همانند بسیاری از ورزش‌های دیگر، فوتبال هم قوانینی دارد که وجود آنها کاملا منطقی هم به نظر نمی‌رسد. در این موارد این فکر به ذهن خطور می‌کند که قوانین مورد نظر، توسط مدیران غیرفوتبالی تنظیم شده است که به اصطلاح فوتبال سرشان نمی‌شود. مثلا بازیکنی را در نظر بگیرید که توپ را از فاصله یک متری به صورت بازیکن دیگری می‌زند و با کارت زرد مواجه می‌شود. حال تصور کنید در بازی دیگری، بازیکنی به دلیل همین حرکت و همچنین شادی بیش از حد پس از گلزنی، با دریافت 2 کارت، از زمین اخراج می‌شود؛ این عقلانی نیست.
در بعضی موارد حتی شدت پرتاب توپ به سمت دیگری، بسیار خطرناک‌تر از دیگری است ولی در هر صورت به یک شکل مجازات می‌شود. در همین راستا، Bleacher Report در یادداشتی، به فهرست 5 قانون بازی فوتبال که نیاز به تغییر یا تجدید نظر دارند، پرداخته است که تقدیم می‌شود:
ممنوعیت انجام تعویض در وقت‌های تلف شده بازی (به جز در موارد مصدومیت بازیکنان)
یکی از مواردی که همیشه بینندگان فوتبال را آزار می‌دهد، اقدام به تعویض از سوی مربی یکی از تیم‌ها در مثلا دقیقه چهارم وقت‌های تلف شده است که تنها به منظور از جریان افتادن بازی، انجام می‌شود. بعضی از افراد ممکن است ادعا کنند این حرکت هم جزئی از فوتبال است ولی در حقیقت نباید باشد.
تنها زمانی می‌تواند تعویض در وقت‌های تلف شده، توجیه شود که بازیکنی مصدوم شده باشد. مهم‌ترین دلیل اینکه در پایان به زمان بازی اضافه می‌شود، جبران اوقات مرده بازی همانند خروج توپ از زمین یا هنگام تعویض است. وقت‌های تلف شده برای تلف کردن بیشتر زمان بازی از سوی مربی‌ای که تیمش با اختلافی شکننده از تیم مقابل پیش افتاده است، نیست!
محرومیت بعد از بازی برای تمارض از سوی بازیکنان
تمارض یا به اصطلاح انگلیسی آن، دایوینگ (به معنای شیرجه) تقلب در بازی است و هر‌کسی این را می‌داند ولی از کجا می‌توان مطمئن بود که بازیکنی واقعا تمارض کرده یا به بیان رسمی‌تر «از موقعیت به‌وجود آمده به نفع خود و تیمش، سوءاستفاده کرده است»؟ این هم راحت است. می‌توان تمام صحنه‌های مشکوک به تمارض از سوی بازیکنان را از سوی هیاتی 4 نفره مورد بررسی قرار داد و درباره آن تصمیم‌گیری كرد. اگر نظر ما را خواسته باشید، آن هیات می‌تواند شامل یک فوتبالیست، یک مربی، یک داور شناخته شده بازنشسته و یک عضو مستقل از دنیای فوتبال باشد. چنین هیاتی می‌تواند در روزهای دوشنبه یا سه‌شنبه که معمولا همه رقابت‌های لیگ به اتمام رسیده‌اند، تشکیل جلسه داده از روی نوار بازی‌های انجام شده در طی هفته، به قضاوت بپردازند. پس از آن و بعد از احراز صورت پذیرفتن تمارض از سوی بازیکنی، مجازات مورد نظر هم تعیین و اعمال می‌شود.
دایوینگ مسلما حرکتی غیرورزشی است و هرکس هم که مرتکب آن شود، باید به همان صورتی که حرکات غیرورزشی، مورد محرومیت و مجازات قرار می‌گیرد، مورد اعمال قانون قرار بگیرد. مورد دیگری که در این باره می‌تواند انجام شود این است که اگر تمارض بازیکنی اثبات شد ولی قبلا داور به اشتباه آن را خطا از سوی حریف تشخیص داده و موجب اخراج مدافع تیم مقابل شده است، کارت قرمز مدافع حذف و اتحادیه فوتبال به طور رسمی از تیم متضرر، عذرخواهی کند.
اگر بازیکنی دوباره مرتکب تمارض شد، می‌توان مجازات را افزایش داد و باز هم در صورت تکرار، بازیکن و باشگاه را با جزای نقدی هم روبه‌رو کرد. این تنها راهی است که می‌توان این حرکت غیرورزشی دنیای فوتبال را که در حال همه‌گیر شدن است، ریشه کن کرد.
