در یکی از شمالی‌ترین مناطق تهران، داخل یکی از کوچه‌پس‌کوچه‌های زعفرانیه، وقتی چندمین سربالایی را به امید اینکه آخری است، بالا می‌روم، به تابلویی که نرگس غائب، مدیر روابط عمومی فیلم معرفی کرده بود می‌رسم؛«مجموعه نگهداری از معلولان ذهنی».
اگه از تربیت چیزی می‌دونستی..!
داخل مجموعه 3 گروه فیلمبرداری مشغول کار هستند؛ سمت راست، سمت چپ و طبقه بالا. این یکی سمت چپ، طبقه بالاست. ساعت 12 است که پله‌های این ساختمان نیمه‌کاره را بالا می‌روم. گروه تولید در حال جابه‌جایی وسایل صحنه هستند. «شهرام حقیقت دوست» که ظاهرا قرار است نقش «سیروس» را بازی کند، روی یک تخت دراز کشیده، شاید دارد تمرکز می‌کند. این طرف‌تر «سیدمسعود اطیابی» مثل همیشه خونسرد، روی صندلی نشسته و «حمید همتی» دستیارش پر از جنب و جوش این طرف و آن طرف می‌رود. صحنه آماده شده. افراد اضافه، اتاق را خلوت می‌کنند. «خسرو فرخزادی» پشت در می‌ایستد تا با اشاره دستیار کارگردان وارد شود. اطیابی اعلام می‌کند: سه، دو، یک... «حرکت»اش را دستیارش می‌گوید، صدای تیک دوربین «افشین علیزاده» شنیده می‌شود و «شهرام حقیقت‌دوست» از روی طبقه پایین تخت 2 طبقه بلند می‌شود و به سمت در می‌رود. فرخزادی وارد می‌شود و حقیقت‌دوست شروع می‌کند: «تو اگه از تربیت چیزی می‌دونستی، بهترین اسب تربیت شده‌ات جوری زمینت نمی‌زند که نتونی از جات بلندشی!»
یک معناگرای قصه‌گو
کارگردان کات می‌دهد تا گروه برای استراحت و ناهار به اتاق کناری بروند. در همین فرصت عکاس پروژه پشت کامپیوتر کیفی‌اش می‌نشیند، چند عکس را با مشورت حقیقت‌دوست انتخاب می‌کند و به من می‌دهد. «علی ضرابی» هم بعد از استراحتی کوتاه، حالا بالای سر حقیقت‌دوست حاضر می‌شود و دستی به سر و روی بازیگر اصلی فیلم می‌کشد. در اتاق کناری، تهیه‌کننده این فیلم نشسته، وارد که می‌شوم آماده صرف ناهار است، شاید برای همین هم می‌خواهد سوالات کوتاه باشد. «صدرا عبداللهی» که کارگردانی فیلم «بربادرفته» را در کارنامه دارد، درباره روند تولید «صبح روز هفتم» می‌گوید: ما یک کارگاه فیلمنامه‌نویسی داریم و کسانی که با ما در ارتباط هستند به ما سفارش فیلمنامه می‌دهند، برای این فیلم هم شبکه جهانی سحر به ما سفارش فیلمنامه داد و ما طرح‌های مختلفی ارائه دادیم که در بین آنها «صبح روز هفتم» انتخاب شد. او ادامه می‌دهد: این فیلم به تعبیر عده‌ای معناگرا محسوب می‌شود، ولی فیلمی است که به رغم جریان رایج معناگرایی که به فیلم‌های انتزاعی اطلاق می‌شود، به شدت قصه‌گو است.
