حسين جوادي«اين تقصير خود من است. من اينقدر زياد و زياد بردم كه انتظارات را از خودم زياد كردم. تا جايى كه زندگى كردن در كنار اين انتظارات براى خودم هم سخت شده. اما ركورد امتيازات در ليگ مال من است و كسی نمى‌تواند اين را انكار كند. رئال ٢٠ سال در كوپا دل‌رى قهرمان نشده بود و ما برديم. پس شايد كار آسانى نيست. اين را هم نمى‌توانيد انكار كنيد. همچنين ٣ سال پشت سر هم به نيمه نهايى ليگ قهرمانان اروپا رسيديم كه مرا راضى نمي‌كند و من از تقريبا رسيدن به قهرمانى خوشحال نيستم. اما اين هم آسان نيست».
در همين لحظه كاغذى از جيب خود درمی‌آورد و شروع به خواندن می‌كند: «جان توشاك، دى‌استفانو، انتيك، بينهاكر، فلورو، ارسنيو، كاپلو، هاينكس، هيدينگ، دل‌بوسكه، كي‌روش، كاماچو، گارسيا رمون، لوپز كارو، لوگزامبورگو، كاپلو دوباره، خوانده راموس، شوستر و پیگرينى.» ادامه می‌دهد: «18 مربى در ٢١ سال و فقط 5 نيمه نهايى. از طرف ديگر مورينيوی بى‌مصرف در 3 سال، ٣ نيمه نهايى. ٣ نيمه نهايى در ٣ سال بعد از ٥ نيمه نهايى در ٢١ سال. دوباره تكرار می‌كنم كه تقريبا و نزديك شدن به قهرمانى چيزى نيست كه من می‌خواهم. اما آمار نشان مي‌دهد كه اصلا آسان هم نيست.» اينها دفاع‌هاى غريزى بى‌دفاع‌ترين مرد اين روزهاى مادريد است. مردى كه ديگر ديوارى براى تكيه ندارد. تلويزيون، خبرگزارى‌ها، روزنامه‌ها و وب سايت‌ها در دست وطن‌پرستان اسپانيايی است. آنهايى كه مانند ماهى هر ٢ ثانيه حافظه خود را به دست فراموشى می‌سپارند. آنهايى كه چشم ديدن سلطه يك پرتغالى خودشيفته را در قلب تپنده كشور خود، مادريد ندارند. آنهايى كه اين روزها اگر درباره رفتن فالكائو به موناكو هم مقاله می‌نويسند، مورينيو را از نيش خود محروم نمى‌كنند. روزى كه او براى
اولين بار در كنفرانس خبرى حاضر شد، آنها حتى فكرش را هم نمى‌كردند كه رئال مادريد با اين همه دبدبه و كبكبه به صورت تمام و كمال توسط يك بيگانه اداره شود. ١٨ مربى در ٢١ سال؟ براى يك تيم به اين بزرگى كمى زياد به نظر می‌رسد. به راستى اينها از دست چه كسى فرار كردند؟ غير از دل‌بوسكه هموطن كه با رئال ٤ بار به نيمه نهايى رسيد، باقى گويى در قاره‌اى ديگر به كار مشغول بوده‌اند كه اينگونه رئال اعتبار اروپايى خود را از دست رفته می‌ديد. پس كجاست اين همه منم منم مادريدنشينان؟ آنهايى كه امروز مورينيو را سيبل حملات سنگين خود كرده‌اند و او را قربانى 3 سال بدون جام در اروپا می‌دانند تا رئال‌مادريد را تبرئه كنند، بد نيست اين را هم بدانند كه در بين سال‌هاى ١٩٥٥ تا ٦٠ كه رئال 5 بار پشت سر هم قهرمان اروپا شد، پشت همه اين قهرمانى‌ها يك نفر بود؛ اعجوبه‌ای به نام آلفردو دى‌استفانو. بازيكنى كه اگر در آن سال‌ها در رئال بازى نمى‌كرد، الان اين بارسلونا بود كه پرافتخارترين تيم تاريخ نام داشت. چرا بارسا؟ به اين دليل كه ابتدا مديران بارسلونا بودند كه با اين بازيكن قرارداد بستند و در اقدامى تاريخى با دخالت سانتياگو برنابئو، رئيس باشگاه و قدرتى كه از ژنرال فرانكو گرفته بود، با ساختن بندى من‌درآوردى در قوانين نقل و انتقالات، قرارداد اين بازيكن با بارسا را فاقد اعتبار دانستند و با عقد قرارداد جديد دى‌استفانو و موفقيت را با هم براى رئال خريدند كه اگر به لطف آن ٥ قهرمانى در ابتداى پيدايش مسابقات اروپايى نبود، هم‌اكنون رئال مادريد نيز يك تيم متوسط اروپايى به حساب می‌آمد. تك‌محورى در آن دوران حرف اول را در فوتبال می‌زد و اين اهميت افرادى چون دى‌استفانو را بيشتر می‌كرد. آنهايى كه امروز مورينيو را عامل ناكامى می‌دانند بد نيست بدانند كه اين فلورنتينو پرز بود كه دل‌بوسكه را با 2 قهرمانى در اروپا با مربى خوش‌چهره‌تر به نام كارلوس كي‌روش عوض كرد تا در طول ٧ سال چيزى بيش از 2 قهرمانى در ليگ نصيب رئال نشود. البته چه سودهايى كه از فروش پيراهن و آوردن بازيكنان نامى و افزايش بليت‌ها و قرارداد‌هاى تلويزيونى نصيب پرز نشد. به‌راستى با كدام منطق، مورينيو عامل ناكامى است وقتى كه 6 بار حذف شدن پشت سر هم در اولين مرحله حذفى رقابت‌هاى چمپيونز ليگ را با ٣ بار رسيدن به جمع 4 تيم برتر اروپا عوض می‌كند؟ شايد به همين دليل است كه بعد از سال‌ها عدم موفقيت در اروپا، رئالى‌ها هنوز بر اين عقيده هستند كه موفقيت خريدنى است. آنها هنوز فوتبال را بازى بازيكن‌محورى می‌دانند. غافل از اينكه امروز اين تيم است كه موفقيت را براى يك باشگاه به ارمغان می‌آورد. حتى اگر دورتموند باشيد، فقط كافى است كه تيم باشيد. در اين صورت موفقيت را می‌شود لمس كرد. هو كردن مورينيو در سانتياگو برنابئو چيزى را حل نمى‌كند. پاك كردن صورت مساله فقط به مادريد ضربه می‌زند. آنهايى كه براى خريد بازيكن در مراسم معارفه او آنچنان با شوق و ذوق ورزشگاه 80 هزار نفرى را پر می‌كنند و خوشحالى می‌كنند كه گويى دهمين جام اروپايى خود را برده‌اند اما اگر رئال در شهر مادريد در ورزشگاهى غير از سانتياگو برنابئو بازى كند، حتى یکهزار صندلى میهمان را هم پر نمى‌كنند. آنهايى كه بلد نيستند برنابئو را به جهنمى براى حريفان تبديل كنند. آنها سهم بزرگى در از دست دادن اعتبار مادريد در اروپا دارند، نه مورينيو! رئال قبل از او هم هميشه ولخرجى می‌كرد اما با همه اين خرج‌ها عبور از مرحله یک‌شانزدهم شده بود آرزو و تيم معمولى ليون فرانسه كابوس هواداران رئال. رئال مادريد از سال ٢٠٠٣ و بعد از خروج دل‌بوسكه، فقط 2 بار موفق به قهرمانى در ليگ شده بود. آن موقع هم مورينيو مقصر بود؟ شواهد چيز ديگرى می‌گويد. در حالى بت رئال‌مادريد، ايكر كاسياس تبديل به پتكى بزرگ بر سر مورينيو شده است كه در همه اين سال‌ها حتى يك بار هم روى نيمكت ننشست. از سوى ديگر با ورود مورينيو بیشتر ركورد‌هاى بهترين باشگاه قرن شكسته شد. بيشترين امتيازات كسب شده در تاريخ ليگ، بيشترين برد خارج از خانه، بهترين درصد پيروزى در تاريخ رئال (جز پیگرينى كه تنها يك فصل روى نيمكت تيم نشست) با ٧٢ درصد، بيشترين گل زده در تاريخ باشگاه در يك فصل، يك فصل شكست‌ناپذيرى در همه رقابت‌هاى خانگى، سريع‌ترين مربى در تاريخ باشگاه در رسيدن به ٥٠ پيروزى، شكست همه تيم‌هاى لاليگا در سالى كه قهرمان ليگ شد، ميانگين ٣ گل زده در هر بازى طى اين ٣ فصل، كسب بيشترين امتيازات در مرحله گروهى چمپيونزليگ با ركورد تاريخى ١٨ امتياز و... همگى نشان از قدرتى داشت كه او به تيم تزريق كرده بود همچنين او بود كه به