باربد بهراد: آنچه تیم ملی در دوحه انجام داد، میتواند آغاز یک راه باشد. اینک ما تنها 4 امتیاز با جامجهانی فاصله داریم اما مهمتر از این فاصله، اتحادی هست که سرانجام به آن رسیدیم. پیش از این خیلی از مربیان داخلی و بازیکنان پیشکسوت تیم ملی اعتراضات فراوانی به نوع تصمیمات کیروش داشتند اما در آستانه بازی با قطر همه یکدل و متحد تنها به فکر تیم ملی بودند و ثمرهاش بردی بود که فاتحانه دشت شد. پیروزی یک بر صفر در خاک قطر شاید در ابتدا امری ساده و سهلالوصول جلوه کند اما قطر که میزبان جامجهانی 2020 است تلاش فراوانی داشت تا قبل از میزبانی حتما یک بار طعم حضور در جامجهانی را تجربه کند. بردن این قطر در خانهاش کار دشواری بود اما شاگردان کیروش که خود را در آستانه حدف میدیدند موفق به انجام این کار مهم شدند. البته در این بین میشود به تاکتیک هوشمندانه فدراسیون فوتبال هم اشارهای داشت؛ نهادی که در غالب اوقات در مظان اتهام است این بار دست به ابتکاری جالب زد و از قضا ثمرهاش را دید. اضافه کردن کریم باقری و خداداد عزیزی به اردوی تیم ملی تاثیر بسزایی در افزایش روحیه ملیپوشان جوان داشت. مشابه این حرکات در تیمهای ملی دیگر انجام میشود و حالا فوتبال ما با یک الگوبرداری ساده و با یک هزینه حداقلی توانست بیشترین سود را ببرد. آنچه از تهران و از پشت قاب تلویزیون قابل درک بود و لمس کردنی، اتحاد تیمی بود که در طول 2 سال گذشته کمترین همدلی در آن دیده میشد. در غالب اوقات کارشناسان و مربیان داخلی در حال گلهگذاری از کیروش و تیم فنیاش بودند اما در شب بازی با قطر همه تنها یک آرزو داشتند؛ پیروزی تیم ملی به هر شکل ممکن. اما تیم ما چگونه توانست از سد قطر بگذرد؟ تیم ملی زمانی تیغش تیز شد که حمله بیپشتوانه از سمت راست را رها کرد و توپ را آورد اطراف باکس، در کانال مرکزی به چرخش درآورد و قطر که مثل خود ایران، هوش دفاع جمعی نداشت، با تاخیر و تعللهای جباری و تیموریان، در عمق دفاعش شکاف ایجاد شد. فوتبال ایران در طراحی حمله مشکل ریشهای دارد و کیروش یا کاپلو نمیتوانند یک شبه و یک ساله حمله زورکی را با حمله زنجیرهای عوض کنند. ایران تمرکزش در نیمه دوم خیلی بهتر از نیمه اول بود، البته اگر از خطای عجیب شجاعی که داور باید پنالتی میگرفت برای قطر فاکتور بگیریم. در خط دوم، سوم و چهارم هوش بازیکنان ستون فقرات ایران (نکونام، تیموریان، جباری و قوچاننژاد) بسیار بالاتر از هوش بازیکنان کناری ما بود. شجاعی و خسرو حیدری اغلب به محض دریافت توپ، بازی برایشان شخصی و انفرادی میشود. نداشتن آگاهی محیطی، تمایل ناخودآگاه به لب خط را ایجاد میکند. کیروش اگر بتواند بازیکنان کناریاش را در بازی متمرکز و حرکت در زوایای مختلف درگیر کند، تیم ملی کیفیت کارش در فاز حمله و انتقال از دفاع به حمله بیشتر میشود. سرانجام یکی از همین حملات از عمق بود که جواب داد و قوچاننژاد موفق شد کار را برای ما در یک تک به تک تمام کند. این گل شباهتهای خاصی به گل خداداد به استرالیا داشت؛ اگرچه نوع زدنش متفات بود اما هر دو گل را مشهدیها به ثمر رساندند و مهمتر از آن بوی جامجهانی میدادند. البته باید بازی لبنان را جدیتر از هر زمان دیگری بگیریم. در همین باره کارشناسان فوتبال ایران طی روزهای گذشته مصاحبههای متعددی انجام دادند و جملگی معتقد بودند باید برد مقابل قطر را هرچه زودتر فراموش کنیم و به فکر بازسازی تیم برای 2 بازی حساس پیش رو باشیم. محمود یاوری در این باره و چگونگی پیروزی تیم ملی، نقش رسانهها را بسیار پررنگ میداند و میگوید: «ظرف چند روز گذشته همه مشکلات روحی ـ روانی از تیم ملی رها شد و همان یار دوازدهم که زمانی دست و پای کیروش را بسته بود، حالا به کمکش آمد. رسانهها نقش