ژاوی، اینیستا و بوسکتس نمایشی خیره‌کننده مقابل اروگوئه داشتند. انگار اسپانیا بدون چابی آلونسو می‌تواند عالی باشد. اسپانیا تا پیش از بازی با اروگوئه هم بهترین بود. اما آنها با بازی سیالشان حتی بهتر هم شدند. این بازی نمایشی حیرت‌انگیز بود از چیرگی بر میانه میدان. همه از خود پرسیدند آیا تیمی هست که بتواند در تابستان آینده در برزیل جلوی این تیم اسپانیا را بگیرد؟ همه اینها هم بدون چابی آلونسو رقم خورد. در غیاب آلونسو، ویسنته دل‌بوسکه دیگر از 2 هافبک دفاعی استفاده نکرد– آنچه مورد انتقاد فراوانی قرار گرفته بود– چون چابی آلونسو به دلیل جراحی کشاله ران 2 ماه دور از میادین خواهد بود. اما اسپانیا بدون آنکه آسیبی از نبود یکی از بهترین فوتبالیست‌های جهان ببیند، درخشید و هنوز مایه شگفتی است که آنها چگونه تنها با نتیجه 2 بر یک به پیروزی رسیدند.
نمایش این تیم سیال‌تر شده بود، بازی ترکیبی آنها بهتر شده بود و توازن تیم بالاتر رفته بود. ژاوی، آندرس اینیستا و سرخیو بوسکتس باشکوه‌ترین خط میانی حال حاضر را در بارسلونا تشکیل داده‌اند و یکشنبه نشان دادند که هیچ نیازی به آلونسو ندارند.
ژاوی با پاس‌های خیره‌کننده و بازگرداندن مالکیت توپ در میدان نبض تیم بود. اینیستا با راحتی و به زیبایی از بازیکنان حریف می‌گذشت و با تکنیک ظریف و کنترل عالی‌اش حرکات بسیاری را می‌ساخت. بوسکتس هم در مهار حملات در بهترین جای ممکن قرار می‌گرفت. او حملات تیمش را هم آغاز می‌کرد و با پاس‌های پویا و هوشمندانه‌اش در فضاهای اندک هم‌تیمی‌هایش را صاحب توپ می‌کرد. این 3 نفر در بارسا از زمانی که پپ گوآردیولا، بوسکتس را در سال 2008 به تیم اصلی فراخواند همین کار را کرده‌اند. درک آنها از نقش‌شان بی‌نقص است و جلوتر از آنها هم سسک فابرگاس بود که البته عقب‌تر می‌آمد و در جریان بازی قرار می‌گرفت. سرعت پدرو تهدیدی از نوع دیگر برای حریف بود و روبرتو سولدادو به نظر می‌رسید کاملا در تیم جا افتاده. او هم تمام‌کنندگی خوبی داشت و هم اینکه در بازی شرکت می‌کرد. جای آلونسو اصلا خالی نبود.
پیش از بازی، می‌گفتند این بازی اروگوئه فرصتی است برای ادینسون کاوانی و لوییس سوآرز تا استعداد خود را به رخ رئال‌مادرید بکشند. در نهایت این ستاره لیورپولی بود که تاثیر بهتری در بازی گذاشت. ضربه ایستگاهی عالی او در آخر بازی گل تسلی‌بخش اروگوئه را به ثمر رساند. لوییس برتر از زوجش در خط حمله بود که نمایشی بی‌تفاوت داشت و عملا به دنبال سایه‌ها می‌دوید!
البته ستاره ناپولی کار خاصی هم نمی‌توانست انجام دهد. اروگوئه مقهور پاس‌های اسپانیا شده بود. اشکالات اصلی در تیم اسکار تابارس در خط میانی و در دفاع بود و هرچند 3 تعویض اوضاع را در نیمه دوم بهتر کرد اما اگر اروگوئه می‌خواهد در برزیل بدرخشد راه درازی پیش رو دارد.
