14 مارس و تجارت خون حریری
بامداد روز شنبه 2 فروند موشک کاتیوشا از جنوب شهر صور لبنان به شمال فلسطین اشغالی شلیک شد که یک فروند آن در نزدیکی مرز لبنان به داخل شهرکی صهیونیست‌نشین اصابت و تعدادی را زخمی کرد.اسرائیل در واکنش به این موشک‌های مجهول‌الهویه 8 گلوله توپ به نزدیکی روستاهای جنوب لبنان پرتاب کرد و در مواضع رسمی خود، حکومت لبنان را مسؤول این حادثه دانست. حزب‌الله و نماینده سازمان فتح، دخالت خود را در شلیک موشک نفی کردند ولی آنچه قابل توجه است اینکه سنیوره، نخست‌وزیر لبنان، ضمن درخواست از ارتش و نیروهای چندملیتی مستقر در جنوب لبنان برای اتخاذ تدابیر لازم جهت جلوگیری از تکرار این حوادث، آن را نقض مصوبه 1701 عنوان کرد. این در حالی است که اسرائیل در دو سال گذشته به شکل روزانه با پروازهای شناسایی هوایی، حریم لبنان را نقض کرده و بارها به‌وسیله نیروهای نظامی به داخل خاک لبنان وارد شده و در مواردی هم شهروندان لبنانی را دستگیر و با خود به داخل سرزمین های اشغالی منتقل و سپس آزاد کرده، ولی سنیوره در قبال تخلفات رژیم صهیونیستی وظیفه‌ای ندارد و خود را هنوز در جبهه صهیونیست‌ها، ارتجاع عرب و آمریکا مسؤول می‌داند.
واقعیت این است که سنیوره در کشاکش فشارهای داخلی، پاسخی برای اموال میلیاردی که به عنوان کمک کشورهای مختلف و بویژه عربستان برای بازسازی ویرانی‌های ناشی از جنگ 33 روزه دریافت کرده و آن را به مصارف دیگری رسانده، ندارد. این واضح است که جان کری، سناتور آمریکایی در سفر به منطقه آشکارا در اوضاع داخلی لبنان مداخله و از 14 مارس و ضرورت پیروزی آن در انتخابات آتی پارلمانی حمایت کرده و برای بحث و بررسی چگونگی خلع سلاح مقاومت اسلامی در لبنان، شانس خود را در سوریه می‌آزماید و بدیهی است که سنیوره نماینده و نماد ملی لبنان نیست تا از مداخله آمریکا در تحولات مهم لبنان یا تجاوزات اسرائیل جلوگیری کند.
این واقعیت است که دولت اوباما هم با مدل مطرح شده در گزارش بیکر- همیلتون، در حال ساماندهی اوراق بازی خود در خاورمیانه است و سیاست‌های جاری خود را در امتداد سیاست‌های دو سال گذشته بوش دنبال می‌کند تا با بهبود شرایط همپیمانان و نیروها و کشورهای همسوی خود در خاورمیانه، امکان بازی‌سازی جدید در منطقه را بیابد. حمایت از اسرائیل، اساس سیاست خارجی تمام دولت‌های آمریکایی است و در بخش فلسطینی، به علت شرایط پیچیده در غزه، ناچار به اجرای سیاست‌های آزمون و خطاست تا شاید بتواند در مواضع حماس رخنه کند و در بخش کلان نیز، با حمایت از ابومازن و دولت خودگردان که بدترین شرایط خود را سپری می‌کنند، در چارچوب طرح مصر، به دنبال ترمیم متغیرهای همسو با آمریکاست.
مصری‌ها به علت همراهی با آمریکا و دولت اولمرت در غزه و ادامه سیاست‌هاي پس از جنگ، وجاهت خود را بیش از پیش از دست داده و سعودی‌ها برای جبران خسارت‌های خود، مدیریت تنش در مناسبات با تهران، دمشق و قطر را در دستوركار خود قرار داده، ولی در سیاست هماهنگ شده جدید برای یکپارچه کردن کشورهای عربی و جدا کردن ایران از صف‌بندی و شکاف موجود در منطقه، سخن از آشتی جدید می‌گويند. البته اوضاع داخلی عربستان نیز به علت بیماری سرطان ولیعهد آشفته است و شاهزادگان سعودی برای دریافت سهم بیشتری از کیک حاکمیتی در جدال پنهان به سر می‌برند. در عراق، اگرچه اوباما متعهد به گام‌های سریع‌تر برای کاهش نیرو است، ولی در مهندسی سیاسی داخلی عراق، جریان‌های همسو را منظم کرده و هیل را به جای کروکر به صحنه آورده تا با به‌کارگیری پتانسیل عربی منطقه، دور جدیدی از کشمکش سیاسی در عراق را مدیریت کند.
