مهدی امامقلی رهبر حكيم انقلاب اسلامی صبح روز گذشته در نخستین دقایق آغاز رای‌گیری با حضور در محل صندوق رای یازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری فرمودند: «مردم عزیز ایران با شوق و انگیزه وارد صحنه انتخابات شوند و بدانند سرنوشت کشور و سعادت ملت، وابسته به حضور و انتخاب آنهاست».
لازم به يادآوري است چندی پیش معظم‌له در مراسم بیست و چهارمین سالروز رحلت بنیانگذار جمهوري اسلامی در حرم امام خمینی رحمه..الله‌علیه به تشریح و تبیین گفتمانی 3 باور وجودی امام راحل و مانیفست انقلاب اسلامی پرداختند و فرمودند: «3 باور در امام بزرگوار ما وجود داشت كه همين 3 باور به او قاطعيت مي‌داد، شجاعت مي‌داد و استقامت مي‌داد؛ باور به خدا، باور به مردم و باور به خود. اين 3 باور، در وجود امام، در تصميم امام، در همه حركت‌هاى امام، خود را به معناى واقعى كلمه نشان داد. اين 3 باور... محور همه تصميم‌گيرى‌هاى او، همه اقدام‌هاى او و همه سياست‌هاى او شد».
رهبر معظم انقلاب اسلامی با تبیین «نسبت جمهوری اسلامی ایران با مردم»، در رابطه با «باور امام به مردم» فرمودند: «امام بزرگوار، ملت ايران را به معناى حقيقى كلمه مي‌شناخت... به ملت ايران اعتماد داشت. ايمان عميق مردم كه در زير اندودهاى ساخته و پرداخته دنياطلبان مخفى و پنهان شده بود، امام بزرگوار اين ايمان عميق تغييرناپذير را شكوفا كرد... مردم در چشم امام بزرگوار، عزيزترين بودند؛ دشمنان مردم، منفورترين بودند».
سوالی که به ذهن متبادر می‌شود آن است که کدام رئیس حکومت را می‌توان سراغ گرفت که در همه مواضع خود از مردم و ملت سخن می‌گوید؟ و اساسا در میان رهبران عالم بویژه رهبران نظام‌های سیاسی سکولار کدام مدیر و رئیس دولت خود را در ترازوی نقد قرار می‌دهد؟
امام خمینی(ره) به عنوان سکاندار نهضت بیداری دینی و نیز بنیانگذار جمهوری اسلامی در طول مبارزات سیاسی و اجتماعی خود و همچنین در بازه زمانی زعامت نظام جمهوری اسلامی همواره در بيانات و ادبیات خویش از ملت و نقش و اهمیت مردم سخن گفته‌اند.
- ملت خودش است كه سرنوشت خود را به دست دارد... خود ملت است كه با راي خودش رئيس‌جمهوري تعيين مي‌كند، جمهوري اسلامي را راي مي‌دهد و با راي خودش كه متمركز است در مجلس، دولت را تعيين خواهد كرد و همه امور به دست خود ملت است. (صحيفه نور، ج 13، ص 29)
- مردم در انتخابات آزادند و احتياج به قيم ندارند و هيچ فرد يا گروه يا دسته‌اي حق تحميل فرد يا افرادي را به مردم ندارند. جامعه اسلامي ايران با درايت و رشد سياسي خود جمهوري اسلامي و ارزش‌هاي والاي آن و حاكميت قوانين خدا را پذيرفته خود به اين بيعت وفادار مانده‌اند مسلم قدرت تشخيص و انتخاب كانديداي اصلح را دارند. (صحيفه نور، ج 19، ص 206)
- ما باك نداريم كه در غرب به ما صحبتى بكنند، و كسانى كه ادعا مىكنند كه ما حقوق بشر را مراعات مىكنيم به ما اشكال بكنند. ما بايد روى «ميزان عدل» رفتار كنيم. ما بعد خواهيم فهماند به آنها كه معنى دموكراسى چيست. دموكراسى غربىاش فاسد است، شرقىاش هم فاسد است؛ «دموكراسى اسلامى» صحيح است و ما بعدها اگر توفيق پيدا كنيم به شرق و غرب اثبات مىكنيم كه اين دموكراسى كه ما داريم، اين دموكراسى است نه آنكه شما داريد و طرفدار سرمايه‌دارهاى بزرگ هستيد و نه اينكه آنها دارند و طرفدارهاى ابرقدرت هستند و همه مردم را در اختناق عظيم گذاشتند... (صحيفه نور، ج 6، ص 463)
- اسلام يك‌وقتى حكومتى داشته است كه حاكمش را قاضىاش مىخواهد كه «بيا يهودى عليه تو ادعا كرده، بيا»! مىرود آنجا با كمال ادب كنار يهودى مىنشيند. وقتى هم كه قاضى مىگويد «يا اباالحسن»، مىگويند: «نه، به من نگو اباالحسن؛ براى اينكه بايد با من مساوى صحبت كنى». شما همچو دموكراسى در دنيا اطلاع داريد كه رئيس دولت را قاضى منصوب از قِبَل خودش، احضار كند و او حاضر شود و بعد قاضى بر ضد او حكم كند و او هم قبول كند و تسليم بشود؟ چه مىخواهيد بگوييد؟ اين رؤساى «كرملين» اينطور هستند؟ اين رؤساى آمريكا اينطور هستند؟ اين رؤساى انگلستان اينطور هستند؟ يا ادعا هست؟ مىشود يك‌وقتى مثلا يكى از روساى اينها را كسى بخواهد در محكمه كه بياييد يك كسى به شما ادعا دارد؟ يا گفتن همان و اعدام آن آدم همان!؟ (صحيفه نور، ج 6، ص 496)
