ادامه از صفحه 2 3ـ ولایتمداری
کسانی که در چارچوب اندیشه اسلام ناب محمدی صلی‌الله علیه و آله قیام می‌کنند، مقام معظم رهبری را «پرچمدار تاریخ شیعه دربرابر دنیای استکبار» می‌دانند. اینان با اعتقاد عملی و نظری به هدفگذاری‌های عملیاتی حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، تمام اهتمام خود را برای پیشبرد پروژه‌های کلان ملی و بین‌المللی به سمت اقتصاد بدون نفت، مقابله با تحریم، مقابله با جنگ نرم دشمن و مدیریت بیداری اسلامی می‌گذارند. گفتمان اسلام لیبرال و تکنوکرات در 2 لایه راهبردی اولا جایگاه ولایت را در تراز یک پدر معنوی و رهبری دینی تقلیل می‌دهند. بالطبع در لایه عملکردی نیز اعلام می‌کنند که در اختلافات به دنبال قانع کردن مقام معظم رهبری خواهند رفت و اگر ایشان قانع نشدند مساله را با مردم در میان می‌گذارند. و در بهترین حالت صرفا درصدد جلب نظر حداقلی ایشان در ظواهر امور هستند. کما اینکه در دوره زعامت حضرت امام رحمه‌‌الله علیه نیز همین منوال را در پیش داشتند. از سوی دیگر در بیان و اعلام بیشترین تبعیت و قرابت با ولی فقیه را برای خود مسلم فرض می‌کنند ولی وقتی با انتقاد نسبت به عملکرد خود مواجه می‌شوند، مقام معظم رهبری را سپر خود کرده و در تنگناها خود را یک مجری صرف می‌دانند.
جمع‌بندی: اسلام ناب محمدی صلی الله علیه و آله دارای چارچوب مشخص نظری در حوزه انسان‌شناسی، فرجام‌شناسی، هستی‌شناسی و معرفت‌شناسی است. تئوری سیاسی، سیاست خارجی، اقتصاد و مدیریت آن دارای شاخصه‌هایی درخشان، منسجم و کاملا متمایز از دیگر مکاتب و مدل‌هاست. در این مکتب عملگرایی و اندیشه‌ورزی یگانه و همدوش یکدیگرند. اما اسلام تکنوکرات اولا فاقد مواضع اصولی و مشخص است. به همین دلیل در مواجهه با مسائل خود را به دامان عملگرایی انداخته و با ژست پرهیز از تئوری‌پردازی، عملا چارچوب‌های رفتاری غربی و اومانیستی را در سطح نظام بین‌الملل، بیداری اسلامی و ولایت فقیه به کار می‌گیرد. اسلام ایرانی نیز بیش از آنکه بتواند یک مکتب باشد، یک برساخته رسانه‌ای از مجموعه کلماتی موهوم است که بیشتر از تمایلات منفعلانه در برابر سختی‌های استقامت بر مسیر حق برمی‌خیزد. سابقه تاریخی جمهوری اسلامی و خاورمیانه نشان می‌دهد کسانی که با مدعای کارآمدی و فراغت از اصول وارد میدان شده‌اند، به دامان مدل‌های مدیریت علمی سکولار موجود لغزیده‌اند و بعد از مدتی در اردوگاه جبهه استکبار یارگیری شده‌اند، که نمونه آن ترکیه امروزی است، مضافا اینکه در صحنه کارآمدی نیز با مدیریت‌های پیمانکاری، بدون توجه به محل تامین منابع درآمدی و نحوه هزینه‌کرد آنها، صرفا به دنبال پایان بردن پروژه‌های دهان‌پرکن بوده‌اند. البته محور کارآمدی، رسیدگی به محرومان، ساده‌زیستی و اشرافیت را نیز می‌توان مبنای مقایسه قرارداد که در آینده مقتضی می‌توان بدان اشاره کرد.
*کارشناس مسائل سیاسی