حسين قديانيعافیتنشینی ممنوع است در مرام ما... و تنزهطلبی به ما نیامده. عاقبت ما را، مردانگی امروز ما رقم میزند. زلف فردای ما، گره در خون سرخ پدرانمان خورده. ما امتداد نسل مردان بازیدرازیم. خانقاه ما، همچنان ارتفاعات اللهاکبر است. ما موضع خود را عوض نکردهایم. کنج دنج ما، بالای سنگر خاکی بصیرت است. اصلا سینه ما درد میکند برای تیر! ما مجنونترین خیبریهای بصیرتیم؛ دودمان، دودمان دشمن را بر باد میدهد و سوزمان، محرم سینه حزبالله است. ما کی از آتش ترسیدهایم که این بار دوممان باشد؟! ما کی از عطش واهمه داشتهایم که این بار دوممان باشد؟! ما هنوز هم عاشق چهارشنبههای قبل از انتخاباتیم. ثبات رای ما، قصه امروز و دیروز نیست. رای ما مخفی نیست! ما رسما و علنا رای میدهیم و بیهیچ پروایی از رای خود دفاع میکنیم. سالهای سال است که ما رای خود را لو دادهایم. از پرده برون افتاده راز. رای ما این است؛ «جمهوری اسلامی». دیگر کاریاش نمیشود کرد! ما قبل از حاج باقر و سعید و صدالبته اصلاحطلبان و فلانی و بهمانی، عاشق و دلداده انقلاب اسلامی هستیم. رای ما هرگز تودهنی به هیچکدام از نامزدهای دیگر نیست. رای ما به هر که باشد، تودهنی به دشمن مردمسالاری دینی است. ما کی و کجا مخفیانه از انقلاب اسلامی دفاع کردهایم، که این بار دوممان باشد؟! ما جمعه، دگربار ردصلاحیت خواهیم کرد لیبرال ـ دموکراسی غرب را. با این ملت و این ولایت، هم اصل انتخابات و هم نتیجه انتخابات، علیه دشمن رخ خواهد داد. بیبیسی البته میتواند پای ساندیس را به میان بکشد! و صدای سگ آمریکا میتواند درآید! ما اساسا انتخابات را برای همینچیزها میخواهیم! برای سیلی زدن به دهان یاوهگویان. ما برای سیلیزدن به صورت استکبار، حتی از یک رای هم نمیگذریم! در این حماسه سیاسی، همه آرا سهیمند. در جمهوری اسلامی «آرای باطله» وجود ندارد! رای ما روحانی باشد یا جسمانی، زمینی باشد یا آسمانی، دقیقا مصادره خواهد شد به نفع نظام 300 هزار شهید. این بدیهیترین حق خون شهید بابانظر است. این بدیهیترین حق نظامی است که علیالدوام به آرای مردم تکیه دارد. اگر ارمغان ولایتفقیه برای ما، مردمسالاری دینی، مشارکت گسترده و انتخابات بوده، ما نیز آرای مختلف خود را یک کاسه کرده، در سبد نظام میگذاریم. اتوبان معرفت در جمهوری اسلامی بشدت دوطرفه است! دوم خرداد و سوم تیر، حال نظام است به ما، لیکن این هر دو را به پای محبوب ریختن، حال ماست به نظام. اگر بساط انتخابات، ضدحال جمهوری اسلامی به لیبرال ـ دموکراسی پوشالی غرب است، هر رای ما، برگ سبزی است تحفه درویش... و باید محاسبه، بلکه مصادره شود. این مصادره را ما خود از مسؤولان نظام خواستهایم، چرا که سفره انتخابات را مدیون و ممنون جمهوری اسلامی و شهدای آن میدانیم. اوباما میتواند ابوغریب و گوانتانامو را مصادره به نفع کند، یا چه میدانم، 2500 کلاهک اتمی اسرائیل را، ما اما برگه آرای خود را خودخواسته و از خداخواسته به پای خون شهدا و نظام شهدا مینویسیم؛ به پای جمهوری اسلامی. جمهوری اسلامی نبود، «میزان» را - چونان زمان شاه - سران کاخ سفید معین میکردند، لذا به شکرانه این مردمسالاری دینی، ما از نظام میخواهیم که برگ برگ آرای ما را پای شجره طیبه 300 هزار شهید و پای اصل مترقی ولایتفقیه بگذارد. در انتخابات 24 خرداد، هر که رای دهد، دشمن بداند رای به نظام داده... و ما اعتراف میکنیم و افتخار میکنیم که رئیسجمهور، هر کدام از این 7 نامزد محترم باشد، مفهوم رعنای «مقاومت» محکم و پابرجا، سر جای خود ایستاده است. انتخابات ریاستجمهوری، یعنی تعویض رئیس قوه مجریه و کابینه قبلی، نه تجدید نظر در اصول و آرمانها. این انتخابات، جایگزین شدن رای است، نه راه. راه، ثابت است... و از قضا، رای اصلکاری این ملت، به راه برگشتناپذیر انقلاب اسلامی است. این روزها هر که برای خود اصلحی دارد اما اصلح اصلکاری، رای رئیسجمهور نیست، بلکه راه روشن و استوار آحاد ملت است. رای قرار است و باید مکمل راه باشد، نه مخل راه. «مصادره رای به نفع راه» بدیهی ترین حق فرزندان روحالله است. بگذریم که خیلی هم لازم به مصادره نیست!! من از «مصادره» دارم چماق بلند میکنم بر فرق دشمن، والا مصادره کدام است؟! خود به خود، رود به دریا میریزد... و خواهینخواهی، ستاره، حواری ماه است و صحابی خورشید. آری، ما رای خود را لو دادهایم، رفته!! و سوگند میخوریم دیگر کاریاش نمی شود کرد!! ما راه برگشت نداریم اما بنازم به شاهراه پیشرفت!! بنازم به شاهکار پیشروی!! هروقت دستان پینه بسته شهید کار و خدمت، اوس عبدالحسین برونسی از «همت جهادی» خسته شد، ما هم از راه حاج همت و احمد متوسلیان برمیگردیم!
پس همینی هست که هست!! اگر حرف مرد ممکن است 2 تا شود، رای مرد اما همان است که بود!!... ما به نامزدها لطف میکنیم که میگوییم، «داریم دنبال اصلح میگردیم» و الا اصلح ما، اصلح لایتغیر ما، نظام مقدس 300 هزار شهید جمهوری اسلامی است. راستی! چه کسی میگوید آرمیتا به سن رایگیری نرسیده؟! مگر آن نوجوان روستایی به سن جنگ رسیده بود که در قهقهه مستانهاش، عند ربهم یرزقون شد؟! آرمیتا! تو به چه کسی
رای میدهی؟!