پروانه حسین‌زاده: برای گفت‌وگو با آتش تقی‌پور باید به لوکیشن فیلم سینمایی «ستایش» می‌رفتیم، خانه‌ای بزرگ و قدیمی در یکی از مناطق قدیمی شهر. زمانی که وارد شدیم او مشغول بازی در یکی از پلان‌های فیلم بود. او در سال 1324 در خوی متولد شده است. دیپلم ادبی خود را از ارومیه گرفته و در سال 1345 وارد دانشکده هنرهای دراماتیک شده، در سال 1349 در رشته بازیگری و کارگردانی فارغ‌التحصیل و به‌طور همزمان به‌عنوان بازیگر با کارگاه نمایش در چندین اجرا همکاری کرده است.
آقای تقی‌پور! فعالیت هنری خود را از كجا شروع کردید؟
در زمانی که خیلی کوچک بودم، عمه مهربانم که به رحمت خدا رفته است، یک کت می‌پوشید و یک عروسک را که خودش ساخته بود در دستش می‌گرفت و نقش یک بچه بی‌ادب را که حرف کسی را گوش نمی‌کرد برای ما بازی می‌کرد. تقریبا می‌توان گفت من در چنین خانواده‌ای پرورش یافتم که بیشتر اعضای آن به نوعی به بازیگری گرایش داشتند. هر سال و در ایام محرم مراسم تعزیه اجرا می‌شد و پدرم در شبیه‌خوانی‌ها و تعزیه‌ها حضور داشت و نمایش اجرا می‌کرد. به‌طور کلی این تعزیه‌ها و نمایش‌های عامیانه موجب شد که از همان کودکی به سوی نمایش و هنر کشیده شوم و این مسیر را طی کنم.
نخستین تجربه بازیگری‌تان به چه زمانی بازمی‌گردد؟
نخستین تجربه بازیگری‌ام در دوران دبیرستان بود. یک نمایشنامه نوشتم، هم خودم بازی کردم و هم کارگردان آن بودم. اما نخستین کار حرفه‌ای من نمایش «حکومت زمانخان» به کارگردانی رکن‌الدین خسروی بود که در سال 1346-1345 در تالار سنگلج به اجرا درآمد و برایم تجربه خوب و ماندگاری است.
به نظر شما یک بازیگر موفق چه ویژگی‌هایی دارد؟
باید ببینیم نظر مخاطب درباره بازیگر موفق چیست؟ کسی که زیاد کار می‌کند و چهره شده است یا کسی که یک کار انجام داده و در آن هم به نحو خوبی ظاهر شده است. به نظر من چهره شدن دلیل موفقیت نیست بلکه اگر کاری را خوب ارائه کرده باشی موفق هستی.
شیرین‌ترین نقشی که تا به حال ایفا کرده‌اید؟
همه نقش‌هایم مانند وجودم هستند. انتخاب از میان آنها برایم سخت و دشوار است. اما نقشی که به نظرم ماندگار شد، بازی در سریال «روزی روزگاری» بود.
از مسیری که در این راه طی کرده‌اید احساس رضایت دارید؟
انسان‌ها در هر شرایطی توقعات بیشتری در زمان از خود دارند. زندگی یک بازیگر هم همانند دیگر انسان‌ها فقط بازیگری و ایفای نقش نیست و من هم چه در حرفه‌ام و چه در بازی زندگی توقعاتی از خود داشته‌ام که تا به امروز برایم ایجاد نشده است ولی همچنان با وجود اینکه چندین سال است بازنشسته شده‌ام اما به فعالیتم ادامه داده‌ام و تلاشم این است که به هدف‌هایم برسم.
اگر به شما بگویند دیگر حق حضور در عرصه بازیگری را ندارید چه می‌کنید؟
فکر نمی‌کنم چیزی را از دست بدهم. به کار نوشتن و جمع‌آوری شعرهایم می‌پردازم چون من علاوه بر بازیگری سه کتاب شعر به زبان آذری گفته‌ام و یک کتاب هم به زبان فارسی دارم. این کار را ادامه می‌دهم چون به این کار علاقه دارم.
ایفای نقش در سریال‌های تاریخی را چطور ارزیابی می‌کنید؟
بازی در سریال‌های تاریخی نیازمند بیان و حرکات فیزیکی بدن در قالب کلاسیک است و اگر کسی خود را برای این کار تربیت نکرده و نساخته باشد مطمئنا در قالب نقش و شکل کلاسیک و کار تاریخی موفق نخواهد بود و به صورت عامیانه رفتار می‌کند که در ژانر تاریخی نمی‌گنجد. چیدمان بدن انسان‌ها همراه با ترکیب کلمات و تمرینات کلاسیک در کار تاریخی بسیار موثر است.
