ابوالفضل زرویی‌نصرآباد، شاعر و طنزپرداز که برای دومین‌بار دچار سکته قلبی شده بود، روز شنبه 18 خرداد از بیمارستان کسری مرخص و همه هزینه‌های بیمارستان این شاعر به دستور وزیر ارشاد تسویه شد. به گزارش تبيان، وی از سال 1368 فعالیت مطبوعاتی و فرهنگی خود را آغاز کرد. «تذکره‌ًْالمقامات»، «افسانه‌‌های امروزی»، «وقایع‌نامه طنز ایران»، «کتاب گویای بامعرفت‌های عالم»، «رفوزه‌ها»، «حدیث قند»، «غلاغه به خونه‌اش نرسید»، «ماه به روایت آه» و... برخی آثار منتشر شده او را تشکیل می‌دهند. بخشی از یک گفت‌وگو
ابوالفضل زرویی‌نصرآباد در گفت‌وگویی درباره طنز، ویژگی‌ها و پیشینه‌اش در ایران نکات جالبی عنوان کرده که بخش‌هایی از آن را می‌خوانید:
اصولا يکي از بدبختي‌هاي بدنه طنز اين است که هميشه ازش خواسته‌اند طنز سازنده بنويسد. من هيچ‌وقت نفهميدم طنز سازنده به چه معناست. مگر ما طنز مخرب هم داريم؟ اگر منظور هجو است که کسي با نگاه تخريبي بيايد و بخواهد يک نفر، يک شهر، يک نهاد يا يک گروه را از اساس نابود کند بحث ديگري است. گاهي وقت‌ها احساس مي‌کنم ما خودمان داريم ظرفيت‌ها را از بين مي‌بريم، مثلا ظرفيت‌هاي انساني و منطقه‌اي را. مثال مي‌زنم؛ يک زمان بحث بود که ما نبايد با قوميت‌ها شوخي کنيم. با لهجه ترکي، گيلاني، عربي و... شوخي نکنيم اما آيا واقعا کسي که مثلا در يک برنامه کميک تلويزيوني يا راديويي، از يک لهجه استفاده مي‌کند، مي‌خواهد آن لهجه را تخريب کند؟ چطور است که دزدها، قاتل‌ها، آدمکش‌ها و آدم‌هاي پست و خونخوار، چه در فيلم‌هاي ايراني و در فيلم‌هاي دوبله خارجي، همگي پرهام، هوشنگ، کيوان و اينها هستند و همه‌شان هم با لهجه تهراني آدم مي‌کشند و حق ديگران را مي‌خورند و دزدي مي‌کنند و گردنه مي‌گيرند و يکي از اينها ترک، کرد يا لر نيست؟ اگر اين‌طوري باشد پس من هم که لهجه تهراني دارم، بايد بروم حضرات را خفت کنم که چرا به تهراني‌ها توهين مي‌کنيد؟! اما واقعا کسي که فيلمي را دوبله مي‌کند و به‌جاي آن جک، جو يا کارولين که آدمکش است با لهجه تهراني صحبت مي‌کند، مي‌خواهد بگويد تهراني‌ها آدم‌هاي بدي هستند؟ نه. من که هيچ‌وقت اين احساس را نداشته‌ام. من فکر مي‌کنم از قابليت‌هاي اين گونه‌گوني و تنوع که در بافت کشور هست بايد استفاده کرد. مثلا ببينيد اهالي بريتانيا که شامل انگلستان، ايرلند، ولز و اسکاتلند مي‌شود، چقدر از اين ظرفيت استفاده مي‌کنند. لطيفه‌هايي دارند که کساني که اهل تخصص‌اند متوجه مي‌شوند مثلا اينجا اين کلمه را چون به لهجه ايريش يعني ايرلندي مي‌گويد اين معني را مي‌دهد اما لندني‌ها وقتي به‌کار مي‌برند اين معني ديگر را مي‌دهد و اين کژتابي دارد، به همين دليل اينها از اين اختلاف زباني استفاده کرده‌اند و جمله دوپهلويي ساخته‌اند و خودشان با درک اين نکته غش‌غش مي‌خندند.