این فیلم ویژه نیست؛ متمایز است
عبداللهی این فیلم‌های به ظاهر معناگرای سال‌های اخیر را تبعیت از معناگرایی غربی می‌داند و اضافه می‌کند: ما در این قصه سعی کردیم وارد جامعه ایرانی شویم و به لایه‌های اجتماعی برویم و قصه‌ای را روایت کنیم که با نیم‌نگاهی به اعتقادات دینی ماهیت معناگرایی داشته باشد. او درباره بازخوردی که برای این فیلم پیش‌بینی می‌کند، می‌گوید: اگر متوجه شدید فیلم بن‌مایه‌های طنز دارد، قصه‌گو هم هست، پس فکر می‌کنم بتواند با مردم ارتباط برقرار و شخصیت‌های جدیدی ارائه کند. وی تاکید می‌کند «فیلم صرفا یک معناگرا به معنی عام نیست، بلکه روایت سرگرم‌کننده‌ای از زندگی عادی مردم است» و ادامه می‌دهد: فیلم ساختار ویژه که نه، اما ساختار متمایزی با فیلم‌های دیگر دارد. صدرا عبداللهی در پایان می‌گوید: سعی‌مان این است که این فیلم تا یک ماه دیگر آماده نمایش شود، ولی اکرانش مشخص نیست به چه زمانی بیفتد.
یک اتفاق غیررئال در فضایی رئال
از عبداللهی که جدا می‌شوم، در اتاق کناری اطیابی یک پلان دیگر ضبط کرده و قرار است پشت میز ناهار بنشیند، می‌گوید «مصاحبه باشد برای بعد از ناهار» با ضرب‌الاجلی که دستیار کارگردان می‌دهد گروه شروع به صرف ناهار می‌کنند. حقیقت‌دوست، پشت میز گریم ناهار می‌خورد، یک عده ایستاده و بقیه دور یک میز غذا را صرف می‌کنند. کارگردان زودتر از بقیه غذایش را می‌خورد و حالا بهترین فرصت است تا در اتاق کناري که برای سکانس بعدی آماده شده با هم گپ‌وگفتی داشته باشیم. اطیابی پشت‌میزی که برای صبحانه بازیگر نقش اصلی حاضر شده می‌نشیند و شروع به صحبت می‌کند: نگاه خاص نویسندگان کار و ساختار نوی آن، طوری بود که کارگردانی‌اش را بپذیرم. «سید مسعود اطیابی» درباره ساختار نویی که از آن صحبت می‌کند، توضیح می‌دهد: برای من از این جهت جذاب بود که یک اتفاق غیررئال باید در فضای رئال ترسیم شود و من سعی کردم این اتفاق در کارگردانی من بروز پیدا کند.
او در همین حین دستی به چیدمان میز هم می‌کشد و ادامه می‌دهد: ما در فیلمنامه نکات جالب توجهی داریم، اینکه کسی سعی در تغییر تقدیر خود دارد، تقدیری که شاید برای عده‌ای قابل تغییر نباشد، ولی کاراکتر اصلی ما به دنبال تغییر آن است.
فیلم را در همان فیلمنامه تدوین کردیم
اطیابی درباره کلیت داستان فیلمش می‌گوید: این فیلم درباره جوانی است به نام سیروس که به‌تازگی از زندان آزاد شده، اما عدم پذیرش او از سوی خانواده و سرگردانی‌اش در شهر، سوالاتی برایش به دنبال دارد. خانواده سیروس دیگر او را نمی‌پذیرند و قهرمان داستان به ناچار در یک مسافرخانه اقامت می‌کند. این مسافرخانه، آدم‌هایش و اتفاقات عجیب و غریبی که بیرون و داخل آن برای سیروس می‌افتد ماجراهایی را رقم می‌زند.
او ادامه می‌دهد: با تمام اینها روز اول که این فیلمنامه را خواندم، متوجه شدم کار بسیار سختی را پیش رو دارم، با این حال با کمک نویسندگان فیلمنامه، شروع به بازنویسی سناریو کردم تا فیلم طوری شروع شود که در فیلمنامه تدوینش انجام شده باشد. اطیابی که امسال با فیلم «خروس جنگی» در فجر 27 حضور داشت، درباره تفاوت نگاه‌ها در دو‌فیلم قبلی‌اش می‌گوید: اولین فیلمی که ساختم «مصائب دوشیزه» بود، «خروس جنگی» هم با اینکه کمدی و مفرح بود، اما در راستای همان فیلم می‌گنجید. ولی باز «صبح روز هفتم» به فیلم اول نزدیک‌تر است.
