در برنامه این هفته «هفت» موضوع اقتصاد و اکران در سینمای ایران و بررسی فیلم «خودزنی» به کارگردانی احمد کاوری مطرح شد که کاوری از سختی‌های ساخت فیلم درباره موضوعات اجتماعی گفت. به گزارش مهر، برنامه سینمایی «هفت» 24 خردادماه به گفت‌وگو با مهرداد فرید و الهه حصاری، کارگردان و بازیگر فیلم «بی‌تابی بیتا» و گفت‌وگو با احمد کاوری و لعیا زنگنه، کارگردان و بازیگر فیلم «خودزنی» اختصاص داشت، همچنین میزگرد برنامه نیز به موضوع اقتصاد در سینما با حضور امیرحسین علم‌الهدی و علی سرتیپی می‌پرداخت. کاوری در ابتدای این بخش با اشاره به فوت ناگهانی اردشیر ایران‌نژاد، تهیه‌کننده این فیلم و ابراز تاسف به خاطر درگذشت وی، عنوان کرد: قصه این فیلم اقتباس از یک رمان مصری نوشته نجیب محفوظ است و حال و هوایش بسیار به فضای جامعه ما نزدیک بود. اتفاقات این فیلم می‌توانست در دهه 50 و 60 روی دهد بنابراین آوردن این آدم‌ها در زمان حاضر کار بسیار سختی بود. وی درباره چگونگی اقتباس در سینمای ایران افزود: به واسطه شرایطی که قصه و داستان‌نویسی در جامعه ما دارد، این داستان‌ها کمتر به زبان سینما بازگردانده شده‌اند. البته تلاش‌هایی در این باره توسط مهرجویی و ناصر تقوایی انجام شده اما جای اقتباس در سینمای ایران بسیار پایین است. کاوری توضیح داد: «خودزنی» یک فیلم اجتماعی است که پس‌زمینه‌های بسیاری دارد. تولید یک فیلم اجتماعی اصلا راحت نیست بلکه به نظرم خیلی هم ناراحت است، چون به هر نهاد و سازمانی قرار است نقدی وارد شود باعث بروز عکس‌العمل‌های فراوانی می‌شود. متاسفانه بسیاری از سازمان‌ها و افراد غیرمتخصص درباره سینما نظر می‌دهند و می‌خواهند نظرشان را هم اعمال کنند. برخی سوءتفاهم‌ها درباره فیلم‌های اجتماعی مطرح می‌شود که درست نیست. کارگردان «نفوذی» بیان کرد: درباره این فیلم هم بسیاری سوءتعبیرهای سیاسی عنوان شد که می‌خواستند فیلم را در جهت خراب کردن یا بولد کردن یک جریان سیاسی نشان دهند که درست نیست. از خداوند می‌خواهم به همه ما آگاهی دهد چون اگر چرخ این سینما نچرخد بسیاری از افراد پایین سینما چرخ زندگی‌شان نخواهد چرخید اما به بالادستی‌ها ضربه‌ای وارد نمی‌شود، پس امیدوارم این جنگ و دعواها را کنار بگذاریم.
سرتیپی: حوزه توزیع و نمایش در سینمای ایران جدی گرفته نشده است
سرتیپی در ابتدای این بخش عنوان کرد: متاسفانه در کشور ما بخش خصوصی بشدت بایکوت شده و پول‌های بسیاری در تولید هزینه شده است بدون اینکه این تولیدات در بخش اکران و توزیع مورد توجه قرار گیرد اما تعداد زیادی از فیلم‌های دولتی تولید شده بدون آنکه توجهی به اکران آنها شود در طول این سال‌ها ساخته شده است. امیرحسین علم‌الهدی نیز در این باره عنوان کرد: بخش خصوصی در 34 سال گذشته توانست برنامه‌ریزی و سرمایه‌گذاری را همراه با دولت انجام دهد که مرحوم سیف‌الله داد در این زمینه پیشتاز بود اما زمانی که وی از دولت رفت چنددستگی در بخش خصوصی به وجود آمد که نشان داد این بخش نتوانسته به یک اتحاد دست پیدا کند. دولت به خاطر ضعف در سیاستگذاری و نداشتن هارمونی در کارهایش نتوانسته بخش خصوصی را به بلوغ برساند. وی یادآور شد: در کشوری که 80 درصد آن دست دولت است، نمی‌توان از نقش آن غافل ماند. ایران در حوزه تولید حرف برای گفتن زیاد دارد، البته در بخش تولیدات فرهنگی و محتوایی اما در عرصه اقتصاد هیچ حرفی برای گفتن ندارند. در حوزه فرهنگ باید 20 سال سرمایه‌گذاری کرد تا به نتیجه رسید. وقتی هیچ سیاستی حتی در حد 4 سال پایداری ندارد، دیگر نمی‌توان از بخش خصوصی انتظار داشت که سرمایه‌اش را وارد سینما کند.
علم‌الهدی: رفاه و سرانه مطالعه باعث ترغیب مخاطب به سینما رفتن می‌شود
علم‌الهدی در این باره یادآور شد: وجود رفاه و سرانه مطالعه در کشورهای مختلف باعث می‌شود مردم آن کشورها به سینما رفتن رغبت بیشتری نشان دهند. در کشوری که تیراژ کتاب به یکهزار نسخه می‌رسد چگونه می‌توان انتظار سینمای مناسبی را داشت. هر مدیری که سر کار می‌آید می‌خواهد سینما را از نو اختراع کند. به تهران از سال 88 تا امروز 60 سالن سینما اضافه شده ولی هنوز هیچ اتفاقی در اقتصاد سینما روی نداده است. این‌طور نیست که هرچه بخش خصوصی بسازد فیلم‌های خوبی است و هرچه بخش دولتی تولید کند آثار نامناسبی هستند. سرتیپی در این باره توضیح داد: نباید همه چیز را به این سیاهی دید. اگر ما 10 سینما مثل آزادی داشته باشیم و بتوانیم فیلم‌هایمان را درست معرفی کنیم و در عین حال آثار جذابی تولید شود، اقتصاد سینما پیشرفت می‌کند. باید به تولیدکنندگانمان اعتماد کنیم. علم‌الهدی در بخش دیگری از این میزگرد عنوان کرد: امیدوارم دولت یازدهم آرامش را به سینما بازگرداند چون دولت دهم هیچ کمکی به سینما نکرده و با تفرقه‌افکنی ادامه حیات داده است. همه ما صدقه‌بگیر دولت شده‌ایم پس لطف کنند و پول سینماها را هم بدهند. سال 89 با
900 هزار تومان می‌شد تبلیغات شهری برای یک فیلم گرفت اما در سال 92 با 6 میلیون تومان می‌توان یک بیلبورد را در اختیار داشت.