امروز سی و ششمین سالروز درگذشت روبرتو روسلینی، کارگردان صاحبنام ایتالیایی و از پایه‌گذاران سینمای نورئالیسم است. به گزارش ایسنا، روبرتو روسلینی 8 مه 1906 در شهر رم متولد شد که پدرش آنجیولو جوزپه، معمار اولین تالار سینما در این شهر بود. این فیلمساز ماندگار تاریخ سینما از کودکی در سالن تاریکی که پدرش طراحی کرده بود ساعت‌ها به تماشای فیلم‌های کوتاه آماتوری می‌نشست. وی که سال‌های طلایی زندگی خود را تحت حکومت فاشیستی موسولینی گذراند، در
34 سالگی به‌عنوان تدوینگر، دوبلور و فیلمنامه‌نویس پا به دنیای سینما گذاشت. روسلینی خیلی زود همه رموز کار را آموخت و پس از نوشتن فیلمنامه
«پیش درآمدی برای پس از نیمروز فاون»، ساخت اولین فیلم خود را آغاز کرد. وی که از همان ابتدا خود را به‌عنوان یک فیلمنامه‌نویس و فیلمساز موفق نشان داده بود، در سال 1945 با همکاری فدریکو فلینی فیلمنامه «رم، شهر بی‌دفاع» و «پاییزا» را نوشت و در همین سال‌ها هم این 2 فیلم مشهور را جلوی دوربین برد. وی در جوانی 3 فیلم با نگاه فاشیستی را کارگردانی کرد که در آینده هنگام نوشتن کارنامه خود برای نشریه «کایه‌دو سینما» از اضافه کردن آنها به کارنامه خود امتناع کرد. روسلینی طی سال‌های 1945 تا 1949 علاوه بر کارگردانی سینما، حضور در تئاتر را نیز تجربه کرد و به کارگردانی چند نمایش پرداخت. از دیگر فیلم‌های این دوره می‌توان به
«از خودی‌ها» در سال 1946 و «آلمان، سال صفر» در سال 1947 اشاره کرد. بسیاری از کارشناسان و منتقدان دهه 50 و 60 سینمای اروپا، روسلینی را از بزرگ‌ترین کارگردانان تاریخ سینمای ایتالیا می‌دانند و او را عامل موفقیت و تولد دوباره سینمای ایتالیا در دوره پس از جنگ معرفی می‌کنند. روسلینی در کنار فیلمسازان بزرگی چون ویسکونتی، فلینی و دسیکا از بزرگ‌ترین کارگردانان سینمای ایتالیا و آغازگر «موج نو» این سینما به شمار می‌رود. روسلینی با اینگرید برگمن فیلم «استرامبولی، سرزمین خدا» را ساخت. این فیلم داستان «کارین» زنی فراری از لیتوانی است که همسر ماهیگیر ایتالیایی بینوایی می‌شود تا از زندانی شدن در یک اردوگاه بگریزد اما خود را در تله استرامبولی یک جزیره دورافتاده آتشفشانی می‌یابد. روسلینی و برگمن تا سال 1956 با هم بودند و در این دوره 5 فیلم ساختند. روسلینی در سال 1959 پس از جدایی از برگمن یکی از پیچیده‌ترین و زیباترین کارهای سینمایی خویش را به نام «ژنرال دلاروره» با بازی هنرپیشه بزرگ ایتالیایی ویتوریو دسیکا به پرده آورد. این فیلم برنده جوایز متعددی از جمله جایزه شیر طلای ونیز 1959 و جایزه بهترین فیلم از دوید دوناتلو از انجمن روزنامه‌نویسان سینمایی ایتالیا در سال 1960 شد. داستان فیلم پژوهشی است در دگرگونی شخصیت و پیچیدگی‌های روانی و اخلاقی. در سال 1963 روسلینی اعلام کرد از سینما کنار خواهد رفت و تنها به کارهای تلویزیونی خواهد پرداخت تا آموزش فرهنگی را گسترش دهد و اینچنین بود که در این چرخه او چندین فیلم زندگینامه‌ای و فیلم کوتاه «گواه وند» را برای تلویزیون ساخت. در سال‌های پایانی روسلینی 2 فیلم «سال یکم» و «مسیحا» را نیز ساخت. در «سال یکم» (1974) روسلینی زندگینامه آلچید دوگاسپری را به تصویر کشید. روسلینی طی چند دهه فعالیت سینمایی موفق به کسب عناوین و جوایز معتبری شد که از مهم‌ترین آنها می‌توان به جایزه بزرگ جشنواره کن در سال 1946، جایزه بزرگ جشنواره لوکارنو در سال 1948 و شیر طلای ونیز در سال 1959 اشاره کرد. روبرتو روسلینی روز سوم ژوئن 1977 در سن 71 سالگی در شهر رم دارفانی را وداع گفت.