«اعترافات شهر خدا» سفرنامه سیدمجید حسینی به ریاض و حجاز است که در این اثر نویسنده با تشریح و قیاس خانه وحی (مکه و مدینه) با پایتخت عربستان (ریاض)، مشاهدات خود را در قالب یک مجلد بازگو کرده است. این کتاب دارای 3 زاویه دید از زبان 2 راوی است؛ راوی نخست خود مجید حسینی است که با 2 نگاه متفاوت در این اثر روایتگری کرده است و راوی دوم پسر یک ساله او است که بخشی از این سفرنامه را روایت می‌کند و همین موضوع بر جذابیت این کتاب می‌افزاید. حسینی در بخشی از مقدمه خود بر این اثر نوشته است: در این سفر 3 پسر همراهم هستند؛ 2 درون و یکی بیرون. جنگ و دعوا، قیل و قال و گفت‌وگوی این 3 پسر همه مسیر سفرم را در هم ریخت و سفرم شده آشتی دادن این 2 نفر. پسر اول، جوانی است در درونم که 10 سال پیش در چنین روزهایی به این سرزمین آمد؛ سخت مودب است، اهل قرآن، نماز و همه متون مذهبی. اصلا پسر متن است؛ متن تاریخ در مدینه و مکه. وقتی که قدم می‌زند، از این متن تاریخی به آن متن دیگر می‌رود و گوش می‌سپارد، آرام در تاریخ قدم می‌زند، عرض ادب می‌کند، گاه می‌خندد و گاه می‌گرید و همین‌طور رهایش کنی در تاریخ غرق می‌شود؛ تو گویی اصلا وجود ندارد. وجودش با این متن تاریخی یکسان است عین آنچه گفته‌اند، می‌شنود و گوشش به همه حرف‌ها و صداها که از این متن عظیم می‌آید بدهکار است؛ پسری سخت مودب، مرتب، حرف‌شنو و به قانون و قاعده. او همان کسی است که این سرزمین ساخته است. وجود او و وجود این سرزمین گویی یکی است و هرچه درونش را بکاوی جز متن این سرزمین و قدسیت این خاک درونش چیزی نیست و من نامش را نهاده‌ام «پسر متن». پسر دوم اما سخت بازیگوش است گوشش به حرف‌ها و متن‌ها گرفتار نیست. تو گویی اصلا زاده شده که گوش ببندد و دهان باز کند و البته زبان سرخ سر سبز می‌دهد بر باد. خرده‌گیر و بهانه‌جو است. به دخمه‌ها و کوچه‌پس‌کوچه‌ها سرک می‌کشد، پشت متن را می‌خواند؛ فاصله سفید بین سطوح را اصلا از هرچه خط‌کشی است، می‌گذرد. بازیگوشی ذاتش است و با هر چیزی اسباب‌بازی ساختن. اصلا این پسر کلا پرحاشیه است و روی خط فقط راه می‌رود و من نامش را نهاده‌ام «پسر حاشیه». غیر این 2 پسر که یکی را از 10 سال پیش همین‌جا در سفر حج در درونم شناختم و دومی را به بدبختی طی این سال‌ها که به مدینه نیامده بود، دستگیرش کردم، پسر سومی هم هست که جزو من است اما در بیرونم؛ بخشی از وجود اما خارج از وجود. پسرم «امیر» که همراهم است و تمام سفر را تحت‌تاثیر قرار داده. این سومی از هر دوی آن قبلی‌ها عجیب‌تر نه پسر متن است نه حاشیه، نه درون است و نه بیرون. نه اهل دیدن و نه اهل شنیدن. نه از سفر شاد است و نه ناراحت. انگار کل دنیا برای او سفر است، چه تهران خانه خودمان چه اینجا کنار قبر نبی(ص) و چه هر جای دیگر. این کتاب در 2 بخش با نام‌های «سفر به شهر خدا» و «سفر به شهر ظواهر» تالیف شده و درون آن نیز تصاویری از مکان‌هایی که دستمایه خلق این اثر شده‌اند، منتشر شده است. سفرنامه حسيني به رياض منتشر شد