بدین ترتیب امیدوار است تا سهم بیشتری از نفوذ در عراق را از طریق کشورهای عربی و بعثی‌های قدیمی در عراق کسب کند. با اینکه در قبال ایران سخن از فضای جدیدی از تعامل می‌زند، با صحنه‌سازی الهام‌گرفته از صهیونیست‌ها دو کشتی ایران در یونان و قبرس را دارای محموله تسلیحاتی معرفی می‌کند و برخلاف گزارش البرادعی که غنی‌سازی را در نظارت و کنترل آژانس هسته‌ای می‌داند، خواستار افزایش فشار و احتمالاً تحریم علیه ایران است. بدیهی است که اوباما و صهیونیست‌ها از اقبال گسترده سرمایه‌داران اروپایی برای سرمایه‌گذاری در ایران، نگران هستند و نمی‌خواهند شرایط تعامل با ایران از مدیریت آنها خارج شود. در چنین شرایطی که در رژیم صهیونیستی، جنگ‌طلبان به قدرت می‌رسند، باید درک واقعی از شرایط منطقه را بیابند که با دهه نود و دوره حکومتی نتانیاهو در سال 1996 متفاوت است و سنیوره و تمام باند فاسد 14 مارس باید بدانند که در پوشش جبهه آمریکایی و دموکرات‌های حاکم بر کاخ سفید، نمی‌توانند بر پرونده‌های فساد مالی و همکاری با دشمنان مردم لبنان سرپوش گذاشته و با تجارت خون حریری قادر به کسب آرای حداکثری در پارلمان آینده لبنان نیستند.
ارتجاع عربی نیز اگرچه تا حدودی به شکنندگی سیاست همکاری با صهیونیست‌ها و آمریکا پی‌برده‌اند، ولی استمرار در اين خوشبینی را باید معادل خسارت‌های بیشتر و رسوایی گسترده در افکار عمومی منطقه بدانند. البته چه در عراق و چه در شبه قاره (افغانستان و پاکستان) اوضاع با مداخله جدید و استمرار سیاست‌های قبلی آمریکا، به استقبال خسارت و غرق شدن در باتلاق پیش می‌رود و ترتیبات و تنظیم اوراق بازی در خاورمیانه که ادامه ماهیت سیاست‌های گذشته آمریکا و صهیونیست‌هاست، فرجام قطعی شکست را تجربه خواهد کرد. یادداشت روز
14 مارس و تجارت خون حریری
بامداد روز شنبه 2 فروند موشک کاتیوشا از جنوب شهر صور لبنان به شمال فلسطین اشغالی شلیک شد که یک فروند آن در نزدیکی مرز لبنان به داخل شهرکی صهیونیست‌نشین اصابت و تعدادی را زخمی کرد.اسرائیل در واکنش به این موشک‌های مجهول‌الهویه 8 گلوله توپ به نزدیکی روستاهای جنوب لبنان پرتاب کرد و در مواضع رسمی خود، حکومت لبنان را مسؤول این حادثه دانست. حزب‌الله و نماینده سازمان فتح، دخالت خود را در شلیک موشک نفی کردند ولی آنچه قابل توجه است اینکه سنیوره، نخست‌وزیر لبنان، ضمن درخواست از ارتش و نیروهای چندملیتی مستقر در جنوب لبنان برای اتخاذ تدابیر لازم جهت جلوگیری از تکرار این حوادث، آن را نقض مصوبه 1701 عنوان کرد. این در حالی است که اسرائیل در دو سال گذشته به شکل روزانه با پروازهای شناسایی هوایی، حریم لبنان را نقض کرده و بارها به‌وسیله نیروهای نظامی به داخل خاک لبنان وارد شده و در مواردی هم شهروندان لبنانی را دستگیر و با خود به داخل سرزمین های اشغالی منتقل و سپس آزاد کرده، ولی سنیوره در قبال تخلفات رژیم صهیونیستی وظیفه‌ای ندارد و خود را هنوز در جبهه صهیونیست‌ها، ارتجاع عرب و آمریکا مسؤول می‌داند.
واقعیت این است که سنیوره در کشاکش فشارهای داخلی، پاسخی برای اموال میلیاردی که به عنوان کمک کشورهای مختلف و بویژه عربستان برای بازسازی ویرانی‌های ناشی از جنگ 33 روزه دریافت کرده و آن را به مصارف دیگری رسانده، ندارد. این واضح است که جان کری، سناتور آمریکایی در سفر به منطقه آشکارا در اوضاع داخلی لبنان مداخله و از 14 مارس و ضرورت پیروزی آن در انتخابات آتی پارلمانی حمایت کرده و برای بحث و بررسی چگونگی خلع سلاح مقاومت اسلامی در لبنان، شانس خود را در سوریه می‌آزماید و بدیهی است که سنیوره نماینده و نماد ملی لبنان نیست تا از مداخله آمریکا در تحولات مهم لبنان یا تجاوزات اسرائیل جلوگیری کند.
