۲۰/آبان/۱۴۰۵
|
۰۶:۴۳
درباره رمان «من او» که به عربی ‌ترجمه شده است

ماجرای عشق على فتاح

«من او» نوشته رضا امیرخانی به قلم محمد الامین، مترجمی از کشور عراق، به زبان عربی ‌ترجمه شده و قرار است از سوی انتشارات سوره مهر به چاپ برسد. رمان
«من او» نوشته رضا امیرخانی که چندی پیش ‌ترجمه آن به زبان عربی به کوشش محمد الامین آغاز شده بود، پس از بررسی‌های نهایی از سوی مترجم، به اتمام رسیده و برای چاپ به انتشارات سوره مهر تحویل داده خواهد شد. «من او» عنوان یکی از رمان‌های معروف رضا امیرخانی است که بعد از انتشار با مخاطبان زیادی مواجه شد. به گزارش تبیان، این داستان زندگی فردی به نام علی فتاح را روایت می‌کند. یکی از ویژگی‌های این اثر، همانند دیگر آثار امیرخانی همه‌فهم بودن آن است. کتاب‌های امیرخانی به شیوه‌ای نوشته می‌شوند که مخاطبان از همه اقشار جامعه را به سمت خود جلب می‌کند. برخی کارشناسان بر این باورند که مجموعه آثار امیرخانی، نمونه‌ای موفق از یک رمان با گفتمان انقلاب اسلامی است. این اثر توسط محمد الامین، یکی از مترجمان کشور عراق، به عربی برگردانده شده است. الامین پیش از این در گفت‌وگو با رسانه‌ها یکی از دلایل توجهش به ‌ترجمه‌ کتاب «من او» که وی خود این نوع آثار را ادبیات معروف به طیف دولتی ایران می‌داند، ناب بودن این آثار عنوان کرده و گفته بود: معنویات و مسائل فرهنگی در ایران به مسائل فرهنگی جهان عرب نزدیک است و این می‌تواند در ‌ترجمه‌ آثار موثر باشد.
درباره «من او»
داستان مربوط به زندگى فردى به نام على فتاح است. راوى، قهرمان داستان هم هست و ماجراهاى زندگى خود را از كودكى تا مرگ روایت مى‏كند. على فتاح فرزند یك تاجر ثروتمند است و در جنوب شهر زندگى مى‏كنند. در كودكى، پدر خود را از دست مى‏دهد و تحت نظر پدربزرگش بزرگ مى‏شود. در نوجوانى به مهتاب، همبازى دوره كودكى خود دل مى‏بندد ولى این علاقه به ازدواج ‏نمى‏انجامد. سال‌ها بعد مهتاب با خواهر على به فرانسه مى‏روند. خواهر على با یك مبارز الجزایرى ازدواج مى‏كند. این مبارز‌ ترور مى‏شود و او و مهتاب به ایران بازمى‏گردند. در زمان موشكباران ‏تهران، خواهر على و مهتاب به شهادت مى‏رسند. على فتاح نیز بعد از بخشیدن آنچه از اموال پدرى مانده، فوت مى‏كند. این سخن حقى است كه اگر ما بخواهیم ادبیات داستانى ما در دنیا مورد اعتنا واقع شود باید به ریشه‏ها برگردیم و از مضامین گنجینه ‏ادبیات كهن مدد بگیریم. اتفاقا تاكنون تلاش كرده‏اند اما موفقیت‏ چشمگیرى نیافته‏اند. از این بابت رمان «من او» جهش بزرگى است به‏سوى این هدف بزرگ. مضمون اصلى این رمان عشق است اما نه‏ عشق به معناى رایج امروزى آن بلكه عشق به همان معنا كه بزرگان ‏ادب و هنر ما در آثارشان مایه گرفته‏اند.
درباره امیرخانی
رضا امیرخانی موفق‌ترین نویسنده از نویسندگان دهه 50 یا به‌عبارت دیگر، نویسندگان جنگ‌ندیده ادبیات جنگ است. او سال 1352 به دنیا آمده، یعنی پایان جنگ 15ساله بوده؛ نه آنقدر بزرگ که بتواند سلاح بردارد و نه آنقدر کوچک که چیزی یادش نماند. امیرخانی خیلی زود کارش را شروع کرد و خیلی زود هم به شهرت رسید. این نویسنده که از بچه‌های سازمان استعدادهای درخشان است، در دبیرستان علامه حلی تهران درس خوانده و فارغ‌التحصیل مهندسی مکانیک از دانشگاه صنعتی شریف است. او مدتی سردبیری سایت لوح، ارگان نویسندگان ادبیات پایداری را برعهده داشت و از سال84 تا 86 یعنی 32 تا 34سالگی، رئیس هیات‌مدیره انجمن قلم ایران بود. اما آنچه امیرخانی را به نویسنده‌ای موفق تبدیل می‌کند، اینها نیست؛ امیرخانی خیلی زود در 26سالگی، پس از انتشار رمان موفق «من او» طرفداران پرشماری برای خود فراهم آورد و آن‌طور که می‌گویند تا‌کنون بیش از 500 هزار نسخه از کتاب‌های او به فروش رسیده‌ است. البته موفقیت‌های امیرخانی حتی پیش از «من او» آغاز شده بود. رمان اول او «ارمیا» که در 22سالگی منتشر کرد، جایزه 20 سال ادبیات داستانی را به‌دست آورد و نام او را در کنار نویسندگان بسیار باسابقه‌تر و بزرگ‌تر قرار داد. موفقیت این 2 رمان باعث شد بعد از آن هم نام امیرخانی همواره با فروش زیاد همراه باشد، هرچند کارهای او از نظر مفاهیم ارزشی و نگاه از نزدیک به جنگ، شباهتی به آثار نویسندگانی چون دهقان و قیصری ندارد. در واقع نوشته‌های امیرخانی بیشتر به سبب تکنیک‌های ساختاری و فرم روایت مدرن و جذاب، مخاطبانش را جذب می‌کند تا مفاهیم و محتوا. مجموعه داستان «ناصر ارمنی» دومین اثر امیرخانی است که در سال 1378 یعنی همزمان با «من او» منتشر شد. «از به»، «بیوتن» و «قیدار» کارهای داستانی دیگر امیرخانی هستند اما از جمله ویژگی‌های کم‌ و بیش خاص امیرخانی علاقه به کارهای غیرداستانی است. سفرنامه «داستان سیستان»؛ حواشی مسافرت رهبری به استان سیستان و بلوچستان، «نشت نشا»؛ مقاله‌ای بلند درباره پدیده مهاجرت، «سرلوحه‌ها»؛ گزیده‌ای از یادداشت‌های سایت لوح، «نفحات نفت»؛ جستاری در فرهنگ مدیریت نفتی و سفرنامه «جانستان کابلستان»؛ یادداشت‌های سفر به افغانستان، کارهای غیرداستانی او هستند.
ارسال نظر
captcha
پربیننده