حسين قديانيیکم: از قبل هم قابل پیش‌بینی بود مناظره سیاسی، داغ‌ترین مناظره انتخاباتی باشد اما بگومگوهای غروب آدینه، برای مردم خسته از سیاست‌زدگی، «نان» نمی‌شود! بر منکر جذابیت سیاست، لعنت، که ما خود اساسا این کاره‌ایم اما هر چقدر سیاست یعنی شعار، اقتصاد یعنی کار! سیاست یعنی یکی این بگوید و یکی آن جواب دهد و یکی هم پیدا شود سیاسی‌تر از همه، ژست خط سوم بگیرد اما اینک که تب مناظره جمعه خوابیده، باید گفت: «برو فکر نان اقتصاد کن که خربزه سیاست، آب است!» مناظره سیاسی نامزدها، می‌توانست 100 سال دیگر هم ادامه داشته باشد؛ ما هم مثل همه مردم، می‌دیدیم و لذت می‌بردیم و بالا و پایین می‌شدیم اما فردای شور سیاسی، نوبت شعور اقتصادی است. این بگومگوها، کی و کجا قیمت پنیر را ثبات بخشیده که این بار ببخشد؟! شانه‌های سیاست، نحیف‌تر و بی‌معرفت‌تر از آن است که تاب بار اقتصاد را داشته باشد. وانگهی! اگر «سیاست» یعنی «تدبیر امور»، این امر معیشت و اشتغال و کار مردم است که تدبیر می‌خواهد. این اقتصاد مردم است که مدیر می‌خواهد. تا هم الان، سیاست، زیادی هم حاضری زده! این اقتصاد است که تاخیر دارد! اقتصاد، اقتصاد، اقتصاد! نامزدها اگر مردند، این واحد را پاس کنند، منتها نه در دانشگاه، که در پیشگاه ملت. آری! سیاست یعنی قیل و قال، اقتصاد یعنی قول… و ما قرار است با قول و قرار نامزدها زندگی کنیم، نه قیل و قال‌شان! شما فکر می‌کنید چرا این همه رهبر انقلاب تاکید دارند اقتصاد، مساله اول و اولویت اصلی ماست؟! شما فکر می‌کنید چرا امام خامنه‌ای، سامان یافتن اقتصاد را شرط مقاومت برابر دشمن می‌دانند؟! شما فکر می‌کنید چرا «آقا» می‌گویند؛ «اقتصاد سامان یابد، دشمن بی‌دفاع می‌شود؟!» شما فکر می‌کنید چرا علمدار انقلاب، سخن از «عدالت» نمی‌برند، مگر اینکه اشاره به «پیشرفت» داشته باشند؟! و شما فکر می‌کنید چرا جانشین خمینی، حرف از «بصیرت» نمی‌زنند، الا اینکه مداقه «وحدت» داشته باشند؟! پاسخ واضح است؛ «اگر با بصیرت، سیاست، سر و سامان می‌یابد، وحدت و اتحاد و همدلی، پیش‌شرط خدمت در وادی اقتصاد است». ما اما هرگز به رهبر، نگاه تک بعدی نداریم و خود، این جمله را از بریم؛ «بعضى با این تحلیل غلط که به دشمنان امتیاز بدهیم تا عصبانیت آنها را نسبت به خودمان کم کنیم، عملا منافع آنها را بر منافع ملت ترجیح می‌دهند». منفعت ملت کجاست؟! نفع مردم در چیست؟! و شما فکر می‌کنید چرا از نظر ناخدای با خدای سفینه انقلاب، «مبارزه با آمریکا یعنی کار، کار، کار»؟!