در قانون اساسی جمهوری اسلامی در مفاد مختلفی بر نقش مردم در تعیین سرنوشت خود و آزادی‌های سیاسی و اجتماعی ملت ایران تاکید شده است. در نظام جمهوری اسلامی ایران آنچنان که در قانون اساسی آمده، اداره امور كشور با اتكا به آراي عمومي است، به عبارتی این مردم هستند که با حضور در پای صندوق‌های رای در سیاستگذاری‌های کلان و خرد کشوری مشارکت می‌کنند و خود به طور مستقیم دست به گزینش رئیس‌جمهور، نمایندگان مجلس شورای اسلامی، نمایندگان مجلس خبرگان رهبری، اعضای شوراهای اسلامی شهر و روستا می‌زنند و به‌طور غیر‌مستقیم هم، مهم‌ترین رکن حکومت یعنی ولی فقیه و رهبری جامعه و نیز شورای نگهبان را انتخاب می‌کنند. چنین چیزی در هیچ جای جهان و هیچ قانون اساسی یافت نمی‌شود که مردم در انتخاب همه مسؤولان رده اول مملکت خود دخالت داشته باشند! حتی آنکه هیچ قانون اساسی جز قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران وجود ندارد که راه حل انحلال خود را هم در متن قانون اساسی بیاورد! در مقدمه قانون اساسی آمده است: «حکومت از دیدگاه اسلام برخاسته از موضع طبقاتی و سلطه‌گری فردی یا گروهی نیست بلکه تبلور آرمان سیاسی ملتی هم‌کیش و همفکر است که به خود سازمان می‌دهد تا بر روند تحول فکری و عقیدتی راه خود را به سوی هدف نهایی بگشاید». قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران در اصل 6 خود آورده است: «در جمهوري اسلامي ايران امور كشور بايد به اتكای آرای عمومي اداره شود، از راه انتخابات، انتخابات رئيس‌جمهور، نمايندگان مجلس شوراي اسلامي، اعضاي شوراها و نظاير اينها يا از راه همه‌پرسي در مواردي كه در اصول ديگر اين قانون معين مي‌گردد». همچنين در موخره اصل 56 تاكيد شده است: «هيچ كس نمي‌تواند اين حق الهي را از انسان سلب كند». بی‌تردید موارد فوق نشان می‌دهد که «باور به مردم» و اصولا «نقش مردم در تعیین سرنوشت خود» در نظام مردمسالاری دینی جمهوری اسلامی حائز اهمیت است. امروزه غالب کارشناسان و تحلیلگران حوزه‌های علوم اجتماعی و سیاسی بر این اذعان دارند که مدل مردمسالاری دینی جمهوری اسلامی ایران در اداره جامعه بسیار کارآمد و موفق بوده است و با نظام سلطنت مشروطه انگلستان که همه‌چیز آن در ید ملکه است یا نظام فدرالی آمریکا که مردم در مشارکت‌های سیاسی و اجتماعی محلی از اعراب ندارند، تفاوت‌هایی بس آشکار دارد. گفتنی است چندی پیش خبرگزاري دفتر اطلاع‌رساني شوراي دولتي چين، گزارشی تحت عنوان «نقض حقوق بشر در ايالات متحده در سال 2009» را تهيه و منتشر کرد که بسی خواندنی است. گزارشی که نشان می‌دهد مردم در حکمرانی و سیاستگذاری نظام سیاسی غرب در پایین‌ترین مراتب قرار دارند. از سویی دیگر ناگفته پیداست که برای مقایسه و فهم تحلیلی نظام‌های سیاسی جهان، وضعیت کنونی جوامع در همه حوزه‌های داخلی و خارجی و نتایج و کارآمدی آنها در حوزه‌های فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی و ... همچنین میزان مشارکت مردم در انتخابات جوامع مختلف، باید در ترازوی نقد قرار گیرد»، چه آنکه اگر چنین اتفاقی هم صورت بگیرد، حاصل می‌شود که جهان غرب و نظام‌های سیاسی لیبرالیستی و سوسیالیستی سکولار و دموکرات در دنیای جدید شاهد سقوط و افول ایده‌های خود هستند و تنها نظام جمهوری اسلامی ایران است که به دلیل برخورداری از نظام سیاسی دینی و دموکراسی برتر در حال پیشروی و بالندگی روزافزون در همه حوزه‌هاست. به‌راستی کدام ملت است که با این حد از مشارکت سیاسی به حکومت و دولت خویش اعتماد کرده و به تحقق پیشرفت و عدالت امیدوار باشد؟