متفاوت‌ترین بازی «حقیقت‌دوست»
کارگردان «صبح روز هفتم» درباره پروسه انتخاب بازیگر کار هم می‌گوید: خوشبختانه خیلی سختی نکشیدیم، چون فقط یک بازیگر اصلی می‌خواستیم و همان دفعه اول با بازیگر مد نظرمان که «شهرام حقیقت‌دوست» بود به توافق رسیدیم و شروع کردیم. اطیابی می‌گوید این متفاوت‌ترین بازی «شهرام حقیقت‌دوست» است و اضافه می‌کند: من اکثر فیلم‌هایش را دیده‌ام و تقریبا ادعا می‌کنم در هیچ فیلمی مثل «صبح روز هفتم» بازی نکرده است. او کمی مکث می‌کند و دوباره صحبتش را این‌طور ادامه می‌دهد: علی اوسیوند، رویا میرعلمی، خسرو فرخ زادی، کیانوش گرامی، داریوش اسدزاده، کیومرث ملک مطیعی و چند بازیگر دیگر هم در نقش‌های مکمل این فیلم حاضر هستند اما نقش محوری کار همان «سیروس» است.
مخاطب داریم تماشاگر زياد نه!
او همچنین درباره ارتباط مخاطب با «صبح‌روز هفتم» می‌گوید: من معتقدم این فیلم مخاطب دارد ولی تماشاگر زیاد نه. مخاطب برای من مهم‌تر از تماشاگر انبوه است، چون مخاطب کسی است که من دارم با او حرف می‌زنم و حداقل در این فیلم کم نیستند افرادی که مورد خطاب قرار می‌گیرند. در این بین سعی کردم در ساختار کار به مخاطب خودم احترام بگذارم و کم‌فروشی نکنم.
اطیابی که ظاهرا دل خوشی هم از رسانه‌ها ندارد، می‌گوید: من امید زیادی دارم که فیلم موفق شود، البته نه موفقیتی که با کمک رسانه‌ها باشد. چون برای من وظیفه رسانه‌ها مشخص شده؛ تبلیغ برای آدم‌های خاص! به همین دلیل هم من برای موفقیت فیلمم از آنها توقعی ندارم، همانطور که تا حالا نداشتم. من کار خودم را می‌کنم آنها هم کار خودشان را. او که پیش از این به‌عنوان تهیه‌کننده با رسانه ملی همکاری داشته می‌گوید: این اولین تجربه کارگردانی‌ام برای تلویزیون است و همچنان امیدوارم که باز هم به عنوان تهیه‌کننده به رسانه ملی برگردم. مصاحبه که تمام می‌شود، اطیابی به دستیارش اعلام می‌کند برای اینکه نور خیابان را از دست ندهند، اول نماهای جلوی در را بگیرند و دوباره به داخل اتاق برگردند. همه حاضر شده‌اند تا بعد از وقفه‌ای یک ساعته فیلمبرداری شروع شود. چهره حقیقت دوست برای آخرین‌بار زیر دست گریمور، روتوش می‌شود. «وحید سلطانی» هم دستگاه صدابرداری‌اش را آماده کرده و باز صدای اطیابی که می‌گوید: سه، دو، یک؛ «حرکت»اش را هم این بار خودش می‌گوید! درآرزوی تغییر «تقدیر»
در یکی از شمالی‌ترین مناطق تهران، داخل یکی از کوچه‌پس‌کوچه‌های زعفرانیه، وقتی چندمین سربالایی را به امید اینکه آخری است، بالا می‌روم، به تابلویی که نرگس غائب، مدیر روابط عمومی فیلم معرفی کرده بود می‌رسم؛«مجموعه نگهداری از معلولان ذهنی».
اگه از تربیت چیزی می‌دونستی..!
