مربی اهل شیلی جمعه به عنوان مربی جدید آبی‌ها برگزیده شد. او هر آنچه برای درخشش در لیگ برتر لازم است را دارد. مانوئل پیگرینی به‌خوبی می‌داند مالکان سختگیر، مشکلات خارج از میدان، انتقادات رسانه‌ها و انتظارات بیش از حد چگونه است. او در رئال‌مادرید و مالاگا با این مشکلات روبه‌رو بوده و دقیقا می‌داند در منچسترسیتی چه چیزی انتظارش را می‌کشد. بخشی از مطبوعات انگلیسی همین حالا او را «خارجی ولخرج» نامگذاری کرده‌اند که قهرمانی چندانی هم ندارد اما همان رسانه‌ها از پیوستن دیوید مویس به منچستریونایتد استقبال کرده‌اند! جالب آنکه این مربی اسکاتلندی هرگز جامی به دست نیاورده اما این مشکلی ندارد چون هرچه باشد او اهل بریتانیاست. پیگرینی؟ او اهل شیلی است. کی شده که فردی از آمریکای جنوبی مربی موفقی در لیگ برتر شود؟ تازه نام خانوادگی او ایتالیایی است. مانند مانچینی. روشن است که چه مربی بدی خواهد شد! اما پیگرینی به این حرف‌ها کاری ندارد. این مربی اهل شیلی در دوران بازی مدافع میانی بود و سپس مربی‌ای شد با آمار فوق‌العاده در تقریبا همه تیم‌هایش (او چندین قهرمانی در آمریکای‌جنوبی کسب کرد). بیشتر این تیم‌ها متوسط بودند و به این‌ترتیب مقایسه درصد بردهای او با مانچینی کار بیهوده‌ای است. او یک مهندس عمران تمام‌عیار است. چند مربی بریتانیایی چنین سوادی دارند؟ پیگرینی انسانی خونسرد و دوست‌داشتنی است. او با متانت کار خواهد کرد و فوتبالی را ارائه خواهد داد که به مذاق طرفداران خوش خواهد آمد. آن هم پس از آن سبک عملگرایانه‌ای که مانچینی به طرفداران تحمیل می‌کرد. ساختمان‌های زیبا باید قوی و منسجم هم باشند و آقای مهندس، ال‌اینخنیرو، تیم‌هایش را روی فونداسیون محکمی بنا می‌کند. ثبات دفاعی اجازه می‌دهد که خلاقیت جریان یابد. او علم و هنر، نیرو و زیبایی را درهم می‌آمیزد و البته این کارش جواب هم می‌دهد. اما رئال‌مادرید چطور؟ پیگرینی 200 میلیون یورو به اصطلاح خرج کرد و با این حال جامی نبرد. این حرفی است که منتقدان می‌زنند اما در بهترین حالت نیمی از آن واقعیت دارد. مربی شیلیایی در وسط جنگ قدرت در سانتیاگو برنابئو مربی رئال شد و فلورنتینو پرز او را نادیده گرفت. رسانه‌های مادریدی وحشیانه به او حمله کردند و او در زمینه اینکه چه بازیکنی بیاید و چه بازیکنی برود قدرت اندکی داشت. این در حالی است که در تابستان 2009 رئال بسیار خرج کرد و کریستیانو رونالدو و کاکا را خرید اما آرین روبن و وسلی اشنایدر برخلاف میل پیگرینی فروخته شدند. او در مصاحبه‌ای با ال‌مرکوریو در سال 2010 گفت: «صدای من در مادرید شنیده نمی‌شد و کسی به حرف من توجهی نمی‌کرد. اگر 10 گیتاریست برتر دنیا را داشته باشم اما پیانیست یا درامر نداشته باشم نمی‌توانم با ارکستر خود به جایی برسم». ماجرا برای پیگرینی عملا زمانی به پایان رسید که رئال در جام حذفی 4 بر صفر به آلکورکون کوچک باخت. حتی رسیدن به 96 امتیاز در لالیگا (بیشترین امتیاز تاریخ رئال در لیگ تا آن هنگام) هم نتوانست نجاتش دهد. حتی اینکه تیمش رونالدو را برای تقریبا 2 ماه نداشت و با این حال تیم درخشان پپ گوآردیولا را تا آخر فصل تعقیب کرد هم فایده‌ای نداشت. مادرید او را نادیده گرفت و او تصمیم گرفت شهرتش را در مالاگا بازسازی کند. او در این فصل تنها چند ثانیه فاصله داشت تا اینکه اندلسی‌ها را به نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان برساند، آن هم با وجود فروش‌های