بارسلونا سرانجام به بازیکنی که می‌خواست رسید. نیمار مدت‌ها بود که در آستانه پیوستن به باشگاه کاتالان بود، یعنی از سال 2011 که مذاکرات با رئال‌مادرید بی‌نتیجه ماند و بارسا 10 میلیون یورو پیش‌پرداخت به پدر نیمار داد. از آن هنگام تاکنون این ماجرا پیچ و تاب‌هایی بیشتر از دریبل‌های خود این بازیکن داشته اما اکنون ماجرا به پایان رسیده و خرید بزرگ ساندرو روسل در راه است. روسل از زمانی که ریاست بارسا را از دشمن قدیمی‌اش خوآن لاپورتا تحویل گرفت، می‌خواست بین دوره خود و دوره ریاست او فاصله بیندازد. او البته در سال‌های 2003 تا 2005 همکاری بسیار مهمی با لاپورتا داشت. ساندرو به دلیل تفاوت‌هایش با لاپورتا در سال 2005 از بارسا جدا شد اما همچنان به موفقیت‌های بسیار باشگاه کاتالان افتخار می‌کرد. آنها در سال‌های 2003 تا 2006 به 2 قهرمانی لالیگا و یک قهرمانی لیگ قهرمانان رسیدند. شاید هم روسل به این می‌اندیشید که او است که رونالدینیو را در سال 2003 به بارسا آورد. این بازیکن برزیلی اولین خرید بزرگ دوران لاپورتا بود اما این روسل بود که از رابط‌های قوی‌اش در برزیل استفاده کرد و این مهاجم را در میان علاقه‌مندی‌های بسیاری دیگر از غول‌های اروپایی، از جمله منچستریونایتد از پاری‌سن‌ژرمن خریداری کرد. او اکنون می‌خواهد کاری مشابه را با نیمار انجام دهد: بازیکنی که خودش انتخابش کرده و نماد دوران او خواهد شد، نه لاپورتا. روسل همچنین می‌خواهد نشان تجاری بارسا را با نیمار بسازد. پیراهن‌های ورزشی بلوگرانا را نایکی تولید می‌کند و رئیس فعلی باشگاه (که با نایکی در سال‌های 1996 تا 2002 کار می‌کرد و 3 سال را هم در این مدت در برزیل گذراند) همواره می‌خواسته بازیکنی بزرگ را بخرد که با نایکی قرارداد داشته است. آندرس اینیستا، جرارد پیکه و کارلس پویول همه با نایکی قرارداد دارند اما در قیاس با دیگر ستارگان سطح اول دنیا آنها بازیکنانی نیستند که پیراهنشان به فروش برود. پیراهن یکی مثل لیونل مسی پرفروش می‌شود که البته او با آدیداس قرارداد دارد. نیمار هر دو جعبه را تیک می‌زند: هم بازیکنی است که هرجا می‌رود توجه رسانه‌ها را جلب می‌کند و هم اینکه با نایکی قرارداد دارد. روسل در تبلیغات انتخاباتی‌اش با فرناندو تورس، یکی دیگر از ستارگان نایکی در تماس بود و حتی می‌خواست او را بخرد اما آن قرارداد به این دلیل شکست خورد که هیات مدیره قبلی بارسا مهاجمی دیگر از اسپانیا را خرید؛ داوید ویا (آدیداس). این خرید پیش از رای‌گیری در جولای 2010 انجام شد. یک سال بعد، زمانی که بارسا فصل اول خود با روسل را با فتح لالیگا و لیگ قهرمانان به پایان برد، او خوشحال بود، البته می‌دانست تیم فعلی را خودش نساخته. رونالدینیو مدت‌ها بود رفته بود و پپ گوآردیولا و بسیاری دیگر از بازیکنان در دوران لاپورتا خریداری شده یا از تیم «ب» به تیم اصلی آمده بودند. روسل روابطش را با اکثر اعضای هیات مدیره قبلی قطع کرد، یوهان کرویف را در همان هفته اول حضورش از سمت ریاست افتخاری خلع کرد (این سمت را لاپورتا به او داده بود)، نام بارسلونا اتلتیک را به همان نام پیشین بارسلونای ب تغییر داد و بسیاری از مربیان را در سطوح پایه اخراج کرد. رابطه روسل با پپ هم نسبت به رابطه رئیس قبلی و مربی‌اش سرد بود. گوآردیولا هم رفت (و لاپورتا گفت که هیات مدیره فعلی باشگاه تلاش چندانی نکرد تا او را نگه دارد). پس اکنون می‌توان گفت تیم فعلی تا حد زیادی بارسای روسل است.