دوم: اگر «رای رهبر» معلوم نیست، «راه رهبر» کاملا روشن است. رای رهبر به یکی از این ۸ نامزد است! و با تمام جرات می‌خواهم بنویسم؛ نه به یکی از این ۲ نامزد! یا ۳ نامزد! بلکه به یکی از این ۸ نامزد! بعضا اشتباه استراتژیک ما این است که با وجود مشخص بودن راه رهبر، رای ایشان را گمانه‌زنی می‌کنیم! اگر خود «آقا» می‌گویند؛ «احدی از رای من خبر ندارد»، نام این گمانه‌زنی بعضی دوستان، کسب بصیرت نیست؛ فضولی است! تعارف که نداریم! هم فضولی است، هم مقوم شایعه گزاف بیرونی! طرفه حکایت، بلکه قسمت شخمی ماجرا اینجاست؛ گاهی دشمن، با سوء‌استفاده از بلاهت دوست، خبر از رای رهبر می‌دهد!! ما که مستاجر نیستیم و خانه‌مان بیت رهبری است، رای «آقا»ی مهربان خود را نمی‌دانیم، دشمن می‌داند؟! عجب! کم مانده برای دیدن ماه، از خفاش شب‌پرست، وقت بگیریم!! گفت: «ای مگس! عرصه سیمرغ، نه جولانگه توست». البته اگر این همه گمانه‌زنی، بیانگر اهمیت مضاعف رهبر و رای رهبر، حتی نزد دشمن است، ما این یکی را استثنائا با «بی‌بی‌سی فارسی» هم‌عقیده‌ایم!! دشمن اما خود به نیکی می‌داند که بیش از رای رهبر، دارد از راه رهبر سیلی می‌خورد. سیلی نظام مقدس جمهوری‌اسلامی به دشمن، فقط برگه رای رهبر نیست. همه آرای واصله است. بارها این برگه‌های رای، چشم دشمن را کور کرده، باز هم ان‌شاء‌الله، کور خواهد کرد. رای به هر نامزد محترم انتخابات، خواه اصلاح‌طلب، خواه دوستان اصولگرا، خواه دیگر نازنینان، تیری مستقیم بر قلب دشمن است. «عرصه سیمرغ» همه انتخابات ماست، همه آرای ماست. بی‌بی‌سی، زیادی دارد وزوز می‌کند! و من اعتراف می‌کنم و افتخار می‌کنم که همه این نامزدهای محترم، سلیقه‌های باب میل جمهوری اسلامی‌اند و کاملا قانونی. تا چشم دشمن، قشنگ‌تر از حدقه درآید، رای رهبر، دقیقا به یکی از این ۸ نامزد است. همه این کاندیداها می‌توانند امیدوار باشند، بلکه مد‌نظر رهبر انقلاب قرار گیرند. بالطبع، آنی که بیشتر راه رهبر می‌رود، امیدوارتر.
سوم: برای اصلاح امور اقتصادی، هم «پیشرفت» لازم است و هم «عدالت». عدالت از آن مقولاتی است که اتفاقا باید شعارش را هم دست گرفت، لیکن، اگر حرف از عدالت بزنیم اما در عمل، پیشرفت را بکوبیم، کاری جز ضایع کردن عدالت انجام نداده‌ایم. لذا از عدالت، درست و شکیل باید دفاع کرد، با اخلاص، و الا بعید نیست اختلاس، از جمله خروجی‌های عدالت باشد!! جرم اصلی، فاصله انداختن بی‌خود میان پیشرفت و عدالت است، و الا آنکه با بهره از تخصص و فن، از مسافت شمال و جنوب شهر کم می‌کند، قابل تمجید است، نه لازم الاتهام. به راستی، مگر می‌توان به عدالت اعتقاد داشت اما این همه علیه وحدت و اتحاد، کارشکنی کرد؟! خروجی تفرقه و تک‌پری، «عداوت» است، نه «عدالت»... و می‌بینیم که همینگونه است. اگر واقعا بعضی دوستان، دغدغه عدالت دارند، توصیه ما به ایشان جز این نیست که؛ اتحاد، اتحاد، اتحاد!
