میترا صالحی: «بچه‌های کارون» تازه‌ترین اثر احمد دهقان طی ماه گذشته از سوی انتشارات سوره مهر وارد بازار کتاب شده است. این کتاب که در بیست و ششمین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران نیز عرضه شده درباره اشغال و آزادسازی خرمشهر از نگاه چند نوجوان است که در کنار رود کارون در سنگر نیروهای ایرانی بسر می‌برند و شرح ماجراهایی است که در زمان جنگ بر آنها رفته است. نویسنده در این رمان تلاش کرده از زوایه دیدی متفاوت به 8 سال دفاع مقدس نگاه کند و به مدد زاویه دیدی نو، رمانی برای نوجوانان ترسیم کند که در عین خوشخوان بودن به تبیین جزئیات جنگ نیز بپردازد. «بچه‌های کارون» اگرچه از زیربنای ادبیات دفاع مقدسی برخوردار است اما با تیزبینی و موشکافی و همین‌طور مخاطب‌شناسی نویسنده، اثری نیمه‌طنز نیز تلقی می‌شود؛ اثری که با چاشنی طنزی لطیف و دوست‌داشتنی، کاراکترهای رمان را به مخاطب معرفی می‌کند و درباره هریک به فراخور فضای اثر توضیحاتی می‌دهد. دهقان یکی از موفق‌ترین نویسندگان ادبیات دفاع مقدس است که پیش از «بچه‌های کارون» نیز آثار موفقی چون «سفر به گرای 270 درجه»، «من قاتل پسرتان هستم»، «دشتبان»، «پرسه در خاک غریبه»، «ستاره‌های شلمچه»، «روز آخر»، «لحظه‌های اضطراب»، «گردان چهارنفره»، «ماموریت تمام» و... از این جمله‌اند. کتاب «بچه‌های کارون» به‌زعم نویسنده، نگاهی متفاوت به آدم‌هایی است که واقعیت داشته‌اند. او در این کتاب زندگی مردم کوچه و بازار و به نوعی مردم عامی را ترسیم می‌کند. تجربه نوشتاری دهقان از 8 سال جنگ تحمیلی از او امروز نویسنده‌ای پخته و آگاه به زیر و بم ادبیات دفاع مقدس ساخته است چندان که کتاب «بچه‌های کارون» او در حال حاضر به خوبی گواه این ادعاست که دهقان طی این سال‌ها با نگارش آثاری که به شکل اجمالی به آنها اشاره شد به وسیله قلم خود به وادی جنگ ادای دین کرده است. فضای داستان در کنار رود کارون و به روزهای اشغال خرمشهر بازمی‌گردد و به طور مشخص به روایت شرح حال 3 نوجوان می‌پردازد که در این سوی رود کارون در سنگرهای خط مقدم جبهه هستند. در بخشی از این رمان می‌خوانیم: «همان اول صبح، فرمانده مرا گذاشته بود لب کانال و گفته بود وقتی آذرخش آمد، یکراست ببرمش پیش او و درباره این موضوع هم با احدی حرف نزنم. توی کانال، کنار اولین سنگر اضطراری منتظر بودم. کانال به اندازه قد من گود بود و عرضش طوری بود که 2 نفر زورکی می‌توانستند از کنار هم رد شوند. هوای گندی بود. باران ریز ریز می‌بارید. زمین مثل سریش چسبناک شده بود و نمی‌شد قدم از قدم برداشت. توی آن هوا که شرجی بود و دم‌کرده، کلاه آهنی بیشتر از همیشه رو سرم سنگینی می‌کرد. وقتی دیدم از آذرخش خبری نیست، رفتم تو سنگر اضطراری کناره کانال، یک گوشه قمبرک زدم و نشستم. چند بار صدای شالاپ و شلوپ آمد که معلوم بود طرف با زور دارد قدم برمی‌دارد. هر بار به امید آمدن آذرخش که اصلا نمی‌شناختمش و...» .