به نقل از گاردین، روی هاجسون چهارشنبه‌شب ادعا کرد ترکیب 2-4-4 تیمش همان ترکیبی بود که دورتموند در فینال برابر بایرن از آن استفاده کرد. این سخن در پاسخ به حرف گری لینکر بود که گفت سیستم هاجسون «قدمی به عقب به سوی قرون تاریک استفاده از 2 خط 4 نفره» بود. حال باید دید ورژن 2-4-4 انگلستان را چگونه باید با ورژن یورگن کلوپ مقایسه کرد؟ جایگیری بازیکنان کناری
تئو ولکات- الکس و آکسلید- چمبرلین هنگامی که انگلستان توپ را در اختیار داشت به جلو می‌رفتند و هنگامی که توپ در اختیار ایرلند بود، به عقب بازگشته و یک خط 4 نفره ثانویه تشکیل می‌دادند. این کار دقیقا همان کاری است که دورتموند انجام می‌دهد. اکثریت 1-3-2-4های برتر و فشرده- از تیم‌های کلوپ تا بنیتز- هنگام دفاع به صورت 2-4-4 ظاهر می‌شوند.
مشکل انگلستان این بود که آنها قسمت عمده‌ای از زمان بازی را بدون توپ گذراندند و همین موضوع ولکات و چمبرلین را مدام به عقب می‌فرستاد. در حالی که انگلستان در پیروزی 1-2 برابر برزیل بسیار عالی پرس کرد، چهارشنبه‌شب برابر ایرلند آنها بیشتر منفعل ظاهر شدند، موضوعی که موجب شد سیستم آنها خشک و بدون انعطاف به نظر برسد. در این باره، سیستم، نتیجه بازی ضعیف بود نه دلیل آن.