تابستانی (از جمله بهترین بازیکن تیم، سانتی کاسورلا)، ابهامات بر سر پرداخت نشدن پاداش بازیکنان و رفتار پرآشوب مالکان باشگاه که دست او را در زمینه اقتصادی بستند. اما تمام اینها به پیگرینی پیش از ماجراجویی‌اش با منچسترسیتی کمک خواهد کرد. این مربی اهل شیلی با تجربیاتش در مادرید و مالاگا قوی‌تر از پیش شده و قاعدتا با حضور چیکی بگیریستین اسپانیایی‌زبان در نقش مدیر ورزشی باشگاه بسیار بیشتر احساس راحتی خواهد کرد. سیستم بارسلونایی بگیریستین هم‌نوا با فلسفه پیگرینی خواهد بود. اما باید در نظر داشت که بگیریستین قصد دارد سیستم 3-3-4 را در همه سطوح منچسترسیتی جا بیندازد؛ از جوانان گرفته تا بزرگسالان. اما این کار زمان می‌برد. پیگرینی در طول دوران مربیگری‌اش 2-4-4 یا 2-2-2-4 را ترجیح داده است. او با این سیستم ویارئال را تبدیل به تیمی تماشایی کرد و این تیم این شهر کوچک را به نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان 2006 برد. او با فوتبالی که در ویارئال ارائه داد طعم آمریکای لاتین را با کارآمدی اروپایی ترکیب کرد. او در مالاگا از هر دو سیستم بهره برد و البته از آرایش اثربخش 1-3-2-4 هم بهره برد. در هر حال ثبات نکته کلیدی است. این مربی 59ساله بعید است بخواهد به سیستم 3-3-4 روی بیاورد، مگر آنکه بر این باور باشد که بازیکنانش می‌توانند در این سیستم موفق باشند یا اینکه خودش بتواند آنها را در این سیستم جا بیندازد. پیگرینی از نظر تاکتیکی پیشرفتی نسبت به مانچینی حساب می‌شود. او در ویارئال، مادرید و مالاگا نشان داد راحت می‌تواند با سیستم‌های مختلف کار کند. او هر جا که بوده تیم را از قبل بهتر ساخته است. آقای مهندس منچسترسیتی را به موفقیت می‌رساند
مربی اهل شیلی جمعه به عنوان مربی جدید آبی‌ها برگزیده شد. او هر آنچه برای درخشش در لیگ برتر لازم است را دارد. مانوئل پیگرینی به‌خوبی می‌داند مالکان سختگیر، مشکلات خارج از میدان، انتقادات رسانه‌ها و انتظارات بیش از حد چگونه است. او در رئال‌مادرید و مالاگا با این مشکلات روبه‌رو بوده و دقیقا می‌داند در منچسترسیتی چه چیزی انتظارش را می‌کشد. بخشی از مطبوعات انگلیسی همین حالا او را «خارجی ولخرج» نامگذاری کرده‌اند که قهرمانی چندانی هم ندارد اما همان رسانه‌ها از پیوستن دیوید مویس به منچستریونایتد استقبال کرده‌اند! جالب آنکه این مربی اسکاتلندی هرگز جامی به دست نیاورده اما این مشکلی ندارد چون هرچه باشد او اهل بریتانیاست. پیگرینی؟ او اهل شیلی است. کی شده که فردی از آمریکای جنوبی مربی موفقی در لیگ برتر شود؟ تازه نام خانوادگی او ایتالیایی است. مانند مانچینی. روشن است که چه مربی بدی خواهد شد! اما پیگرینی به این حرف‌ها کاری ندارد. این مربی اهل شیلی در دوران بازی مدافع میانی بود و سپس مربی‌ای شد با آمار فوق‌العاده در تقریبا همه تیم‌هایش (او چندین قهرمانی در آمریکای‌جنوبی کسب کرد). بیشتر این تیم‌ها متوسط بودند و به این‌ترتیب مقایسه درصد بردهای او با مانچینی کار بیهوده‌ای است. او یک مهندس عمران تمام‌عیار است. چند مربی بریتانیایی چنین سوادی دارند؟ پیگرینی انسانی خونسرد و دوست‌داشتنی است. او با متانت کار خواهد کرد و فوتبالی را ارائه خواهد داد که به مذاق طرفداران خوش خواهد آمد. آن هم پس از آن سبک عملگرایانه‌ای که مانچینی به طرفداران تحمیل می‌کرد. ساختمان‌های زیبا باید قوی و منسجم هم باشند و آقای مهندس، ال‌اینخنیرو، تیم‌هایش را روی فونداسیون محکمی بنا می‌کند. ثبات دفاعی اجازه می‌دهد که خلاقیت جریان یابد. او علم و هنر، نیرو و زیبایی را درهم می‌آمیزد و البته این کارش جواب هم می‌دهد. اما رئال‌مادرید چطور؟ پیگرینی 200 میلیون یورو به اصطلاح خرج کرد و با این حال جامی نبرد. این حرفی است که منتقدان می‌زنند اما در بهترین حالت نیمی از آن واقعیت دارد. مربی شیلیایی در وسط جنگ قدرت در سانتیاگو برنابئو مربی رئال شد و فلورنتینو پرز او را نادیده گرفت. رسانه‌های مادریدی وحشیانه به او حمله کردند و او در زمینه اینکه چه بازیکنی بیاید و چه بازیکنی برود قدرت اندکی داشت. این در حالی است که در تابستان 2009 رئال بسیار خرج کرد و کریستیانو رونالدو و کاکا را خرید اما آرین روبن و وسلی اشنایدر برخلاف میل پیگرینی فروخته شدند. او در مصاحبه‌ای با ال‌مرکوریو در سال 2010 گفت: «صدای من در مادرید شنیده نمی‌شد و کسی به حرف من توجهی نمی‌کرد. اگر 10 گیتاریست برتر دنیا را داشته باشم اما پیانیست یا درامر نداشته باشم نمی‌توانم با ارکستر خود به جایی برسم». ماجرا برای پیگرینی عملا زمانی به پایان رسید که رئال در جام حذفی 4 بر صفر به آلکورکون کوچک باخت. حتی رسیدن به 96 امتیاز در لالیگا (بیشترین امتیاز تاریخ رئال در لیگ تا آن هنگام) هم نتوانست نجاتش دهد. حتی اینکه تیمش رونالدو را برای تقریبا 2 ماه نداشت و با این حال تیم درخشان پپ گوآردیولا را تا آخر فصل تعقیب کرد هم فایده‌ای نداشت. مادرید او را نادیده گرفت و او تصمیم گرفت شهرتش را در مالاگا بازسازی کند. او در این فصل تنها چند ثانیه فاصله داشت تا اینکه اندلسی‌ها را به نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان برساند، آن هم با وجود فروش‌های تابستانی (از جمله بهترین بازیکن تیم، سانتی کاسورلا)، ابهامات بر سر پرداخت نشدن پاداش بازیکنان و رفتار پرآشوب مالکان باشگاه که دست او را در زمینه اقتصادی بستند. اما تمام اینها به پیگرینی پیش از ماجراجویی‌اش با منچسترسیتی کمک خواهد کرد. این مربی اهل شیلی با تجربیاتش در مادرید و مالاگا قوی‌تر از پیش شده و قاعدتا با حضور چیکی بگیریستین اسپانیایی‌زبان در نقش مدیر ورزشی باشگاه بسیار بیشتر احساس راحتی خواهد کرد. سیستم بارسلونایی بگیریستین هم‌نوا با فلسفه پیگرینی خواهد بود. اما باید در نظر داشت که بگیریستین قصد دارد سیستم 3-3-4 را در همه سطوح منچسترسیتی جا بیندازد؛ از جوانان گرفته تا بزرگسالان. اما این کار زمان می‌برد. پیگرینی در طول دوران مربیگری‌اش 2-4-4 یا 2-2-2-4 را ترجیح داده است. او با این سیستم ویارئال را تبدیل به تیمی تماشایی کرد و این تیم این شهر کوچک را به نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان 2006 برد. او با فوتبالی که در ویارئال ارائه داد طعم آمریکای لاتین را با کارآمدی اروپایی ترکیب کرد. او در مالاگا از هر دو سیستم بهره برد و البته از آرایش اثربخش 1-3-2-4 هم بهره برد. در هر حال ثبات نکته کلیدی است. این مربی 59ساله بعید است بخواهد به سیستم 3-3-4 روی بیاورد، مگر آنکه بر این باور باشد که بازیکنانش می‌توانند در این سیستم موفق باشند یا اینکه خودش بتواند آنها را در این سیستم جا بیندازد. پیگرینی از نظر تاکتیکی پیشرفتی نسبت به مانچینی حساب می‌شود. او در ویارئال، مادرید و مالاگا نشان داد راحت می‌تواند با سیستم‌های مختلف کار کند. او هر جا که بوده تیم را از قبل بهتر ساخته است. ارسال نظر
پربیننده