید می‌رفت. باشگاه می‌تواند به بالا و به جلو حرکت کند؛ آن هم با متانت بیشتر. اگر اینگونه شود بعید است کسی جای خالی مورینیو را فصل بعد حس کند.