محمد قراگزلو: بعد از آن پنالتي عجيب، دنيا دور سر بايرن می‌چرخيد. قبل از ضربه خيال همه بايرني‌ها تقريبا راحت بود كه اشتباه تيموشچوك ديگر تكرار نمي‌شود. آخر شوآینی استاد پنالتي بود، درست مثل بيشتر آلمان‌ها كه هم خوب كاشته می‌زنند هم پنالتی‌‌هايشان رد خور ندارد. شوآینی مثل هميشه خوب ضربه زد اما توپ به تير دروازه خورد و به جاي غلتيدن به داخل دروازه برگشت جايي نزديك آن كلاه خنده‌دار پتر چك و يك جا ايستاد. بله، توپ گل نشده بود و حالا بايد دروگبا پشت توپ می‌رفت. دروگبا البته اشتباه نكرد و جام قهرماني پريد، آن هم در خانه، ميان آن همه باواريايي كه صورت‌هايشان مثل لباس‌هايي كه به تن داشتند از شدت حرارت و هيجان سرخ شده بود. بعد از آن در ميان هلهله آبي‌هاي لندن شوآینی جايي نزديك به نقطه پنالتي روي زمين زانو زده بود و از جايش بلند نمي‌شد. اصرار همبازيان براي دلداري به او نتيجه نمي‌داد و باستين از شدت ناراحتي و احتمالا شرمساري سرش را بالا نمي‌آورد. بايرن با پنالتي باستين جام را به يك تيم انگليسي هديه كرده بود تا پنالتي‌هاي از دست رفته كريس وادل و استوارت پيرس در نيمه‌نهايي جام‌جهاني 90 توسط يك پنالتي‌زن قهار آلماني ير به ير شود. بعد از شكست مقابل اينتر مورينيو اين ناكامي دوبله در فينال به فاصله 2 سال تلخ‌ترين اتفاق ممكن براي اين آلماني بود چرا كه بايرن با وجود شايستگي در فينال در ضرباتي مغلوب يك تيم انگليسي شده بود كه خود آلمان‌ها مبدعش بودند. از 2 برد تيم ملي آلمان در جام‌جهاني 90 مقابل چكسلواكي و انگليس و بعد‌تر از آن در يورو 96 و جام‌جهاني 2006 هر بار كه تيم ملي آلمان به ضربات پنالتي رسيده بود تصور اتفاقي تلخ غيرممكن می‌نمود چرا كه همه می‌دانند آلمان‌ها استاد پنالتي‌اند. اين اتفاق در رقابت‌هاي باشگاهي هم تقريبا تكرار شده و شايد به همين خاطر بود كه آن شب شوآینی فقط اشك می‌ريخت و حاضر نبود سرش را بالا بياورد و آليانس غم‌زده را تماشا كند. فيليپ لام، همبازي شوآینی اهل پنالتي زدن نبود اما در آن باخت و حتي شكست قبلي در فينال برنابئو با شوآینی و توماس مولر شراكت داشت. او درست مثل شوآینی تلخي‌هاي 2 شكست قبلي در فينال را چشيده بود و اصلا دوست نداشت سه‌گانه ناكامي‌ها تكميل شود. فيليپ دوست‌داشتني در همه اين سال‌ها و در اوج قدرتنمايي فردي و تيمي بدون آنكه فصل پرنوساني در كارنامه‌اش بر جاي بگذارد هر بار مثل يك ناكام جام گرفتن رقبا را به نظاره می‌نشست. او مثل هم‌تيمي‌اش در تيم ملي آلمان 2 بار تا 2 قدمي فتح جام‌جهاني و 2 بار تا آستانه قهرماني يورو رفته و ناكام برگشته بود. شايد می‌شد تصور كرد اين ناكامي‌ها پوست لام و شوآینی را كلفت كرده و آنها ديگر با اشك و آه و ناله رابطه‌اي ندارند اما فينال آليانس نشان داد هر غمي بزرگي خودش را دارد و می‌توان براي از دست دادن هر جامي ساعت‌ها گريست و غصه خورد. فيليپ البته يك ويژگي ديگر نسبت به شوآینی داشت و آن بستن بازوبند كاپيتاني بود. اين ويژگي در قهرماني‌ها و جام گرفتن‌ها بشدت به چشم آمده و فردي كه همه منتظر جام گرفتن او هستند به عنوان نماد تيم قهرمان تا سال‌هاي سال پيش چشم اهالي فوتبال و هوادارانش می‌ماند اما در همه ناكامي‌هاي قبلي فقط حسرت بود كه براي كاپيتان لام می‌ماند و بس. در ومبلي اما فوتبال بالاخره روي خوبش را به شوآینی و لام نشان داد. آنها فصل رويايي‌شان را با قهرماني در چمپيونز و با اقتدار كامل جشن می‌گرفتند و مثل قهرمان‌هاي واقعي در جاي جاي ورزشگاه خاطره‌انگيز جزيره دور افتخار می‌زدند. اول بار لمس جام براي فيليپ شايد باوركردني نبود اما واقعا او به جام رسيده بود و می‌توانست با حرص و فرياد آن را بالا ببرد. شوآینی هم می‌توانست جام را با يوپ روي زمين چمن پيش ببرد و البته به سوي هواداران به صورت نمادين پرتابش كند و همصدا با آنها فرياد بزند. شوآینی و لام می‌توانستند كنار بقيه هم تيمي‌هايشان با جام قهرماني عكس يادگاري بگيرند و آواز چمپيونه... چمپيونه سر دهند. اينها همه در واقعيت رخ می‌داد، نه رويايي بود نه خيالي. لام و شوآینی بايد باورشان می‌شد كه ناكامي‌ها تمام شده و جام در اختيار آنهاست وكسي به قهرمان بودنشان شك ندارد. آنها به چشم می‌ديدند كه روي ديواره‌هاي ورزشگاه ومبلي چه عنواني حك شده؛ «سلاطين اروپا». آنها بالاخره به قله رسيده بودند و رژه قهرماني‌شان در خاك بريتانيا بيشتر از آنكه غرور آلمان‌ها و بايرني‌ها را زنده نگه دارد خشنودي ويژه‌اي براي دوستداران اين 2 بازيكن به همراه داشت. بسياري از دوستداران فوتبال آلمان و بايرن حسي شبيه به ماتياس سامر داشتند؛ حسي ناشي از رضايت براي 2 بازيكن فوق‌العاده كه نزديك به 10 سال بهترين فرم ممكن در بازي‌هاي ملي و باشگاهي را ارائه می‌دادند اما دستشان از رسيدن به جام‌هاي قاره‌اي و جام‌جهاني كوتاه می‌ماند. حالا هم آنها و هم دوستدارانشان اطمينان دارند كه فيليپ دوست‌داشتني و باستين جنگجو بدون جام قهرماني اروپا فوتبالشان را به پايان نخواهند رساند و شايد اين موفقيت پيش‌زمينه مناسبي براي رسيدن به يك جام بزرگ‌تر براي تكميل كلكسيونشان باشد.