بنیسیو مونسراته رافائل دل تورو سانچز که بیشتر با نام بنیسیو دل تورو شناخته می‌شود، تهیه‌کننده و بازیگر اهل پورتوریکو است. او در ۱۹ فوریه ۱۹۶۷ در سانتورس پورتوریکو به دنیا آمد. دل تورو برای بازی در نقش جویز رویگز در فیلم قاچاق، جوایز گلدن گلوب، بفتا، جایزه انجمن بازیگران نمایش و اسکار را برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد به دست آورد. او سومین شهروند پورتوریکو است که موفق به دریافت جایزه اسکار شده است. آنچه در پی می‌آید مرور اظهارنظر‌های متفاوت بنیسیو دل توره بازیگر نقش «چه» درباره ایفای این نقش و حضورش در دوگانه «چه» است. وقتی نقش یک شخصیت تاریخی را بازی می‌کنید گزینه‌های بازیگر محدود می‌شود برای اینکه باید بر اساس وقایع تاریخی و حقیقت باشد و این کار را پیچیده می‌کند.
فکر مي‌کنم 80 درصد اين جوان‌ها که تي‌شرت و کيف با طرح چه‌گوارا حمل مي‌کنند چيزي درباره چه‌گوارا نمي‌دانند. با وجود اينکه آنها اهميت نمي‌دهند که او آرژانتيني بود و در کوبا مبارزه کرد و در بوليوي کشته شد. مهم اين است که آنها بدانند او استقامت و مقاومت در مقابل تماميتخواهي را تشويق مي‌کرد. من مطمئن هستم اگر شما اين سوال را از آنها بکنيد، پاسخ خواهند داد که چه‌گوارا چيزي شبيه رابين هود بود، چيزي که آنها در موردش اشتباه مي‌کنند ولي خب وجود دارد اما پرسش واقعي اين است که چه کسي از اين سوداگري سود مي‌برد؟ اين پول‌ها کجا مي‌رود؟
هميشه اين گفت‌وگو با استيون (سودربرگ) را کلمه به کلمه به ياد مي‌آورم که به من گفت: «غيرممکن است که بشود فيلمي درباره چه‌گوارا ساخت، غيرممکن است که بشود نقش اين آدم را درآورد. حرکت!»
در پايان قسمت دوم فيلم بسيار خسته و استخواني به نظر مي‌رسم 15 کيلو وزن کم کردم. براي خارج شدن از رختخوابم کلي مشکل داشتم. يک نفر هر روز مي‌آمد بيدارم مي‌کرد. او ماموريت داشت هر روز صبح سر ساعت مرا به محل فيلمبرداري ببرد. استيون مي‌خواست روي دوره‌اي مشخص متمرکز باشد، بدون نياز به استفاده از فلاش بک. فقط در پايان يک ساعت اول فيلم در خلال يک ديالوگ متوجه مي‌شويم چه‌گوارا ازدواج کرده است. هدف من اين نبود که شبيه چه‌گوارا باشم، مثل او راه بروم و مثل او سيگار بکشم، بلکه هدف من فهماندن کليات قضيه به تماشا‌گر بود.
اجراي نقش کسي که قبلا وجود داشته، دشوار است. شما هرگز خود آن شخص نخواهيد بود در حالي که در مورد يک شخصيت خيالي مهم نيست، چرا که اجراي من است که به شخصيت جان مي‌دهد. براي چه‌گوارا ما شنا کرديم و شنا کرديم بي‌‌آنکه به ساحل برسيم. البته بايد تلاش کرد به بهترين شکل ممکن شنا کرد، بي‌‌آنکه غرق شد. ما ترجيح داديم روي فردي متمرکز باشيم که از هيچ شروع کرد، به خارج رفت و به يکي از رهبران اصلي انقلاب تبديل شد و پس از آن در قله قدرت؛ تصوير او روي جلد مجله تايم آمد، دائم عکسش را مي‌گيرند، مصاحبه مي‌کند. اما او همه‌چيز را براي رفتن به بوليوي رها مي‌کند. ما تصميم گرفتيم کوتاه‌ترين فيلم ممکن درباره زندگي چه‌گورا را با تمرکز روي انقلاب بسازيم.
در زماني که او دادستان بود به مجازات اعدام اعتقاد داشت. اين چيزي است که هميشه مي‌گفت. در سازمان ملل هم به صراحت اعلام کرد: «ما افراد را اعدام خواهيم کرد». مساله محکوم کردن اعدام در زمان حياتش نيز وجود داشت، ظاهرا در بخش‌هايي از انقلاب کوبا؛ امري که بعد از مرگ چه‌گوارا مورد نقد قرار گرفت و خودکوبایي‌ها اولين کساني بودند که اين کار را کردند اما آن دوره با امروز تفاوت دارد. از جهتي مثل جنگ‌هاي داخلي آمريکاست که اتفاقي به مراتب خونين‌تر بود. حتی مي‌شود گفت اين سياه‌ترين بخش رياست‌جمهوري آبراهام لينکلن بود. هرکسي يک دوره کم و بيش تاريک را تجربه کرده است. چه‌گوارا 28 سال داشت. او بي‌‌نقص نبود.
استیون سودربرگ، کارگردان آمریکایی برنده جایزه اسکار برای فیلم «قاچاق» و جایزه نخل طلا و جشنواره فیلم کن برای فیلم «جنسیت، دروغ‌ها و نوار ویدئویی» و جوان‌ترین دریافت‌کننده جایزه نخل است، وی درباره دو گانه «چه» می‌گوید:
او در سفرهايش يک قهرمان است و به هر کجا مي‌رود برخي مردم او را قاتل و آدمکش خطاب مي‌کنند و چه‌گوارا در سخنراني خود در سازمان ملل درباره آن صحبت مي‌کند. مسلما اين سکانس‌ها افرادي که او را تنها با در نظر گرفتن آن دوران مي‌شناسند راضي نمي‌کند اما اين شيوه من براي بررسي او است. گمان مي‌کنم هر که به اين قضيه از زاويه مشخصي نگاه کند، درمي‌يابد که انتخاب من بيشتر با ملزومات هنري پيش رفته است تا مصالح سياسي.
من به هر آنچه او ايمان داشته، اعتقاد ندارم اما من دارم فيلمي درباره يک آدم مومن به آرمان مي‌سازم... اگر من فيلمي راجع به «جان ويلکز بوث» بسازم و تو را با تجربياتش همراه کنم دليل بر اين نيست که از ايده شليک به «لينکلن» حمايت مي‌کنم اما حرفه من به عنوان يک فيلمساز اين است که دل‌توره را در گوشت و پوست او قرار دهم.