چهارم: مناظره عصر آدینه اما بی‌لطف هم نبود. قالیباف و جلیلی نشان دادند مشکلی با اتحاد ندارند. هر دو با هم از حق و حقوق رزمنده‌ها دفاع جانانه کردند. «موشک میتران» اگر چه حکایت نوشته‌های خودم، کمی تند و غیر‌منتظره به نظر می‌رسید اما خب! به دل‌ها نشست! تندی‌اش فدای یک قطره خون شهدای پل پیشرفته بهمن‌شیر! مهم، پیام بود که دریافت شد! حال اگر... می‌گویم؛ اگر! اگر انتخابات به مرحله دوم کشیده شد و رقابت میان ائتلاف سه‌گانه اصولگرایان بود، تکلیف رای حزب‌الله معلوم است. القصه، حاج باقر و سعید اهل یک جبهه‌اند؛ «جبهه». و بچه‌های جبهه، به راحتی همدیگر را پیدا می‌کنند. بچه‌های جبهه، پرورش‌یافته آن یکی نامزد انتخابات نیستند، مردان آزمون پس‌داده سخت‌ترین امتحاناتند. این بچه‌ها، فقط و فقط پرورش‌یافته «مکتب اسلام»اند، آن‌هم با قرائت ولی فقیه. می‌گویند؛ «برترین دوستی‌ها، دوستی کسانی است که مسبب آشنایی‌شان، اشک بوده و عشق و شانه‌های لرزان». به لطف این محبت، بر همه رای‌دهندگان حاج‌باقر و سعید فرض است که فقط تعریف نامزد مورد نظر خود کنند. شواهد هم حکایت از این فهم درست دارد. این از این! اما آنکه در مناظرات، بیش از همه ازخودگذشتگی کرد و پای دفاع از انقلاب ایستاد، جناب حدادعادل بود. این دفاعیات، حتما نزد دلسوزان واقعی انقلاب، لحاظ می‌شود، اگر چه اجر اصلی را باید از خدا گرفت. به روایت همگان اما حدادعادل با اخلاق‌ترین نامزد مناظره‌ها نیز بود، تا نشانی باشد بر این ادعا که انقلاب اسلامی، بهترین امتداد «انما بعثت لاتمم مکارم الاخلاق» است. این هم از این! در ادامه دوست دارم اشاره کنم به شخصیت دوست‌داشتنی و جذاب جناب غرضی که صرف نظر از انتخابات، عجیب جا کرده در دل مردم. ظریفی به طنز می‌گفت: «آقای غرضی، نفوذی میان نامزدهاست تا اگر فراموش کردند، به یادشان بیاورد که قانون اساسی ما برگرفته از خون سرخ شهداست، نه منشور بی‌مزه و سست سازمان ملل». این هم از این! اما انصاف باید داد که آقایان عارف و روحانی نیز در مناظره‌ها، به نسبت تعلق به جريان اصلاح‌طلبي خوب و اخلاقی ظاهر شدند. باورم هست وقتی رهبر سخن از «وحدت کلمه» می‌گویند، منظور نباید وحدت میان اصولگرایان باشد! وحدت کلمه، امر به وحدت میان همه گروه‌هاست با متفاوت‌ترین سلیقه سیاسی ممکن. لذا كسی حتی اگر احساس کند آقای روحانی اصلح است، این را نیز در وهله اول، رای به جمهوری اسلامی می‌دانم. این هم از این! و اما محرمانه‌ها را لو دادن و اسرار جلسات خصوصی هویدا کردن، کار هر که باشد خطاست، اگر خودی باشد، بیشتر خطاست! من اگر از زاویه انقلاب اسلامی و پیشرفت و عدالت رای می‌دهم، به وقتش از همین زاویه انتقاد می‌کنم. این هم از این! آخرین سطور این بند کامل نمی‌شود الا با تشکر گرم و جانانه از رسانه ملی. این نبود حق صدا و سیما که پس از مناظره اول، بیش از دشمن، توسط دوست، مورد حمله قرار گیرد. اگر رئیس‌جمهور، شأن و شئونات دارد، حرمت رسانه ملی نیز باید نگه داشته شود. شأن رئیس‌جمهور به واسطه جمهور است و رئیس‌جمهور در نظام جمهوری اسلامی، جز انجام وظیفه و نوکری برای مردم، شأن دیگری ندارد!