اما اوضاع دقیقا همان‌گونه نیست که او می‌خواهد و فصل برای ساندرو در نوکمپ هرگز فصل آسان و سرراستی نبوده. خریدهای بحث‌برانگیز در تابستان گذشته، بیماری تیتو ویلانووا، مربی تیم و نداشتن برنامه پشتیبان به اندازه کافی بد بود. اما اتکای بیش از حد به مسی (که در نهایت منجر به مصدومیتش شد) و حذف افتضاح به دست بایرن مونیخ در نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان باعث شد روسل در مظان نگاه‌ها قرار بگیرد. تونی فریشا، سخنگوی باشگاه ماه پیش گفت: «تیتو در همه مقایسه‌ها با گوآردیولا دارد پیروز می‌شود» اما این حرف را کمتر کسی جدی گرفت. روسل تحت فشار بود و تیمش هم پایین‌تر از انتظار نتیجه می‌گرفت. او نیاز به حرکتی تقویت‌آمیز داشت و به همین دلیل خرید نیمار حتی مهم‌تر از قبل هم شد. رئیس تصمیمش را گرفته بود: نیمار در همین تابستان خریداری شود. این بازیکن خودش مدتی بود آماده پیوستن به بارسا بود و سرپیچی او از امضای قرارداد جدید با سانتوس عملا بخت این باشگاه برزیلی برای نگه داشتن مهاجمش تا سال 2014 را از بین برد. یعنی همان سالی که قرارداد فعلی‌اش در آن هنگام منقضی می‌شود. سانتوس غیرممکن بود بخواهد او را رایگان از دست بدهد و به همین ترتیب غیرممکن بود او به جای دیگری برود. سانتوس می‌توانست او را به هر باشگاهی که می‌خواهد بفروشد اما اگر توافق شخصی خود بازیکن نبود قراردادی امضا نمی‌شد.
بارسا می‌دانست به بازیکنش خواهد رسید. سانتوس هم امیدوار بود مذاکرات تا پایان جام کنفدراسیون‌ها ادامه یابد، با این باور که نمایش درخشان بازیکن‌شان باعث خواهد شد قیمت او افزایش یابد و رقابت بر سر خریدش بیشتر شود اما بارسا خبر داشت چه می‌شود. روسل به سرعت تیمی از مذاکره‌کنندگان را به برزیل فرستاد و موافقت را در همین هفته گرفت. صحبت‌ها طولانی و طاقت‌فرسا بود چون این بازیکن مالکیت ثالث داشت (و به جز سانتوس این مالکان دیگر هم باید راضی می‌شدند) اما موافقتنامه سرانجام با مبلغی بین 50 تا 60 میلیون یورو امضا شد. 28 میلیون یورو برای خود انتقال به باشگاه و 2 مالک دیگر این بازیکن پرداخت می‌شود و تا 30 میلیون یورو هم به خود بازیکن می‌رسد. بارسا همچنین 7 میلیون یورو در فصل به نیمار حقوق می‌پردازد، هرچند 50 درصد از همه درآمد قراردادهای تبلیغاتی نیمار هم متعلق به بارسا خواهد شد. روسل امیدوار است این ستاره جدید تیمش بتواند پروژه ورزشی جذابی را رقم بزند و اوضاع برخلاف فصل سوم که برای روسل دشوار بود مساعد شود. شکست دادن رئال‌مادرید در رقابت برای خرید بازیکنی بزرگ هم روحیه تیم را افزایش می‌دهد و این تاجر 49ساله می‌خواهد تیمی بسازد که باعث شود او در انتخابات سال 2016 دوباره رای بیاورد؛ رقابتی که لاپورتا به گفته خودش احتمالا در آن شرکت خواهد کرد. نیمار که پسری لاغر و 21ساله بدون تجربه اروپایی است، حجم سنگینی از انتظارات را روی دوش خود تحمل خواهد کرد. این انتظارات همین حالا هم از او بالاست بدون آنکه حتی یک بار برای بارسلونا به توپ ضربه زده باشد. موفقیت یا ناکامی او می‌تواند سرنوشت روسل را رقم بزند. هیات مدیره بارسا بشدت به نیمار نیاز داشت. آنها اکنون به این نیاز دارند که او بدرخشد.