اعترافات شهر خدا
«اعترافات شهر خدا» سفرنامه سیدمجید حسینی به ریاض و حجاز است که در این اثر نویسنده با تشریح و قیاس خانه وحی (مکه و مدینه) با پایتخت عربستان (ریاض)، مشاهدات خود را در قالب یک مجلد بازگو کرده است. این کتاب دارای 3 زاویه دید از زبان 2 راوی است؛ راوی نخست خود مجید حسینی است که با 2 نگاه متفاوت در این اثر روایتگری کرده است و راوی دوم پسر یک ساله او است که بخشی از این سفرنامه را روایت می‌کند و همین موضوع بر جذابیت این کتاب می‌افزاید. حسینی در بخشی از مقدمه خود بر این اثر نوشته است: در این سفر 3 پسر همراهم هستند؛ 2 درون و یکی بیرون. جنگ و دعوا، قیل و قال و گفت‌وگوی این 3 پسر همه مسیر سفرم را در هم ریخت و سفرم شده آشتی دادن این 2 نفر. پسر اول، جوانی است در درونم که 10 سال پیش در چنین روزهایی به این سرزمین آمد؛ سخت مودب است، اهل قرآن، نماز و همه متون مذهبی. اصلا پسر متن است؛ متن تاریخ در مدینه و مکه. وقتی که قدم می‌زند، از این متن تاریخی به آن متن دیگر می‌رود و گوش می‌سپارد، آرام در تاریخ قدم می‌زند، عرض ادب می‌کند، گاه می‌خندد و گاه می‌گرید و همین‌طور رهایش کنی در تاریخ غرق می‌شود؛ تو گویی اصلا وجود ندارد. وجودش با این متن تاریخی یکسان است عین آنچه گفته‌اند، می‌شنود و گوشش به همه حرف‌ها و صداها که از این متن عظیم می‌آید بدهکار است؛ پسری سخت مودب، مرتب، حرف‌شنو و به قانون و قاعده. او همان کسی است که این سرزمین ساخته است. وجود او و وجود این سرزمین گویی یکی است و هرچه درونش را بکاوی جز متن این سرزمین و قدسیت این خاک درونش چیزی نیست و من نامش را نهاده‌ام «پسر متن». پسر دوم اما سخت بازیگوش است گوشش به حرف‌ها و متن‌ها گرفتار نیست. تو گویی اصلا زاده شده که گوش ببندد و دهان باز کند و البته زبان سرخ سر سبز می‌دهد بر باد. خرده‌گیر و بهانه‌جو است. به دخمه‌ها و کوچه‌پس‌کوچه‌ها سرک می‌کشد، پشت متن را می‌خواند؛ فاصله سفید بین سطوح را اصلا از هرچه خط‌کشی است، می‌گذرد. بازیگوشی ذاتش است و با هر چیزی اسباب‌بازی ساختن. اصلا این پسر کلا پرحاشیه است و روی خط فقط راه می‌رود و من نامش را نهاده‌ام «پسر حاشیه». غیر این 2 پسر که یکی را از 10 سال پیش همین‌جا در سفر حج در درونم شناختم و دومی را به بدبختی طی این سال‌ها که به مدینه نیامده بود، دستگیرش کردم، پسر سومی هم هست که جزو من است اما در بیرونم؛ بخشی از وجود اما خارج از وجود. پسرم «امیر» که همراهم است و تمام سفر را تحت‌تاثیر قرار داده. این سومی از هر دوی آن قبلی‌ها عجیب‌تر نه پسر متن است نه حاشیه، نه درون است و نه بیرون. نه اهل دیدن و نه اهل شنیدن. نه از سفر شاد است و نه ناراحت. انگار کل دنیا برای او سفر است، چه تهران خانه خودمان چه اینجا کنار قبر نبی(ص) و چه هر جای دیگر. این کتاب در 2 بخش با نام‌های «سفر به شهر خدا» و «سفر به شهر ظواهر» تالیف شده و درون آن نیز تصاویری از مکان‌هایی که دستمایه خلق این اثر شده‌اند، منتشر شده است. ارسال نظر
پربیننده