موج تازه بمبگذاری‌های تروریستی خشونت‌بار در عراق طی 2 ماه اخیر که عمدتا شیعیان را هدف قرار داده تا دیروز حدود 800 قربانی و 1700 مجروح به جای گذاشته است. این تعداد تلفات به غير از 766 نفری است که طی 3 ماه نخست سال 2013 در حملات تروریستی داخل عراق کشته شده‌اند. در میان این کشت و کشتار وحشیانه، غرب چشمان خود را بسته یا در بهترین حالت تنها به سوریه دوخته است چرا که در حال حاضر منافعش چنین ایجاب می‌کند. هر فردی از هر طرف که در سوریه کشته شود غرب آن را به چشم بهانه‌ای برای حرکت به سمت هدف نهایی خود یعنی اشغال نظامی این کشور می‌نگرد و به همین دلیل خبرش را در بوق و کرنا می‌کند. اما عراق جایی است که آمریکا و متحدان غربی‌اش همین 10 سال پیش به آن حمله کردند و یادآوری اتفاقات خشن عراق آن هم به واسطه تحریکات خود غربی‌ها و نوکرهای عربی‌شان برای رسانه‌های آنها جذاب نیست. مثلا روز 31 خرداد در همان روزی که توفان تورنادو شهر اوکلاهما در جنوب ایالت اوکلاهمای ایالات متحده را درنوردید و 20 کشته بر جای گذاشت، 70 نفر بر اثر حملات تروریست‌های سلفی ـ وهابی در گوشه و کنار عراق جان باخته بودند اما اگر وقوع تورنادو در آمریکا یک اتفاق هرازگاهی است، کشتار مردم بویژه شیعیان در بین‌النهرین تبدیل به یک روند عادی برای بی‌ثبات کردن دولت نخست عراق محسوب می‌شود. نوع حملات کاملا گویای هدف نهایی آنها است. در همان روز 31 خرداد (20 مه)، تروریست‌ها اسکلت شیعه‌نشین کشور را از بصره در جنوب تا 80 کیلومتری شمال غربی هدف قرار دادند. بخش عمده تلفات مربوط به زائران شیعه بود که بغداد را به قصد اماکن متبرکه ترک می‌کردند. در واقع هیچ حمله‌ای در بخش‌های خاص اهل سنت انجام نشد اما این به معنای شکاف بین شیعه و سنی در این کشور چندنژادی و چندفرهنگی 24 میلیون نفری نیست، بلکه نشان از برنامه خارجی جنایتکارانه برای ایجاد شکاف دارد، در نتیجه عراق پس از اشغال توسط آمریکا و متحدانش در سال 2003 شاهد خونبارترین روزهای تاریخ خود بوده است. «شیرین هانتر» استاد علوم سیاسی دانشگاه جورج تاون پس از سفر به عراق مشاهدات خود را اینگونه می‌نویسد: «واضح است که تفاوت‌هایی میان سنی‌ها و شیعیان وجود دارد و این قابل نفی نیست ولی به لحاظ تاریخی، شیعیان و اهل سنت خیلی عادی در کنار هم زیسته‌اند، حتی با اینکه الزاما با هم متحد نبوده‌اند». او به مقایسه همزیستی 2 طیف اصلی مسلمین خاورمیانه با دیگر بخش‌های آسیا می‌پردازد و می‌نویسد: «در آسیای جنوبی که اقلیت‌هایی متمایل به شیعه نیز وجود دارند تا دهه پیش هیچ تاریخچه درگیری شیعه – سنی در مقیاس بزرگ به چشم نمی‌خورد». در نهایت خانم هانتر این سوال را مطرح می‌کند که «پس چه عاملی باعث تغییر همزیستی مسالمت‌آمیز شیعه – سنی به یک تورنادوي تروریستی شده است. آن هم در حالی که اساساً شیعیان در اغلب بخش‌های جغرافیای جهان اسلام، بیش از هزار سال به عنوان جوامعی اقلیتی در دل اکثریت سنی زیسته‌اند و طبعاً از حقوق مدنی و سیاسی کمتری برخوردار بوده‌اند ولی هیچ‌گاه تخاصمی شبیه آنچه امروز در عراق و ظاهراً در اعتراض به حاکمیت اکثریت شیعه به وجود آمده از آنها سر نزده است. این تاریخ به روشنی حکایت از آن دارد که ریشه خشونت‌های امروز عراق، نه مذهبی و نه از سر خصومت اقلیت سنی بلکه در تحریکات بیرونی است که جریان ضداسلامی وهابیت به رهبری عربستان سعودی و قطر و با دستور آمریکا و اسرائیل در آن نقش اصلی را ایفا می‌کند. در مقایسه شکل‌گیری حرکت جهادی شیعه مثل آنچه در لبنان و ایران به وجود آمد با جهادی که سلفی‌های القاعده و وهابیون مدعی آن هستند، باید به حقیقتی تاریخی اشاره کرد. مثلا جهاد شیعیان با محوریت حزب‌الله در لبنان حرکتی بود در مقابل اشغال این کشور توسط رژیم صهیونیستی و جنگی داخلی که مزدوران اسرائیل به راه انداخته بودند. این حرکت پس از پیروزی جهادی و نظامی برای آبادانی و ثبات سیاسی ـ اجتماعی لبنان تلاش کرد اما در مقابل جهادی که سلفی‌ها و وهابی‌ها با حمایت آشکار عربستان سعودی از آن دم می‌زنند و القاعده الگوی شرم‌آور آن است، چیزی جز قتل و غارت کور و بی‌برنامه صرفا برای ایجاد هرج و مرج نیست. اما این تیره‌ترین بخش هویت آنها نیست بلکه ظن ما به این جهادی‌های قلابی وقتی بیشتر می‌شود که می‌بینیم آنها نه در مقابل اشغال بیگانه بلکه برعکس برای زمینه‌چینی اشغال بیگانه می‌جنگند. طالبان افغانستان و القاعده سوریه یا همان «جبهه النصره» نمونه‌های عینی هستند از زمینه‌چینی وهابی‌ها برای حمله نظامی آمریکا و غرب به بهانه پایان دادن به بی‌ثباتی‌های موجود.