مدت‌هاست که از استفاده از 2 هافبک دفاعی انتقاد می‌شود. حتی با وجود موفقیت‌های اسپانیا. در جام‌جهانی 2010 در آفریقای جنوبی اسپانیا دیدار اولش را به سوییس باخت. بوسکتس را به عنوان مقصر در آن مسابقه شناختند اما دل‌بوسکه گفت که دوست داشت در دوران بازی‌اش بازیکنی مانند سرخیو می‌بود. او همچنین همین هفته پیش بود که از سیستم با 2 هافبک دفاعی دفاع کرد: «تیم ما بر مبنای چابی آلونسو و بوسکتس است».
البته عقب آمدن آلونسو و بازی او کنار بوسکتس برای اسپانیا نتیجه خوبی داشته. مردان دل‌بوسکه جام‌جهانی و 2 یورو را فتح کرده‌اند اما مدت‌هاست حس می‌شود تیم می‌تواند با داشتن یک بازیکن اضافی در حملات بهتر و خطرناک‌تر هم شود. این روز یکشنبه ثابت شد و اسپانیا احتمالا بهترین نمایش خود با دل‌بوسکه را داشت و اروگوئه را در دیداری برد که باید در آن بسیار بیشتر گل می‌زد.
نمایش بی‌نقص قهرمان جام‌جهانی پرسشی را برمی‌انگیزد: آیا اسپانیا نیاز به 2 هافبک دفاعی دارد؟ دل‌بوسکه می‌گوید بازی با این 2 بازیکن ثبات و استحکام بیشتری در دیدارهای سخت حذفی در بالاترین سطح می‌دهد. آمار خیره‌کننده دفاعی اسپانیا در 2 تورنمنت اخیر حرف دل‌بوسکه را تایید می‌کند (اسپانیا در جام‌جهانی و در یورو تنها 2 گل خورد!) احتمالا در بازی‌های سخت‌تر در جام کنفدراسیون‌ها و در جام‌جهانی این سیستم بازخواهد گشت. اما چابی آلونسو چطور؟
دیدار یکشنبه نشان داد اسپانیا می‌تواند تنها با یک هافبک دفاعی هم منسجم باشد. آلونسو هرچند کارگری خستگی‌ناپذیر و تکل‌زننده‌ای قهار است اما در کل پست اصلی او هافبک دفاعی نیست هرچند پاس‌های بلند و دقیق او به کار تیم می‌آید اما خط میانی با 3 هافبک بارسا ترکیبی طبیعی‌تر بدون حضور هافبک رئال به نظر می‌رسد. اگر دل‌بوسکه بخواهد از 2 هافبک دفاعی استفاده کند خاوی مارتینس درخشان بهتر از چابی است چون هم سرعت بالاتری دارد و هم تحرکش بیشتر است.
آلونسو که در‌ماه نوامبر 32 ساله می‌شود و 107 بازی ملی و 15 گل ملی دارد در طول این سال‌ها عضوی ثابت از تیم موفق اسپانیا بوده و بی‌تردید در تابستان آینده در اردوی اسپانیا حاضر خواهد بود. اما سبک بازی او بیشتر متناسب با مادرید است تا با فلسفه مبتنی بر پاس‌های کوتاه در اسپانیا. تیم دل‌بوسکه در غیاب او فشاری بی‌امان به حریف آورد و از لحظه شروع تا لحظه پایان فوق‌العاده بود. آزمون‌های بزرگ‌تر در راه هستند اما اگر آنها بتوانند مقابل تیم‌های قوی‌تر هم همین شدت و همین انسجام را داشته باشند احتیاجی نیست چابی در جام‌جهانی ثابت باشد.
برای اینکه این تیم تکامل دیگری داشته باشد و اولین تیم اروپایی شود که در قاره آمریکا قهرمان شده، باید کاری ویژه در سال 2014 انجام دهد. یک سال تا آن جام مانده و شاید غیبت آلونسو به کارشان آمده باشد تا آن کار ویژه را بیابند. این خبری خوب برای اسپانیاست اما خبر خوبی برای بازیکنی نیست که شاید از تیم دور بماند.