پنجم: رفتار و گفتار مردم تا همین جای کار موید آن است که از رئیس‌جمهور، همان را می‌خواهند که قانون، بر عهده‌اش گذاشته. انتخابات، رفراندوم میان سازش و مقاومت یا دوگانه میان ضد انقلاب و انقلاب نیست. تقسیم کردن مردم، با هر خط‌کشی، خطاست، با این قبیل دوگانه‌‌ها، خطرناک است. تقسیم کردن مردم، در هر زمانی خطرناک است، ایام انتخابات، خطرناک‌تر است. ما یک ملت بیشتر نداریم. شکاف انداختن میان ملت، نقشه دشمن است، مبادا که ما با ندانم‌کاری، جدول دشمن را پر کنیم. مع‌الاسف بعضی دوستان، هر جا و هر کجا که می‌رسند، ملت را تقسیم بر ۲ می‌کنند! متاثر از همین نگاه افراطی و نادرست است که بعضی دوستان، فقط رای و راه و نامزد خود را اصلح می‌شمرند و به خود این اجازه را می‌دهند که دیگران را «تفتیش رای» کنند! نامزد خود را نماینده همه خوبی‌ها، بیانگر گفتمان انقلاب، رای بزرگان و... می‌دانند، لذا به خود این حق را می‌دهند که رای خود را حق و رای دیگران را باطل قلمداد کنند! این ۸ نامزد، اگر همگی قانونی‌اند، هیچ‌کدام نماد باطل نیستند! هیچ‌کدام هم حق کامل نیستند! هیچ نامزدی از آسمان، نزول اجلال نکرده! این انتخابات ریاست‌جمهوری، صحنه کربلا نیست که یکی «حسین» باشد و آن یکی «شمر». همه این ۸ نفر، تایید شده «حسین قانون»اند و بس! الباقی بسته به سلیقه مردم است و اینکه خدا دل‌ها را به کدام سمت و سو روانه کند.
اینکه هر روز عاشوراست، به این معنی نیست که من، حسین(ع) هستم و مخالفم یزید! بگذریم که بعضی جاها، موضع حق و باطل نیست؛ بحث سلیقه است. ممکن است با یک حجت شرعی و یک استدلال و یک راه، یکی به فلان کاندیدا برسد، دیگری به بهمان نامزد. «گفتمان انقلاب» یعنی خود انتخابات، خود انقلاب، نه این یا آن نامزد! این ۸ نامزد، همگی محصول و نتیجه «گفتمان انقلاب»اند، نه عین آن. مگر قرار است رفراندوم برگزار شود؟! آمدیم و این «گفتمان انقلاب» رای نیاورد، نتیجه چیست؟! و تفسیر دشمن چه خواهد بود؟! بگویید «نامزد ما به مبانی و گفتمان انقلاب، نزدیک‌تر است»، بگویید «بیش از سایر نامزدها اهل مقاومت است» اما طوری شعار ندهید که صدای خودش هم درآید!! مردم، میان حق و باطل گیر نکرده‌اند، میان ۸ نامزد، در حال بررسی اصلح از دیگرانند. فی‌الحال به نظر می‌رسد اقتصاد و سیاست خارجی، برای مردم اهمیت مضاعف دارد اما همین سیاست خارجی نیز ریشه در بحث تحریم دارد که عدل بازمی‌گردد به حوزه اقتصاد. قانون نیز آنقدر که از رئیس قوه مجریه، درباره حوزه‌های اقتصادی، کار خواسته، درباره سایر حوزه‌ها نخواسته. از سیاست داخلی گرفته تا سیاست خارجی و از فرهنگ گرفته تا مقولات دیگر، علاوه بر رئیس‌جمهور، کننده‌های