علیرضا پورصباغ برخی اوقات با فیلم‌هایی مواجه می‌شویم که به دلیل نگرش‌های نه‌چندان متفاوت و چنگ انداختن به قصه‌های کاملا تکراری و دلخوش کردن به کلیشه‌های فیلم‌های سینمایی گذشته، ماهیت اثر نوظهور از سطح یک فیلم سینمایی معمولی فراتر نمی‌رود. با اکتفا با همین چند جمله ساده می‌خواهم به این نکته اشاره کنم برخی فیلم‌های سینمایی ساخته می‌شوند که مخاطب عادی سینما با آن ارتباط برقرار نمی‌کند و این دسته فیلم‌ها ساخته می‌شوند محض پر کردن رزومه فیلمساز و عوامل.
«ایستگاه اعداد» با چنین رویکردی صرف تجربه کردن فیلمساز ساخته شده است، حتی حضور هنرپیشه سرشناشی همچون جان کیوزاک و بازی یکدست و نچسب این بازیگر نیز کمک شایانی به فیلم نمی‌کند و همچنان اعتقاد نگارنده این است که وقت خود را تلف نکنید و اگر به صورت رایگان هم این فیلم را هدیه گرفتید از تماشای آن امتناع کنید. ایستگاه اعداد نمونه اخته، عقیم و نه‌چندان دلچسب آثاری نظیر «سالت»، «قدیس» و سریال «24» است. سرگردانی دراماتیک و قصه‌های فرعی نه‌چندان دلچسب و خط اصلی روایت که بر الگوی کلیشه‌ای موش و گربه‌بازی جاسوسی بنا شده به فیلم لطمه فراوانی وارد کرده است.
روایت فیلم درباره «امرسون کنت» (جان کیوزاک) مامور مخفی سازمانی جاسوسی به نام OPS است که دوره نقاهتش پس از ترک الکل و نقاهت روانی برای ترمیم روح خسته و منزجر از حرفه‌اش را در ایستگاهی رادیویی در انگلستان سپری می‌کند. البته او به این ایستگاه رادیویی تبعید شده چرا که ماموریت آخر خود را به درستی انجام نداده و از کشتن شاهدی که دختر جوانی است سر باز زده است.
«کاترین» (مالین آکرمن) همکار او است که به عنوان شریک کاری در این ایستگاه رادیویی انجام وظیفه می‌کند. زوج همکار دیگری هستند که پس از مدت 24 ساعت، شیفت خود را با کاترین و کنت عوض می‌کنند. محل کار آنان در ایستگاه به گونه‌ای خاص نفوذناپذیر است. کنت و کاترین پس از استراحت قصد ورود به ساختمان را دارند که با تیراندازی غریبه‌ای از حوالی محل ایستگاه مورد تهاجم قرار می‌گیرند اما به سختی وارد ایستگاه می‌شوند و پس از آن درمی‌یابند «مایکل» و «مردیت»، در این مکان کشته شده‌اند و این خطر بیرونی آنان را تهدید می‌کند. آنها نمی‌توانند از ایستگاه خارج شوند و از ماهیت مهاجمان بی‌اطلاع هستند و از سوی دیگر امکان ارتباط برای درخواست کمک را از دست داده‌اند و از روی صدای ضبط شده سعی می‌کنند کشف کنند در زمان غیبت آنها چه اتفاقی در این مکان افتاده است. سعی آنان نیز حقیقت را تاحدودی آشکار می‌کند و آنها درمی‌یابند مهاجمان قصد سرقت اطلاعات را داشته‌اند اما نتیجه و علت حضور مهاجمان تقریبا به صورتی نامفهوم و گنگ باقی می‌ماند.
شیوه کارگردانی در این اثر بسیار تلویزیونی، سطحی، با نماهای بسیار نزدیک از 2 بازیگر اصلی فیلم است. اینجاست که عدم تمرکز روایت بر چالش‌ها و جدل‌ها در فیلمی شبه‌جاسوسی با این هیبت در زمانه معاصر در سبد آثار تلویزیونی قرار می‌گیرد و آقای کارگردان که تجربه فراوانی در سریال‌سازی دارد فیلم را با ساخت سریال و اثری تلویزیونی اشتباه گرفته است و این ضعف تا پایان اثر ادامه پیدا می‌کند.
از سوی دیگر چالش‌های موش و گربه‌ای بر سر ورود دشمنان به مرکز رادیویی و انفجارهای باسمه‌ای برای جلوگیری از ورود به ساختمان، سطحی و مبتذل است. کاسپر بارفورد (کارگردان) به گونه‌ای این فیلم را هدایت می‌کند که مخاطب احساس می‌کند با یک فیلم تلویزیونی مواجه است و از سوی دیگر جان کیوزاک همه تلاش خود را به کار می‌بندد که رفتارها و کنش‌های فیزیکی او در لحظات اکشن فیلم شباهت به «کیفر ساترلند» قهرمان سریال 24 شباهت داشته باشد و البته در ایفای نقش آنچنان هم موفق نیست و تنها عادت و ماسکی از «جک بایر» سریال 24 را بر چهره دارد. مالین آکرمن هم دست کمی از همتایش در این فیلم ندارد و صورت او که در مقابل دوربین پدیدار می‌شود، نمی‌توان بروز احساساتی که این بازیگر تلویزیونی ارائه می‌دهد را از یکدیگر تفکیک کرد.
ایستگاه اعداد، اگر چه ضرباهنگ خوبی در نیمه دوم داستانی دارد اما به دلیل اینکه روایت تک‌خطی و ساده و تنها بر اساس یک گره کور روایی پیش می‌رود برای مخاطب آنچنان جذاب نخواهد بود و فیلم از نداشتن توالی تنش و چالش‌های داستانی رنج می‌برد.