بیبدیلی در حمایت از تیم ملی و انتقال حمایت کارشناسان و مربیان از تیم کشورشان داشتند. علتی که شاید به عدم موفقیت میروسلاو بلاژویچ منجر شد، میرفت که گریبانگیر کیروش هم شود اما خوشبختانه به کمک او آمد. بعضی رسانهها خیلی تلاش کردند و فضا را به خوبی برگرداندند». اما نظر این مربی کارکشته درباره عملکرد ما در قطر: «کیروش توانست تمرکز خودش و تیمش را در این مسابقه حفظ کند. تفکر حاکم بر بازی بسیار خوب بود؛ دست به ریسک نزدیم و منتظر فرصت ماندیم، مثل شیری که در بیشه منتظر شکارش میماند و در یک لحظه حمله میکند. او میداند ممکن است یک یا 2 بار فرصت حمله داشته باشد، پس باید آنقدر صبور و در عین حال آماده باشد که در همان یک حمله کار را تمام کند». این کارشناس فوتبال به کیروش توصیه کرد در 2 بازی بعدی مقابل لبنان و کرهجنوبی کمی ایرانی فکر کند و توضیح داد: «تنها انتقادی که به کیروش دارم این است که بپذیرد مربیان ایرانی ارزش زیادی دارند. اگرچه قطر را بردیم اما برای مصاف با تیمهای قدرتمندتر کارمان مشکلتر است، بنابراین معتقدم کیروش باید بیش از پیش به ایرانیها بها دهد و از مربیان تراز اول کشورمان که فوتبال آسیا را هم میشناسند روی نیمکت تیم استفاده کند». یاوری در ارزیابیاش از بازی با لبنان نیز گفت: «بارها گفتهام فوتبال ایران فراتر از آسیاست و همواره به این نظر تاکید دارم. ما میتوانیم لبنان را در تهران شکست دهیم اما فراموش نکنیم از پیشبرنده نیستیم. اگرچه لبنان چند ماه پیش 5 گل از ما دریافت کرد اما همین تیم در بیروت تیم ایران را شکست داد و مقابل کرهجنوبی هم تا دقایق پایانی جلو بود. باید با تمرکز و مدیریت خوب به میدان برویم تا به پیروزی برسیم. از طرفی نتیجه بازی ازبکستان و کرهجنوبی برای ما اهمیت بسیار زیادی دارد چون پیشبینیام از نتیجه بازی پایانی با کرهجنوبی در سئول مساوی است». حمایت باید ادامه داشته باشد
از سوی دیگر فدارسیون فوتبال که میداند حضور در جامجهانی چه محاسنی برای فوتبال ما دارد، ضمن تشکر از همه کسانی که از تیم ملی حمایت کردند در بیانیهای خواستار استمرار این نگاه حمایتی شد. در قسمتی از این بیانیه آمده است: «و باز هم سهشنبهای دیگر که بازهم همه با هم بودیم و تقدیر چارهای جز نوشتن با قلم سپید را متصور نبود و تجلی لحظات یکرنگی و در کنار هم بودن به پیروزی بر حریفی انجامید که با همه امکانات و حیل به مصاف «ما» آمده بود، دریغ که نمیدانست که اگر من و تو، «ما» شویم دیگر رقیبی را هماورد نخواهیم یافت. فدراسیون فوتبال، کادر فنی و ملیپوشان تیم ملی بر آن شدند تا به پاس این همه یکرنگی، سپاسی جانانه داشته باشند از همه کسانی که به کنارمان آمدند و در وقت سختی تنهایمان نگذاشتند و خواستند تا «ما» شدن را معنایی دوباره کنیم. مسؤولان وزارت ورزش و جوانان و شخص وزیر که آمدند و بودند در زمان سختی و پیشکسوتانی که پیش و پس از رویارویی تاریخی در کنارمان بودند و رسانههایی که سرود همدلی را نوشتند و ملتی که در همه جا و یکدل و یکنوا دعایمان کردند. اما گویا همه همدلیهایمان را سهشنبهشبها رقم میزنند و دوباره در شامگاه سهشنبه 21 خردادماه باید ناچار یکدل شویم و سرودی بسراییم تا پژواک صدایمان چون فریادی توفنده در آزادی بپیچد، آنچنان که دلشورهها به آرامش بدل شود و امیدوارتر از گذشته از آستانه بگذریم». اینک فدراسیون فوتبال از همه افرادی که میتوانند در موفقیت تیم ملی نقشی را ایفا کنند، میخواهد برای بازی سهشنبه پیش رو مقابل لبنان هر آنچه در توان دارند را در طبق اخلاص بگذارند. امروز وقت حمایت است؛ اگر این تیم به جامجهانی صعود کند فرصت انتقاد برای بهتر شدن فراوان در دستمان است اما نخست باید صعود کنیم تا فرصتی پدید آید برای بهتر شدن.