یوسفی اشکوری، سازمان مجاهدین و جنبش سبز

یکی از مسائل تامل‌برانگیز در جریان حوادث پس از انتخابات سال 88، نحوه به‌کارگیری کانال‌هایی بود که سازمان منافقین برای انتشار مدارک جعلی خود نظیر فیلم و... استفاده می‌کرد. چون سازمان نمی‌خواست (یا نمی‌توانست) آن مدارک جعلی را به اسم خودش منتشر کند و نیاز داشت از کانال رسانه‌های خارجی یا رسانه‌های وابسته به جنبش سبز مستقر در خارج از کشور منتشر شوند، لذا مدارک مورد نظر را رسماً به آن رسانه‌ها نمی‌داد بلکه از طریق عواملش در رده‌های مختلف جنبش سبز و اتاق فکر‌های لندن، بروکسل، پاریس و حتی در خود آمریکا انجام می‌داد. این عوامل هم بر 2 نوع هستند؛ گروه اول را نفوذی‌های سازمان در رده‌های گوناگون و گروه‌های مختلف جنبش سبز در خارج از کشور تشکیل می‌دهند و گروه دوم را افرادی تشکیل می‌دهند که سازمان به اصطلاح یک «گزک» از آنها پیدا می‌کرد. اعم از یک سند، یک تصویر در شرایط خاص، یک فیلم و … سپس همان «گزک» را اهرم فشار قرار می‌داد و از قربانی خود می‌خواست دستورات سازمان را بی‌چون و چرا اجرا کند و قربانی بیچاره هم چاره‌ای جز اطاعت نداشت. یکی از این قربانیان، حسن یوسفی‌اشکوری بود. سازمان چند سال پیش همسر علی احسان از اعضای بلند پایه تشکیلات (مونام) را برای تعمیق ارتباطات در قالب یک طعمه به‌سراغ اشکوری فرستاد و متاسفانه اشکوری از طریق آن طعمه به تور افتاد. سازمان بلافاصله با صحنه سازی‌های مختلف، تصاویری از قربانی و طعمه را در حالت‌های مختلف خصوصی و در اماکن مختلف که در فرهنگ ایرانی، خط قرمز به حساب می‌آیند تهیه کرد و به سرعت سر وقت قربانی رفت و به او حالی کرد چه مدارکی از وی در اختیار دارد و چه توقعاتی از قربانی دارد تا موجب آبروریزی برای او نشود! و یوسفی اشکوری به استخدام تمام قد و تمام عیار سازمان منافقین درآمد؛ نه به عضویت سازمان بلکه به بیگاری آن. و به همین راحتی عامل سازمان شد در جنبش سبز، در اتاق فکر لندن، در محافل پاریس، بروکسل، ایتالیا و در سازمان‌های مورد نظر تشکیلات.