تراکتورسازان در 3 فصل گذشته 3 سرمربی متفاوت را تجربه کرده‌اند، لیگ دهم فراز کمالوند هدایت این تیم را برعهده داشت، کار در لیگ یازدهم با امیر قلعه‌نویی شروع شد و به پایان رسید و بالاخره لیگ دوازدهم را تونی اولیویرای پرتغالی شروع کرد (و البته به پایان نرساند). در نقطه مقابل مجید جلالی بعد از حضور چند ساله در فولاد خوزستان، فصل گذشته را بیرون از گود بود و بدون قبول مسؤولیت هدایت هیچ تیمی، یک سال مشغول بازسازی خود بود تا حالا به قول خودش با صددرصد انگیزه و با مستی ناشی از بوی چمن دوباره به میادین بازگردد. مجید جلالی نامی شناخته شده در عرصه مربیگری است؛ فردی که با پاس تهران در لیگ سوم عنوان قهرمانی را به دست آورده و سال بعد با صباباتری قهرمان جام حذفی و سوپرجام باشگاه‌های کشور شده است. آقا مجید البته سابقه نایب‌قهرمانی ارتش‌های جهان همراه با تیم ارتش ایران را هم در کارنامه خود دارد، البته یک نمره منفی در لیگ پنجم هم در کارنامه او به ثبت رسیده زیرا از نیم‌فصل هدایت شهید قندی یزد را برعهده گرفت و این تیم تازه‌وارد در انتهای فصل دوباره به دسته اول سقوط کرد. همچنین مجید جلالی را در واقع باید سردمدار مربیان عملگرا در فوتبال ایران دانست. مردی که برنامه‌ریزی برای تمرینات علمی، جلسات متعدد با بازیکنان برای تفهیم خواسته‌های فنی‌اش از آنها و استفاده از رایانه برای شبیه‌سازی برنامه‌های تاکتیکی‌اش را در تیم‌هایش باب کرد. تراکتورسازی چند فصلی است با تماشاگرانش مرزهای جدیدی در فوتبال ایرانی پدید آورده است. ورزشگاه 70 هزار نفری یادگار امام(ره) عملا فضایی را ایجاد کرد تا تبریزی‌ها با حضور انبوده خود بتوانند 7 سال غیبت از سطح فوتبال ایران را جبران کنند. در روزگاری که تماشاگران سرخابی هر روز آب‌رفته و سکوهای ورزشگاه آزادی مدام خلوت و خلوت‌تر می‌شوند، تراکتورسازی عملا به پرتماشاگرترین تیم ایران تبدیل شده است. تیمی که حتی برای بازی در ورزشگاه آزادی حداقل 20 هزار طرفدارش را به خانه حریف کشانده و میزبان مشهور خود را از بابت تماشاگر تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. این جمعیت انبوه به بالانشینی عادت کرده‌اند. آنها 2 فصل متوالی است که از ابتدا تا انتهای لیگ در کورس قهرمانی قرار می‌گیرند و هر 2 فصل هم با کمترین اختلاف ممکن به نایب‌قهرمانی رضایت می‌دهند و همین نتایج خوب حداقل سطح توقعات هواداران پرشور را در رقابت‌های داخلی به مراتب بالاتر برده و بعید است آنها به رتبه‌ای پایین‌تر از نایب‌قهرمانی رضایت بدهند. در عین حال طرفداران تراکتورسازی حتی در نخستین فصل حضور در لیگ قهرمانان آسیا بدون توجه به بضاعت محدود تیمشان و واقعیت‌های فوتبال از تیم خود صعود می‌خواستند که محقق نشد و در این فصل حتما توقع خواهند داشت که تراکتور این مورد را هم جبران کرده و بتواند در پایان فصل جایگاه مناسبی در لیگ آسیایی هم برای خود دست و پا کند. مجید جلالی برای پیشبرد برنامه‌هایش نیاز به زمان دارد ولی عادت هواداران تراکتور به موفقیت کار را سخت می‌کند و لابد به همین دلیل هم هست که او در پی جذب ستاره‌هاست. یادمان باشد تراکتوری‌ها در 3 سال اخیر به مربیانی عادت کرده‌اند که از لحاظ ویژگی‌های اخلاقی تفاوت زیادی با جلالی دارند.