کاهش تعداد بازی‌های ملی دوستانه در طی سال
همیشه اینطور به نظر می‌رسد که بازی‌های دوستانه ملی، رویدادی بی‌هدف و غیرمفید است. این بازی‌ها چون هیچ‌گاه از لحاظ نتیجه مهم نیستند، جدی هم گرفته نمی‌شوند. به غیر‌از این موارد هم، بازی‌های دوستانه، به کلی بی‌معنا هستند. با این حال تمام کشورهای دنیا همیشه بر بهترین بازیکنانشان تاکید دارند که در این بازی‌های تشریفاتی حاضر شوند. مطمئنا همه مدیران فوتبال باشگاهی دوست دارند بازی‌های ملی دوستانه کلا از تقویم فوتبالی دنیا حذف شود اما مسلما چنین اتفاقی رخ نخواهد داد. در این شرایط انجام 2 بازی دوستانه طی سال، منطقی‌تر به نظر می‌رسد. بیشتر از آن زیاد به نظر می‌رسد و البته این 2 بازی هم باید قبل از آغاز لیگ‌های داخلی، تمام شود. پیشنهاد دیگری که مطرح است می‌تواند این باشد که تمام بازی‌های دوستانه هنگام برگزاری رقابت‌های مقدماتی جام‌جهانی یا جام‌های قاره‌ای، منحل شود. بازیکنان حاضر در اروپا معمولا هر فصل به طور میانگین، در 34 بازی لیگ داخلی حاضر می‌شوند و بازیکنان درجه یک علاوه بر آن، باید در رقابت‌های بین‌المللی باشگاهی هم حضور داشته باشند که حدود 10 بازی هم به رقم قبلی اضافه می‌کند. همه این تعداد هنوز هم می‌تواند با در نظر گرفتن رقابت‌های جام حذفی و ملی دوستانه هر کشور، بالاتر رود.
تنها خستگی نیست که ممکن است بازیکنان را به دردسر بیندازد، چون آنها بعضی اوقات مجبورند نیمی از قاره اروپا را طی کنند تا برای کشورشان بازی کنند. بازیکنان سایر قاره‌ها همین مشکل را با ضریب بالاتر خواهند داشت!
در نهایت این باشگاه‌ها هستند که حقوق این بازیکنان را می‌پردازند و مسؤولان دنیای فوتبال باید تمهیدات بیشتری برای حمایت از آنها در نظر بگیرند. این بازیکنان بدون بازی‌های ملی دوستانه هم به اندازه کافی برای کشور و باشگاه‌شان، به میدان می‌روند.
حذف جریمه بازیکنان به علت شادی بیش از حد بعد از گل
یکی از احمقانه‌ترین قوانین دنیای فوتبال درباره جریمه بازیکنانی است که بعد از گلزنی، بیش از حد انتظار شادی کرده‌اند. همه لذت گلزنی را احساس کرده‌ایم و شادی این گل بی‌شک اگر سبب کسب 3 امتیاز به جای یک امتیاز یا تفاوت بین سقوط به دسته پایین‌تر یا ماندن در لیگ باشد، صد‌چندان می‌شود. به همین دلایل مواجهه بازیکنان با کارت برای شادی بیش از حد، بی‌معناست. در شرایطی که بازیکنی بعد از به ثمر رساندن گل، به سمت تماشاگران مقابل رفته و به تحریک آنها بپردازد، جریمه آنها منطقی است ولی هنگامی که بازیکن با بازیکنان خودی و در مقابل هواداران خودی، به شادی می‌پردازد، دادن کارت زرد مسخره است. بعضی از مواقع، یک کارت زرد که ممکن است سبب اخراج بازیکن هم شود، به قیمت اخراج یک مربی یا ضرر میلیون پوندی برای باشگاه‌ها تمام می‌شود. داورها در این باره مقصر نیستند، چون مجبور به اعمال قانون هستند. در این باره، تقصیر متوجه افرادی است که در همان ابتدا چنین قوانینی را معین کرده و تمام شور و هیجان بازی را از بین برده‌اند.
تسهیل قانون آفساید
قانون آفساید شاید پیچیده‌ترین بخش بازی فوتبال باشد. هر هفته به نظر ماده و تبصره جدیدی به آن اضافه می‌شود. این ممکن است کمی اغراق‌آمیز باشد ولی مطمئنا همه منظور را درک می‌کنند.
قانون باید این باشد که اگر بازیکنی پشت آخرین مدافع حریف، صاحب توپ شد، در آفساید است. در این مورد تنها استثنایی که باید اعمال شود این است که اگر بازیکنی از پشت مدافع حرکت كرد و بعد از او به توپ رسید، از آفساید فرار کرده است. به غیر‌از موارد عنوان شده، هیچ تبصره اضافی نباید تعیین شود، چون سبب سردرگمی هواداران، بازیکنان، مربیان و حتی داوران می‌شود. اگر هر روز به ماده‌ها و تبصره‌های این قانون اضافه شود، شانس فرا گرفتن آنها کمتر هم می‌شود. در این مورد هم نمی‌توان تقصیر را به گردن داوران انداخت، چون آنها فقط مجریان قانون هستند و در عین حال نخستین کسانی که در صورت احراز تصمیمی اشتباه، مورد بازخواست قرار خواهند گرفت. این مشکلات تنها ناشی از تصمیمات غیرمنطقی افرادی چون آقای سپ بلاتر و مسیو میشل پلاتینی است که تصمیمات نهایی را برای اعمال چنین قوانین مسخره‌ای
تایید می‌کنند!