تا به حال از اجرای کارهای تاریخی خسته و رنجور شده‌اید؟
نخستین باری که سوار اسب شدم در اقدسیه برای ساخت فیلم «سربداران» بود. این اسب بسیار درشت‌هیکل و بزرگ بود که هم ورزیدگی و هم یک تبحر لازم را برای سوارکاری نیاز داشت. زمانی که برای آموزش سوار این اسب شدم با تکان‌هایی که آن اسب داد با خود گفتم این آموزش تمام شود، برای فسخ قرارداد اقدام می‌کنم اما بعد از پایین آمدن از اسب نظرم تغییر کرد و مقاومت کردم. به هر حال همین جسارت‌هاست که دریچه‌هایی را برای ادامه باز می‌کند و فقط همین یک بار در این دوران بود که مرا خسته کرد که باز هم می‌توانم بگویم خستگی شیرینی بود.
درست است که می‌گویند بازیگری نوعی ریاضت کشیدن است؟
بازیگری حرفه بسیار سختی است به دلیل اینکه در زندگی یک بازیگر هیچ برنامه‌ریزی دقیقی وجود ندارد. بارها از کار خسته شده‌ام اما معتقدم کار موفقیت‌‌آمیز انسان‌ها در زندگی‌شان یک بعد از خوشبختی محسوب می‌شود بنابراین وقتی فردی می‌تواند یک بعد خوشبختی را داشته باشد با حذف آن، خوشبختی خود را کاهش داده است، پس تا زمانی که انسان قوه و توان بدنی کافی را دارد، باید ادامه دهد و صحنه را خالی نکند.
وضعیت کار در سینما و تلویزیون چگونه است؟
متاسفانه فیلمنامه‌ها به گونه‌ای است که از عهده و توان افراد عام هم برمی‌آید و این ضعف باعث شده است که شرایط سینما و تلویزیون تغییر کند. سهولت و آسان‌گیری متن‌ها امنیت کاری بازیگران حرفه‌ای را به خطر انداخته و محیط را برای نابازیگران آماده کرده است.
دغدغه یک بازیگر؟
بیکاری کشنده‌ترین عاملی است که در درازمدت بازیگر را تباه می‌کند. کثرت کارها بالاست اما کیفیت پایین است و همین عامل است که بازیگر کار باکیفیت پایین را نمی‌پذیرد و اگر هم قبول کند لکه سیاهی را با کیفیت پایین به کارنامه خود وارد می‌کند. بيكاري بازیگر را تباه مي‌كند
پروانه حسین‌زاده: برای گفت‌وگو با آتش تقی‌پور باید به لوکیشن فیلم سینمایی «ستایش» می‌رفتیم، خانه‌ای بزرگ و قدیمی در یکی از مناطق قدیمی شهر. زمانی که وارد شدیم او مشغول بازی در یکی از پلان‌های فیلم بود. او در سال 1324 در خوی متولد شده است. دیپلم ادبی خود را از ارومیه گرفته و در سال 1345 وارد دانشکده هنرهای دراماتیک شده، در سال 1349 در رشته بازیگری و کارگردانی فارغ‌التحصیل و به‌طور همزمان به‌عنوان بازیگر با کارگاه نمایش در چندین اجرا همکاری کرده است.
آقای تقی‌پور! فعالیت هنری خود را از كجا شروع کردید؟
در زمانی که خیلی کوچک بودم، عمه مهربانم که به رحمت خدا رفته است، یک کت می‌پوشید و یک عروسک را که خودش ساخته بود در دستش می‌گرفت و نقش یک بچه بی‌ادب را که حرف کسی را گوش نمی‌کرد برای ما بازی می‌کرد. تقریبا می‌توان گفت من در چنین خانواده‌ای پرورش یافتم که بیشتر اعضای آن به نوعی به بازیگری گرایش داشتند. هر سال و در ایام محرم مراسم تعزیه اجرا می‌شد و پدرم در شبیه‌خوانی‌ها و تعزیه‌ها حضور داشت و نمایش اجرا می‌کرد. به‌طور کلی این تعزیه‌ها و نمایش‌های عامیانه موجب شد که از همان کودکی به سوی نمایش و هنر کشیده شوم و این مسیر را طی کنم.
نخستین تجربه بازیگری‌تان به چه زمانی بازمی‌گردد؟
نخستین تجربه بازیگری‌ام در دوران دبیرستان بود. یک نمایشنامه نوشتم، هم خودم بازی کردم و هم کارگردان آن بودم. اما نخستین کار حرفه‌ای من نمایش «حکومت زمانخان» به کارگردانی رکن‌الدین خسروی بود که در سال 1346-1345 در تالار سنگلج به اجرا درآمد و برایم تجربه خوب و ماندگاری است.
