نيمكت‌نشيني‌هاي 2 ماه اخير بعد از ورود آن ژاپني‌هاي پرهوادار به تيم و ادامه درخشش مهاجمان آفريقايي ليژ مي‌توانست گوچي را از آنچه در برد 5 بر صفر مقابل لبنان ديده بوديم كم‌حوصله‌تر، كم‌بنيه‌تر و سست‌تر نشان دهد اما انگار رضا همان مهاجم هايپري است كه سال‌هاست دنبالش مي‌گرديم؛ يكي كه منتظر رسيدن توپ زير پايش مقابل دروازه خالي نباشد يا بابت كم‌كاري هافبك‌ها و پاس ندادن‌شان، در طول بازي و بعد از آن، در مصاحبه‌ها يا گفت‌وگوهاي دوستانه‌اش غر نزند كه«وقتي پاس نمي‌دهند چطور گل بزنم؟» براي گوچي به خاطر نيمكت‌نشيني‌هاي ليژي‌اش كمي نگران بوديم كه آن بغل پاي بي‌نظير در دوحه خواب از سرمان پراند. با آن تقه تماشايي همه حتي خود رضا در چشم بر‌هم‌زدني دوران سخت نيمكت‌نشيني در ليژ را فراموش كرديم و يادمان آمد گوچي مال ماست و با او رسيدن به برزيل در دسترس‌تر به نظر مي‌رسد. بعد از آن گل 3 امتيازي و نمايش دلپذير در دوحه، گوچي در تهران دوباره مهاجم نوك تيم ملي بود و طبيعتا اميد اول گلزني به حساب مي‌آمد. رضا در دماي بالاي 30 درجه تهران درست مثل دوحه با يك استرچ يقه‌دار زير لباس اصلي‌اش ظاهري متفاوت از بقيه داشت و تماشاگر بازي تيم ملي را به اين فكر فرو مي‌برد كه انگار اين ظاهر متفاوت سري پشت خود دارد. حتما سه‌شنبه شب همه از خود مي‌پرسيدند او كه در اروپاي خنك و هواي مطبوع هلند و بلژيك رشد كرده و قاعدتا بايد با اين گرماي خردادي تهران و دوحه غريبه باشد چطور اين استرچ گرم‌كننده را زير لباس اصلي‌اش به تن مي‌كند و چطور 90 دقيقه با اين لباس مي‌دود؟ شايد كمي فانتزي باشد اما انگار گوچي با اين پوشش متفاوت موتور خودش را گرم مي‌كند؛ براي توپ‌ربايي، براي به هم پيچاندن مدافعان حريف، براي جنگيدن در يك سوم دفاعي حريف و مشغول كردن 4 مدافعي كه از ترس هجوم او به سمت‌شان زير توپ زدن را بهترين چاره كار براي خروج از فشار مي‌دانند. گوچي يك مهاجم فوق‌العاده است و براي رسيدن به اين تعريف لازم نيست سال‌ها بازي‌هاي او را ديده و رصد كرده باشيم. او در همان بازي اول مقابل كره جلوي چشم صد هزار نفر گام بزرگي در راه اثبات اين مهم به ما و رقبايش برداشت و تنها بعد از چند بازي فيكس در تركيب تيم ملي در دقيقه 46 بازي با لبنان ثابت كرد مهاجمي كه سال‌ها دنبالش مي‌گشتيم را كمي دير اما سر بزنگاه پيدا كرده‌ايم. يادمان نرود رضا در نيمه اول هم فوق‌العاده بود؛ جايگيري‌هاي درست، فرارهاي تماشايي و ضرباتي كه فقط با بدشانسي راهي به دروازه پيدا نمي‌كرد او را در كانون توجه نگه داشته بود اما براي مهاجمي كه در اين بازي يكطرفه نمي‌تواند به گل برسد فقط كلافگي مي‌ماند و بس و البته تهديدي جدي از سوي مهاجمان روي نيمكت. دقيقه يك نيمه دوم كه رسيد هنوز خيلي‌ها سرجاي خود ننشسته بودند كه رضا به تمام اين كلافگي‌ها پايان داد؛ پاس تودر جباري البته كه خوب و مفيد بود اما شايد در اين جور مواقع مثلا مي‌شد فقط از رونالدوي برزيلي يا مهاجمي در كلاس فني او انتظار گل داشت. رضا در ميان 3 مدافع قرمزپوش لبناني گرفتار شده و كم‌كم زاويه‌اش تنگ مي‌شد پس با توجه به سختي كار اكثر آن 90 هزار نفر زحمت نيم‌خيز شدن هم به خود نداده بودند تا اينكه رضا كارستانش را تكميل كرد. لحظه‌اي بعد، در چشم برهم زدني گوچي با يك سر توپ تماشايي و مانوري ديدني خودش را در موقعيت گل قرار داده بود اما باز هم مغلوب كردن عباس حسن از آن زاويه تنگ دشوار مي‌نمود؛ با اين حال رضا درست مثل يك مهاجم در كلاس جهاني با ضربه پاي چپ خود پروژه گلزني از يك زاويه بسته و از بين 3 مدافع لبناني را به پايان رسانده بود تا خيلي از آن تماشاگران كه دير نيم‌خيز شده بودند بعد از شادي سوم و فروكش كردن هياهوي ناشي ازجشن 90 هزار نفري خطاب به كنار دستي‌شان بگويند: «عجب فوروارديه اين گوچي». حالا خوشحاليم كه رضا را داريم و با او ورود به دهان ببرهاي اولسان هم نگران‌مان نمي‌كند. شايد كمي پرتوقع شده باشيم اما يك درخشش انفرادي ديگر از او در 18 قدم حريف سنتي قاره‌اي روياي صعود مستقيم به ريو را تكميل خواهد كرد. آخ كه چه كيفي مي‌دهد با فوتباليست‌هاي باكيفيتي مثل گوچي و دژاگه به برزيل برويم.