این واقعیت است که دولت اوباما هم با مدل مطرح شده در گزارش بیکر- همیلتون، در حال ساماندهی اوراق بازی خود در خاورمیانه است و سیاست‌های جاری خود را در امتداد سیاست‌های دو سال گذشته بوش دنبال می‌کند تا با بهبود شرایط همپیمانان و نیروها و کشورهای همسوی خود در خاورمیانه، امکان بازی‌سازی جدید در منطقه را بیابد. حمایت از اسرائیل، اساس سیاست خارجی تمام دولت‌های آمریکایی است و در بخش فلسطینی، به علت شرایط پیچیده در غزه، ناچار به اجرای سیاست‌های آزمون و خطاست تا شاید بتواند در مواضع حماس رخنه کند و در بخش کلان نیز، با حمایت از ابومازن و دولت خودگردان که بدترین شرایط خود را سپری می‌کنند، در چارچوب طرح مصر، به دنبال ترمیم متغیرهای همسو با آمریکاست.
مصری‌ها به علت همراهی با آمریکا و دولت اولمرت در غزه و ادامه سیاست‌هاي پس از جنگ، وجاهت خود را بیش از پیش از دست داده و سعودی‌ها برای جبران خسارت‌های خود، مدیریت تنش در مناسبات با تهران، دمشق و قطر را در دستوركار خود قرار داده، ولی در سیاست هماهنگ شده جدید برای یکپارچه کردن کشورهای عربی و جدا کردن ایران از صف‌بندی و شکاف موجود در منطقه، سخن از آشتی جدید می‌گويند. البته اوضاع داخلی عربستان نیز به علت بیماری سرطان ولیعهد آشفته است و شاهزادگان سعودی برای دریافت سهم بیشتری از کیک حاکمیتی در جدال پنهان به سر می‌برند. در عراق، اگرچه اوباما متعهد به گام‌های سریع‌تر برای کاهش نیرو است، ولی در مهندسی سیاسی داخلی عراق، جریان‌های همسو را منظم کرده و هیل را به جای کروکر به صحنه آورده تا با به‌کارگیری پتانسیل عربی منطقه، دور جدیدی از کشمکش سیاسی در عراق را مدیریت کند.
بدین ترتیب امیدوار است تا سهم بیشتری از نفوذ در عراق را از طریق کشورهای عربی و بعثی‌های قدیمی در عراق کسب کند. با اینکه در قبال ایران سخن از فضای جدیدی از تعامل می‌زند، با صحنه‌سازی الهام‌گرفته از صهیونیست‌ها دو کشتی ایران در یونان و قبرس را دارای محموله تسلیحاتی معرفی می‌کند و برخلاف گزارش البرادعی که غنی‌سازی را در نظارت و کنترل آژانس هسته‌ای می‌داند، خواستار افزایش فشار و احتمالاً تحریم علیه ایران است. بدیهی است که اوباما و صهیونیست‌ها از اقبال گسترده سرمایه‌داران اروپایی برای سرمایه‌گذاری در ایران، نگران هستند و نمی‌خواهند شرایط تعامل با ایران از مدیریت آنها خارج شود. در چنین شرایطی که در رژیم صهیونیستی، جنگ‌طلبان به قدرت می‌رسند، باید درک واقعی از شرایط منطقه را بیابند که با دهه نود و دوره حکومتی نتانیاهو در سال 1996 متفاوت است و سنیوره و تمام باند فاسد 14 مارس باید بدانند که در پوشش جبهه آمریکایی و دموکرات‌های حاکم بر کاخ سفید، نمی‌توانند بر پرونده‌های فساد مالی و همکاری با دشمنان مردم لبنان سرپوش گذاشته و با تجارت خون حریری قادر به کسب آرای حداکثری در پارلمان آینده لبنان نیستند.
ارتجاع عربی نیز اگرچه تا حدودی به شکنندگی سیاست همکاری با صهیونیست‌ها و آمریکا پی‌برده‌اند، ولی استمرار در اين خوشبینی را باید معادل خسارت‌های بیشتر و رسوایی گسترده در افکار عمومی منطقه بدانند. البته چه در عراق و چه در شبه قاره (افغانستان و پاکستان) اوضاع با مداخله جدید و استمرار سیاست‌های قبلی آمریکا، به استقبال خسارت و غرق شدن در باتلاق پیش می‌رود و ترتیبات و تنظیم اوراق بازی در خاورمیانه که ادامه ماهیت سیاست‌های گذشته آمریکا و صهیونیست‌هاست، فرجام قطعی شکست را تجربه خواهد کرد. ارسال نظر
پربیننده