هوادار، همان اکسیژن لازمی است که تیم برای تنفس به آن احتیاج دارد و هنگامی که تعداد بی‌شماری از آنها کنار تیم حلقه می‌زنند فضایی را به وجود می‌آورند که تمام اعضای یک باشگاه فوتبال با استنشاق آن، لذت زنده بودن را احساس می‌کنند و تیم بدون هوادار، یعنی همان نقطه‌ای که به گورستان ختم می‌شود. حالا سوالی در ذهنمان می‌چرخد؛ چه فرهنگی سبب می‌شود تا آنها در ورزشگاه گردهم بیایند و یا چه بی‌فرهنگی باعث شده تا عده‌ای به دلیل فضای ناامن از این مکان دوری کنند؟ ابتدا باید جواب قسمت دوم سوال را مطرح کنیم، درست حدس زدید! سردادن شعارهای بعضا غیراخلاقی مسبب اصلی فضای ناامن ورزشگاه‌ها در جامعه عمومی ما شده است. جامعه‌ای که قربانی بازتاب اینگونه سرودهای بی‌محتوا و بدون ریشه و فرهنگ است. بدون تعارف باید بگوییم جامعه ورزشی ما فرهنگ تشویق ندارد و نمی‌داند که چگونه باید احساسات و تعصبش را روی تیم محبوبش متمرکز کند و در اینجا وظیفه نهادهای فرهنگ‌ساز حلقه مفقوده‌ای است که در خانواده فوتبال به دنبال آن می‌گردیم. اما از سوی دیگر عده‌ای هستند که نمی‌خواهند این فرهنگ پایمال شود و جور بسترسازی را به گردن می‌گیرند. در حال حاضر این اتفاق توسط قشر فرهنگی اجتماع شکل گرفته و تاثیر مستقیمش را روی خود مردم گذاشته است. یکی از همین نمونه‌ها کتابی است با عنوان «گلچینی از سرودهای جهان فوتبال- ترانه‌های هواداران» که به کوشش آرش علی‌اکبری گردآوری شده؛ کتابی که در پی نشان دادن سرودهایی است که در سرتاسر اروپا براساس پایه و فرهنگ و اعتقاد ملل مختلف در حمایت از تیم محبوبشان سر داده می‌شود و این افسوس را به جا می‌گذارد که چرا ما نمی‌توانیم با وجود داشتن غنی‌‌ترین فرهنگ و تمدن تاریخ بشریت اینگونه فضایی را ایجاد کنیم و چرا باید در ورزشگاه‌های ما بعضا سرودهایی آمیخته با الفاظ رکیک شنیده شود و به جای حمایت از تیم مورد علاقه، عده‌ای بازیکنان حریف یا داور را مورد اهانت قرار می‌دهند! کافی است تا نگاهی به سرودهایی که در ورزشگاه‌های داخلی سر داده می‌شود بیندازیم و آنها را با سرودهای باشگاه‌های معتبری همچون رئال‌مادرید، منچستریونایتد و یوونتوس مقایسه کنیم. این قضاوت را به خودتان واگذار می‌کنیم و تنها به معرفی چند خطی سرودهای این باشگاه‌ها می‌پردازیم.
رئال‌مادرید
ای کهنه کارها و تازه‌کارها، از بین تمام افتخارات فوتبال که برای اسپانیا وارد زمین می‌شوند.
مادرید با پرچم سفیدش پیش می‌رود.
یوونتوس
یووه، یووه، ای محبوب همیشگی ما...
یووه، یووه، باشگاه محبوب باشکوه ما...
برای تشویق یازده قهرمانمون
پس سرودمون را همه با هم می‌خونیم
یوونتوس دلیلیه که ما به خاطرش آواز می‌خونیم:
حمله کن یووه، حمله کن... آنهايي که هیچگاه تیمشان را تنها نمی‌گذارند
هوادار، همان اکسیژن لازمی است که تیم برای تنفس به آن احتیاج دارد و هنگامی که تعداد بی‌شماری از آنها کنار تیم حلقه می‌زنند فضایی را به وجود می‌آورند که تمام اعضای یک باشگاه فوتبال با استنشاق آن، لذت زنده بودن را احساس می‌کنند و تیم بدون هوادار، یعنی همان نقطه‌ای که به گورستان ختم می‌شود. حالا سوالی در ذهنمان می‌چرخد؛ چه فرهنگی سبب می‌شود تا آنها در ورزشگاه گردهم بیایند و یا چه بی‌فرهنگی باعث شده تا عده‌ای به دلیل فضای ناامن از این مکان دوری کنند؟ ابتدا باید جواب قسمت دوم سوال را مطرح کنیم، درست حدس زدید! سردادن شعارهای بعضا غیراخلاقی مسبب اصلی فضای ناامن ورزشگاه‌ها در جامعه عمومی ما شده است. جامعه‌ای که قربانی بازتاب اینگونه سرودهای بی‌محتوا و بدون ریشه و فرهنگ است. بدون تعارف باید بگوییم جامعه ورزشی ما فرهنگ تشویق ندارد و نمی‌داند که چگونه باید احساسات و تعصبش را روی تیم محبوبش متمرکز کند و در اینجا وظیفه نهادهای فرهنگ‌ساز حلقه مفقوده‌ای است که در خانواده فوتبال به دنبال آن می‌گردیم. اما از سوی دیگر عده‌ای هستند که نمی‌خواهند این فرهنگ پایمال شود و جور بسترسازی را به گردن می‌گیرند. در حال حاضر این اتفاق توسط قشر فرهنگی اجتماع شکل گرفته و تاثیر مستقیمش را روی خود مردم گذاشته است. یکی از همین نمونه‌ها کتابی است با عنوان «گلچینی از سرودهای جهان فوتبال- ترانه‌های هواداران» که به کوشش آرش علی‌اکبری گردآوری شده؛ کتابی که در پی نشان دادن سرودهایی است که در سرتاسر اروپا براساس پایه و فرهنگ و اعتقاد ملل مختلف در حمایت از تیم محبوبشان سر داده می‌شود و این افسوس را به جا می‌گذارد که چرا ما نمی‌توانیم با وجود داشتن غنی‌‌ترین فرهنگ و تمدن تاریخ بشریت اینگونه فضایی را ایجاد کنیم و چرا باید در ورزشگاه‌های ما بعضا سرودهایی آمیخته با الفاظ رکیک شنیده شود و به جای حمایت از تیم مورد علاقه، عده‌ای بازیکنان حریف یا داور را مورد اهانت قرار می‌دهند! کافی است تا نگاهی به سرودهایی که در ورزشگاه‌های داخلی سر داده می‌شود بیندازیم و آنها را با سرودهای باشگاه‌های معتبری همچون رئال‌مادرید، منچستریونایتد و یوونتوس مقایسه کنیم. این قضاوت را به خودتان واگذار می‌کنیم و تنها به معرفی چند خطی سرودهای این باشگاه‌ها می‌پردازیم.
رئال‌مادرید
ای کهنه کارها و تازه‌کارها، از بین تمام افتخارات فوتبال که برای اسپانیا وارد زمین می‌شوند.
مادرید با پرچم سفیدش پیش می‌رود.
یوونتوس
یووه، یووه، ای محبوب همیشگی ما...
یووه، یووه، باشگاه محبوب باشکوه ما...
برای تشویق یازده قهرمانمون
پس سرودمون را همه با هم می‌خونیم
یوونتوس دلیلیه که ما به خاطرش آواز می‌خونیم:
حمله کن یووه، حمله کن... ارسال نظر
پربیننده