امید نقشینه ارجمند جمعه 24 خرداد 1392، یازدهمین انتخابات ریاست‌جمهوری برگزار شد و از صبح شنبه وزارت کشور نتایج را به تدریج اعلام کرد تا در نهایت حدود ساعت 9 شب نتایج نهایی شمارش آرای انتخابات ریاست جمهوری اعلام شد.
به گفته وزیر کشور میزان مشارکت در یازدهمین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری 7/72 درصد بود و از 36704156 رای مأخوذه، آقای حسن روحانی با کسب 7/50 درصد آرا در دور اول اکثریت آرا را کسب کرد.
حضور نامزدهایی که مدعی تقلب گسترده در انتخابات سال 88 شده بودند یا دست کم همراه و همدل مدعیان رسمی تقلب بودند برای من سوال‌برانگیز بود؛ رهبری، شورای نگهبان، بسیج، صدا و سیما و دولت مجری انتخابات که همان قبلی‌ها هستند. البته دولت نهم را دولت آقای خاتمی برنده انتخابات اعلام کرده بود ولی دولت اخیر از دید این افراد هم در سابقه خود مرتکب تقلب گسترده شده بود و هم برآمده از تقلب بود! این بار خبری هم از کمیته صیانت از آرا نبود.
پس با چه منطقی این افراد وارد عرصه رقابت شده بودند؟ آیا نامزدی که از آقایان موسوی و کروبی به نیکی یاد می‌کند، اگر به عنوان برنده اعلام نشود، مشابه همان برنامه سال 88 را اجرا نخواهد کرد؟
در مناظره سوم، دکتر حداد عادل سوالی از دکتر عارف پرسید که بدون جواب ماند: «از شما که دوست بنده و همنشین من در مجمع تشخیص مصلحت نظام هستید سوال دارم که شما مقابل فردی که آمد در تبلیغات انتخاباتی خود مرتب دم از قانون می‌زد دیگران را دروغگو می‌دانست و اظهار می‌کرد که نباید دروغ گفت و باید قانون را رعایت کرد و پس از برگزاری انتخابات، همان روز جمعه قبل از باز شدن در صندوق‌های رای خبرنگاران را دعوت کرد و اعلام کرد من رئیس‌جمهور شدم، آیا این رفتار خلاف قانون بیّن بود یا خیر؟ آیا با این اقدام هواداران خود را تحریک نکرده و زمینه فتنه و آشوب را فراهم نکردند و پس از آنکه تهمت تقلب به نظام زده شد و رهبری فرمودند نظام جمهوری اسلامی اهل تقلب نیست، چرا جنابعالی سکوت کردید؟ آیا اگر صحبت می‌کردید و از حق دفاع می‌کردید و می‌گفتید تقلب نشده اشکالی داشت. به آن دوستتان که مورد تایید آقای خاتمی نیز بود می‌گفتید که نباید شما قبل از باز شدن در صندوق‌ها اعلام می‌کردید که من رئیس‌جمهورم، چرا شما سکوت کردید؟ بنده سکوت نکردم، چه اشکالی داشت و این حرف‌ها را همان موقع زدم و همین الان اعلام می‌کنم».
من مشتاق شنیدن جواب این سوال هستم. دیگر اینکه دوست دارم از آقای موسوی بپرسم شما که فرمودید: «مستندات واصله حاکی از آن است که رای اکثریت قاطع مردم متوجه این خدمتگزارشان بوده است»، این مستندات چه بوده است و چرا هیچ‌کدام را ارائه نکردید؟
می‌خواهم به این سوال‌های بی‌پاسخ چند سوال بی‌پاسخ دیگر را اضافه کنم که جنبه آماری دارد.
خطی بودن نمودار: آراء مهندسی شده است!
حتما به یاد دارید که نخستین دلیل آماری اثبات تقلب این بود که نتایج اعلام شده توسط وزارت کشور، با خطای ناچیز روی یک خط قرار می‌گیرد. آقای کروبی نیز در نامه‌ای به شورای نگهبان این مطلب را اینطور بیان کرد: «نحوه اعلان و نسبت آرا در ۹ یا ۱۰ مرحله از سوی وزارت کشور نشان‌دهنده وجود فرمولی مشخص و از پیش‌تعیین‌شده برای آرای نامزدهاست».