به نظر شما یک بازیگر موفق چه ویژگی‌هایی دارد؟
باید ببینیم نظر مخاطب درباره بازیگر موفق چیست؟ کسی که زیاد کار می‌کند و چهره شده است یا کسی که یک کار انجام داده و در آن هم به نحو خوبی ظاهر شده است. به نظر من چهره شدن دلیل موفقیت نیست بلکه اگر کاری را خوب ارائه کرده باشی موفق هستی.
شیرین‌ترین نقشی که تا به حال ایفا کرده‌اید؟
همه نقش‌هایم مانند وجودم هستند. انتخاب از میان آنها برایم سخت و دشوار است. اما نقشی که به نظرم ماندگار شد، بازی در سریال «روزی روزگاری» بود.
از مسیری که در این راه طی کرده‌اید احساس رضایت دارید؟
انسان‌ها در هر شرایطی توقعات بیشتری در زمان از خود دارند. زندگی یک بازیگر هم همانند دیگر انسان‌ها فقط بازیگری و ایفای نقش نیست و من هم چه در حرفه‌ام و چه در بازی زندگی توقعاتی از خود داشته‌ام که تا به امروز برایم ایجاد نشده است ولی همچنان با وجود اینکه چندین سال است بازنشسته شده‌ام اما به فعالیتم ادامه داده‌ام و تلاشم این است که به هدف‌هایم برسم.
اگر به شما بگویند دیگر حق حضور در عرصه بازیگری را ندارید چه می‌کنید؟
فکر نمی‌کنم چیزی را از دست بدهم. به کار نوشتن و جمع‌آوری شعرهایم می‌پردازم چون من علاوه بر بازیگری سه کتاب شعر به زبان آذری گفته‌ام و یک کتاب هم به زبان فارسی دارم. این کار را ادامه می‌دهم چون به این کار علاقه دارم.
ایفای نقش در سریال‌های تاریخی را چطور ارزیابی می‌کنید؟
بازی در سریال‌های تاریخی نیازمند بیان و حرکات فیزیکی بدن در قالب کلاسیک است و اگر کسی خود را برای این کار تربیت نکرده و نساخته باشد مطمئنا در قالب نقش و شکل کلاسیک و کار تاریخی موفق نخواهد بود و به صورت عامیانه رفتار می‌کند که در ژانر تاریخی نمی‌گنجد. چیدمان بدن انسان‌ها همراه با ترکیب کلمات و تمرینات کلاسیک در کار تاریخی بسیار موثر است.
تا به حال از اجرای کارهای تاریخی خسته و رنجور شده‌اید؟
نخستین باری که سوار اسب شدم در اقدسیه برای ساخت فیلم «سربداران» بود. این اسب بسیار درشت‌هیکل و بزرگ بود که هم ورزیدگی و هم یک تبحر لازم را برای سوارکاری نیاز داشت. زمانی که برای آموزش سوار این اسب شدم با تکان‌هایی که آن اسب داد با خود گفتم این آموزش تمام شود، برای فسخ قرارداد اقدام می‌کنم اما بعد از پایین آمدن از اسب نظرم تغییر کرد و مقاومت کردم. به هر حال همین جسارت‌هاست که دریچه‌هایی را برای ادامه باز می‌کند و فقط همین یک بار در این دوران بود که مرا خسته کرد که باز هم می‌توانم بگویم خستگی شیرینی بود.
درست است که می‌گویند بازیگری نوعی ریاضت کشیدن است؟
بازیگری حرفه بسیار سختی است به دلیل اینکه در زندگی یک بازیگر هیچ برنامه‌ریزی دقیقی وجود ندارد. بارها از کار خسته شده‌ام اما معتقدم کار موفقیت‌‌آمیز انسان‌ها در زندگی‌شان یک بعد از خوشبختی محسوب می‌شود بنابراین وقتی فردی می‌تواند یک بعد خوشبختی را داشته باشد با حذف آن، خوشبختی خود را کاهش داده است، پس تا زمانی که انسان قوه و توان بدنی کافی را دارد، باید ادامه دهد و صحنه را خالی نکند.
وضعیت کار در سینما و تلویزیون چگونه است؟
متاسفانه فیلمنامه‌ها به گونه‌ای است که از عهده و توان افراد عام هم برمی‌آید و این ضعف باعث شده است که شرایط سینما و تلویزیون تغییر کند. سهولت و آسان‌گیری متن‌ها امنیت کاری بازیگران حرفه‌ای را به خطر انداخته و محیط را برای نابازیگران آماده کرده است.
دغدغه یک بازیگر؟
بیکاری کشنده‌ترین عاملی است که در درازمدت بازیگر را تباه می‌کند. کثرت کارها بالاست اما کیفیت پایین است و همین عامل است که بازیگر کار باکیفیت پایین را نمی‌پذیرد و اگر هم قبول کند لکه سیاهی را با کیفیت پایین به کارنامه خود وارد می‌کند. ارسال نظر
پربیننده