چرا عراق از سوريه حمايت مي‌كند؟
جنگ نيابتي در سوريه به سرکردگي آمريکا در حال شعله‌ور کردن نزاع قومي در عراق است. برخي گروه‌هاي وابسته به القاعده در عراق، همچون جبهه النصره در جنگ داخلي سوريه و اعزام شبه‌نظاميان از طريق استان انبار براي جنگ با حکومت دمشق، نقش برجسته‌اي ايفا کرده‌اند و همچنان به اين نقش‌آفريني ادامه مي‌دهند. واثق الهاشمي، رئيس مرکز مطالعات راهبردي در بغداد مي‌گويد: «امروز نزاع سياسي [در عراق] بويژه در استان انبار شکلي بسيار ناهنجار به خود گرفته است. اوضاع امنيتي همچنان به شکل مشکلي بسيار بزرگ در برابر دولت و مردم عراق قرار دارد. اما اين مشکل در استان انبار به علت حضور جنگجويان القاعده و شورشيان عضو ارتش آزاد سوريه دستخوش پيچيدگي خاصي شده است». ترکيه، عربستان سعودي و قطر به همراه آمريکا و ديگر کشورهاي غربي، آشکارا از گروه‌هاي تروريستي سوريه در جنگي که هدف از آن منزوي کردن و تضعيف اين کشور، ايران، فلسطين و جنبش مقاومت اسلامي لبنان است حمايت مي‌کنند. همزمان، عربستان سعودي و قطر خواهان تضعيف دولت مالکي در عراق هستند که از حمايت جنگ عليه سوريه سر باز زد و خواستار حفظ روابط خود شد. شبکه‌هاي تبليغاني تلویزیونی العربيه عربستان و الجزيره قطر همچنان به جنگ رسانه‌اي خود عليه عراق و دولت اين کشور ادامه مي‌دهند. هادي الامير، سياستمدار عراقي به خبرگزاري رويترز گفت: «حمايت ترکيه و قطر از شورشيان سوريه به مثابه اعلام جنگ عليه عراقي است که خود از فروافتادن در نزاع روزافزون قومي در کشور همسایه رنج خواهد برد. پول و سلاحي که قطر و ترکيه در اختيار القاعده در سوريه قرار مي‌دهند اعلام اقدام مسلحانه عليه عراق است. به طور حتم تير اين سلاح‌ها به سينه مردم عراق فرو خواهد نشست.» در واقع، عراق همه دلايل لازم را براي حمايت از دولت سوريه دارد. گروه‌هاي تروريستي مشابهي که عليه اسد مبارزه مي‌کنند، همانند القاعده در عراق يا جبهه النصره، هستند و در واقع همان گروه‌هايي هستند که سال‌هاست در عراق مرتکب جنايت و اقدام‌هاي تروريستي مي‌شوند. اگر اين گروه در جنگ سوريه پيروز شوند بي‌شک همراه با حاميان عربستاني و قطري خود عليه عراق جنگی به مراتب سخت‌تر به راه خواهند انداخت. بنابر‌اين، امنيت عراق در اين است که اکنون از حکومت سوريه
حمايت کند.
66 کشته در انفجارهای مناطق شیعه‌نشین عراق
منابع آگاه در عراق اعلام کردند، در چند انفجار هماهنگ روز دوشنبه در چندین منطقه بغداد دست‌کم 66 تن کشته و حدود 200 تن دیگر زخمی شدند. به گزارش آسوشیتدپرس، با توجه به این موج انفجارها به نظر می‌رسد اقدامات شبه‌نظامیان در انجام حملات و بمبگذاری‌ها در عراق افزایش یافته است. در ماه مه بیش از 450 تن در خشونت‌های سراسر عراق کشته شده بودند. براساس اعلام سازمان ملل، ماه آوریل مرگبارترین ماه در عراق از ژوئن 2008 بود. این حملات بیم آن را افزایش داده که درگیری‌های مذهبی به میزان سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ میلادی برسد که طی آن هزاران نفر کشته شدند. تا به حال هیچ گروهی مسؤولیت این حمله‌ها را برعهده نگرفته اما پیش از این شبه‌نظامیان سنی که با القاعده مرتبط هستند، در محله‌های شیعه‌نشین حملات مشابهی انجام داده بودند. در ماه‌های اخیر، تنش بین اکثریت شیعه که حکومت را در دست دارند و اقلیت سنی مذهب بالا گرفته است. سنی‌ها دولت نوری مالکی را متهم می‌کنند که حقوق آنها را پایمال می‌کند؛ اتهامی که دولت نمی‌پذیرد. مالکی به مردم کشورش وعده داده بود، اجازه نمي‌دهد ناآرامی به کشور بازگردد.