هرچند امسال ظاهرا کسی علاقه‌ای به این موضوع نداشت ولی دیدن نمودار آرای شمارش‌شده در مقابل آرای آقای روحانی می‌تواند خاطره آن روزها را زنده کند!
این آیا نشانه مهندسی ناشیانه آراست یا فقط 4 سال پیش چنین معنایی می‌داد؟!
البته من در مقاله‌اي پيش از اين نشان داده‌ام که خطی بودن نمودار آرا هر چند شاید برای برخی عجیب باشد ولی طبیعی است و به کمک قضایایی در آمار کم و بیش قابل اثبات است.
چند سوال دیگر:
آیا در انتخاباتی که بتوان به‌راحتی 11 میلیون تقلب کرد، نمی‌توان 300 هزار رای را جابه‌جا کرد؟
آیا مشارکت 85 درصدی از مشارکت 73 درصدی کمتر است که دومی موجب استحکام مردم‌سالاری در کشور می‌شود و اولی نمی‌شود؟
آیا داشتن 63 درصد آرا از 85 درصد شرکت‌کننده، از 51 درصد از 73 درصد شرکت‌کننده کمتر است که دومی یک پشتوانه عظیم ملی است ولی اولی نیست؟
البته هیچ‌کدام از این سوال‌ها به معنای تشکیک در پیروزی آقای روحانی نیست و طبیعی است که هر که نظام و سازوکارهای آن را قبول دارد باید ایشان را رئیس‌جمهور کشور بداند. سوال درباره یک بام و دو هوا بودن برخی سیاستمداران و اهالی علم و دانش و دانشگاه است.
دموکراسی چیست؟
با مقایسه برخورد برخی با نتایج انتخابات در 2 دوره اخیر و موضع‌گیری‌های دیگرشان، می‌توان گفت «دموکراسی» در نظر ایشان معنای خاصی می‌دهد: از نظر بین‌المللی یک کشور دموکراسی دارد اگر با غربی‌ها دوست باشد هرچند حکومتش سلطنتی باشد و با کودتا بر سر کار آمده باشد. و دموکراسی ندارد اگر با غربی‌ها دوست نباشد هر چند نوع حکومتش، قانون اساسی‌اش و همه نهادهای حکومتی‌اش متکی بر رای مردم باشد.
از نظر داخلی یک نفر رئیس‌جمهور منتخب مردم است اگر و تنها اگر منتخب آنها باشد و مهم نیست که چند درصد رای بیاورد!
چند جمله تکمیلی
چند سال پیش که مقاله‌ام درباره تقلب را منتشر کردم بسیاری از افراد ترجیح دادند بدون مطالعه مقاله و نقد محتوایش، وارد میدان شده و نویسنده محکوم و منکوب کنند.
من نظر خود را برای بی‌پایه بودن دلایل مطرح‌شده برای اثبات تقلب همانجا مفصل توضیح داده و سعی کردم آن را با دادن پاسخ به سوال‌های مطرح‌شده و نامه‌هایی که دریافت کرده‌ام تکمیل کنم؛ در خانه اگر کس است یک حرف بس است و من ده‌ها برابر مقدار لازم حرف زدم و دلیل آوردم.
به نظر من بحث منطقی با کسی که در این 4 سال فقط دلایل تقلب را در ذهن مرور کرده و حاضر نشده پاسخ دیگران را مطالعه کند فایده‌ای ندارد و انتخابات فعلی نیز برای چنین کسی چیزی را ثابت نمی‌کند.
اميدوارم قبل از واكنش به اين نوشته، جواب سوال‌هایی که 3 سال است پاسخی برای‌شان نشنیده‌ام را بدهید:
آقای مهندس موسوی که قبل از شمارش آرا فرمودند «مستندات واصله حاکی از آن است که رای اکثریت قاطع مردم متوجه این خدمتگزارشان بوده است» آیا راست گفتند؟ چرا نه به شورای نگهبان، نه به خبرنگاران و سایت‌ها و نه در بیانیه‌های خود به مردم، هیچگاه حتی یک مورد از این مستندات را ارائه نکردند؟ آیا این مستندات مانند آنهایی بود که خانم رهنورد به بی‌بی‌سی گفت: داماد لرستان؟
امیدوارم یکی از دوستان بدون اینکه سوال‌کننده را زیر سوال ببرد با آرامش و صداقت جواب بدهد. جواب «نمی‌دانم» هم قابل قبول است.