سلطه بارسلونا پايان داد. تنها يك قهرمانى با رئال در چمپيونز ليگ می‌توانست اين ليست را به يكى از كامل‌ترين فهرست‌هاى دنيا تبديل كند. تا چندى پيش انواع و اقسام اتهامات را به مورينيو نسبت دادند. از سعى او براى اخراج شدن و دريافت ميليون‌ها يورو از باشگاه گرفته تا بد بودن با اسپانيايى‌ها و لطف كردن به پرتغالى‌ها اما زمان همه چيز را مشخص كرد، همان‌طور كه در آينده نزديك نتايج رئال خيلى چيز‌ها را درباره ارزشيابى كار مورينيو مشخص خواهد كرد. از نيمكت‌نشين كردن په‌په به خاطر واران ١٩ ساله گرفته تا ايستادگى در برابر رونالدو در رختكن و انتقاد كردن از او براى در خدمت تيم نبودن. اخيرا هم كه صراحتا اعلام كرد در صورت ترك يا اخراج از مادريد، حتى يك يورو از باشگاه نخواهد گرفت. آيا انگ ديگرى هم باقى مانده كه به او نزده باشند؟ آيا نبايد به جاى زير سوال بردن آقاى خاص فوتبال دنيا، همان كسانى را زير سوال برد كه او را بر مسند كار نشاندند؟ آن موقع چشم نداشتند كه حقايق را ببينند؟ آن موقع كر بودند كه مصاحبه‌هاى چالشى مورينيو را بشنوند؟ روزى كه هواداران بعد از باخت ٥ بر صفر مقابل بارسا در نوكمپ با پلاكاردهايى كه روى آن نوشته بودند «تا پاى مرگ با مورينيو هستيم» از مورينيو حمايت كردند (چرا كه فكر می‌كردند او تنها كسى است كه می‌تواند به سلطه‌گرى بارسلونا پايان دهد) را به همين سادگى از بين بردند؟ آنها عهدشان را شكستند در حالى كه مورينيو وفادار ماند و رئال را در 2 سال و نيم به جايى رساند كه با تيم دوم خود بارسلونا را شكست دادند و تابوي چندساله بارسا به طور كامل از بين رفت. بارسلونايى كه از لحاظ روانى بازيكنان بزرگى مثل كاسياس و رونالدو را هم تحت سلطه خود درآورده بود تا جايى كه بعد از رفتن اتوئو، كاسياس در مصاحبه‌اى از رفتن كابوس خود از بارسا ابراز خوشحالى می‌كند و رونالدو فقط و فقط از روى نقطه پنالتى موفق به بازكردن دروازه والدز می‌شود اما حالا با مورينيو، موراتا، بازيكن تيم كاستيای رئال‌مادريد هم در خود توان شكست بارسلونا را می‌بيند.
به‌راستى كدام‌يك مقصر اصلى هستند؛ مورينيو يا رئال‌مادريد؟ باشگاهى كه بعد از گذشت ٦٠ سال هنوز فكر می‌كند تنها راه كسب موفقيت، خريدن موفقيت است؟ يا مربى‌اي كه در سن ٥٠ سالگى تاريخ به خود هرگز نديده است؟ جام‌هاى كسب شده توسط مورينيو تا به اينجا توسط هيچ مربى در سن ٥٠ سالگى كسب نشده است. حتى فرگوسن، مربى‌اى كه با فتح ٤٨ جام معتبر به عقيده خيلى‌ها دست‌نيافتنى است هم در سن ٥٠ سالگى موفقيت‌هاى مورينيو را نداشت.
در دنيايى كه نظم، هماهنگى، سيستم و مديريت حرف اول را در موفقيت می‌زند، رئال‌مادريد سعى دارد يكتنه با تكيه بر افراد به موفقيت برسد. آوردن مورينيو، بازى دادن به اسطوره‌هايى مثل كاسياس، خريد سوپراستارها، تاجر موفقى چون پرز همه و همه به تنهايى بى‌معنى خواهد بود. همه و همه در نهايت به «تقريبا كسب موفقيت» ختم خواهد شد. تا زمانى كه بازيكنان آنقدر قدرت داشته باشند كه نشود آنها را روى نيمكت نشاند يا به رئيس باشگاه اولتيماتوم بدهند كه «يا ما يا مربى» و در مديا رودرروى مربى خود بايستند، اين كشتى روياهاى مادريدى‌ها به ساحل نخواهد نشست.