دیگری نیز دارد که دست آخر با نظر جامع رهبر انقلاب، شیوه کار، معین می‌شود. آنچه بیش از همه با جناب رئیس‌جمهور است و آنچه مردم از رئیس قوه اجرا انتظار دارند، عمدتا زیرمجموعه حوزه‌های اقتصادی است. بیکاری مشکل کمی است؟! گرانی درد کوچکی است؟! اوضاع آشفته ارز و ارزش پول ملی، دغدغه راحتی است؟! عمران و آبادانی کشور، کار آسانی است؟! بحث مسکن و بیمه و ازدواج و... معضلات اندکی است؟! رئیس‌جمهور باید به داد اقتصاد برسد، حتی اگر می‌خواهد با آمریکا مبارزه کند! رئیس‌جمهور باید به داد اقتصاد برسد، حتی اگر می‌خواهد نماد مقاومت باشد! رئیس‌جمهور باید به داد اقتصاد برسد، حتی اگر می‌خواهد دیپلماسی قوی داشته باشد! لذا بر این باورم، آنقدر که تثبیت قیمت اقلام عمومی به مفهوم رعنای مقاومت کمک می‌کند، صرف شعار نمی‌تواند. ما وقتی از کار و کارآمدی و همت جهادی و پیشرفت و عدالت و مدیریت، کم کنیم، نتیجه اول و آخرش پایین آمدن شأن و منزلت آرمان‌ها، ارزش‌ها و از قضا شعارهای ماست. پیشرفت، فقط پشتوانه عدالت نیست، بلکه پشتوانه ولایت و مقاومت و شهادت و شهامت و انرژی هسته‌ای و ایستادگی و بیداری اسلامی نیز هست که این همه «آقا» روی مقوله اقتصاد و کار و کار و کار حساسند. این درست که «اگر دشمن، ما را تهدید کند، فرزندان عاشوراییم و اگر تحریم کند، فرزندان رمضان» اما تا کی قرار است از سخنان درست‌مان، بد دفاع کنیم؟! اتفاقا هنر برتر و بالاتر فرزندان عاشورا و فرزندان رمضان، این است که در عین ایستادگی، تیر پیشرفت را بر قلب دشمن فرو کنند.
ششم: بابت ۲ نعمت، شکر باید گفت خدای را؛ یکی نعمت انقلاب/ جمهوری اسلامی و دیگری نعمت ولایت‌فقیه. «مبارزه‌ها» شد، تا این «مناظره‌ها» شد. صورت‌های بسیاری آغشته به خاک و خون شد، تا این بصیرت پدید آمد. حنجره‌های بسیاری دریده شد، تا فریاد ما به گوش دنیا برسد. چشم‌های بسیاری بینایی خود را از دست داد، تا جهان ناظر حماسه‌های ما باشد. پاهای زیادی جا ماند، تا به اینجا برسیم. آستین‌های بسیاری بی‌دست شد، تا دست ما به این فتوحات برسد. دیروز در جبهه، برای چند متر پیشروی، مقداری پیشرفت، بدن‌های بسیاری داوطلبانه روی مین رفت. «موشک میتران» هنوز هم با پیشرفت ما سر ناسازگاری دارد! قسم به بچه‌هایی که روی اروند وحشی، زیر آتش گلوله‌های دشمن، پل بهمن‌شیر را مظلومانه زدند، پیشرفت، آنقدر که با تفکر بسیجی سر و کار دارد، با مفاهیم سرمایه‌داری ندارد! پیشرفت، نقطه مقابل پسرفت است، دعوایی با عدالت ندارد. پیشرفت، نقطه مقابل سکون و سکوت و سازش است، دعوایی با مقاومت ندارد. شنیده‌ام «موشک میتران» خیلی پیشرفته بود اما نه اندازه پایه‌های پل بهمن‌شیر... .