داخل مجموعه 3 گروه فیلمبرداری مشغول کار هستند؛ سمت راست، سمت چپ و طبقه بالا. این یکی سمت چپ، طبقه بالاست. ساعت 12 است که پله‌های این ساختمان نیمه‌کاره را بالا می‌روم. گروه تولید در حال جابه‌جایی وسایل صحنه هستند. «شهرام حقیقت دوست» که ظاهرا قرار است نقش «سیروس» را بازی کند، روی یک تخت دراز کشیده، شاید دارد تمرکز می‌کند. این طرف‌تر «سیدمسعود اطیابی» مثل همیشه خونسرد، روی صندلی نشسته و «حمید همتی» دستیارش پر از جنب و جوش این طرف و آن طرف می‌رود. صحنه آماده شده. افراد اضافه، اتاق را خلوت می‌کنند. «خسرو فرخزادی» پشت در می‌ایستد تا با اشاره دستیار کارگردان وارد شود. اطیابی اعلام می‌کند: سه، دو، یک... «حرکت»اش را دستیارش می‌گوید، صدای تیک دوربین «افشین علیزاده» شنیده می‌شود و «شهرام حقیقت‌دوست» از روی طبقه پایین تخت 2 طبقه بلند می‌شود و به سمت در می‌رود. فرخزادی وارد می‌شود و حقیقت‌دوست شروع می‌کند: «تو اگه از تربیت چیزی می‌دونستی، بهترین اسب تربیت شده‌ات جوری زمینت نمی‌زند که نتونی از جات بلندشی!»
یک معناگرای قصه‌گو
کارگردان کات می‌دهد تا گروه برای استراحت و ناهار به اتاق کناری بروند. در همین فرصت عکاس پروژه پشت کامپیوتر کیفی‌اش می‌نشیند، چند عکس را با مشورت حقیقت‌دوست انتخاب می‌کند و به من می‌دهد. «علی ضرابی» هم بعد از استراحتی کوتاه، حالا بالای سر حقیقت‌دوست حاضر می‌شود و دستی به سر و روی بازیگر اصلی فیلم می‌کشد. در اتاق کناری، تهیه‌کننده این فیلم نشسته، وارد که می‌شوم آماده صرف ناهار است، شاید برای همین هم می‌خواهد سوالات کوتاه باشد. «صدرا عبداللهی» که کارگردانی فیلم «بربادرفته» را در کارنامه دارد، درباره روند تولید «صبح روز هفتم» می‌گوید: ما یک کارگاه فیلمنامه‌نویسی داریم و کسانی که با ما در ارتباط هستند به ما سفارش فیلمنامه می‌دهند، برای این فیلم هم شبکه جهانی سحر به ما سفارش فیلمنامه داد و ما طرح‌های مختلفی ارائه دادیم که در بین آنها «صبح روز هفتم» انتخاب شد. او ادامه می‌دهد: این فیلم به تعبیر عده‌ای معناگرا محسوب می‌شود، ولی فیلمی است که به رغم جریان رایج معناگرایی که به فیلم‌های انتزاعی اطلاق می‌شود، به شدت قصه‌گو است.
این فیلم ویژه نیست؛ متمایز است
عبداللهی این فیلم‌های به ظاهر معناگرای سال‌های اخیر را تبعیت از معناگرایی غربی می‌داند و اضافه می‌کند: ما در این قصه سعی کردیم وارد جامعه ایرانی شویم و به لایه‌های اجتماعی برویم و قصه‌ای را روایت کنیم که با نیم‌نگاهی به اعتقادات دینی ماهیت معناگرایی داشته باشد. او درباره بازخوردی که برای این فیلم پیش‌بینی می‌کند، می‌گوید: اگر متوجه شدید فیلم بن‌مایه‌های طنز دارد، قصه‌گو هم هست، پس فکر می‌کنم بتواند با مردم ارتباط برقرار و شخصیت‌های جدیدی ارائه کند. وی تاکید می‌کند «فیلم صرفا یک معناگرا به معنی عام نیست، بلکه روایت سرگرم‌کننده‌ای از زندگی عادی مردم است» و ادامه می‌دهد: فیلم ساختار ویژه که نه، اما ساختار متمایزی با فیلم‌های دیگر دارد. صدرا عبداللهی در پایان می‌گوید: سعی‌مان این است که این فیلم تا یک ماه دیگر آماده نمایش شود، ولی اکرانش مشخص نیست به چه زمانی بیفتد.
یک اتفاق غیررئال در فضایی رئال
از عبداللهی که جدا می‌شوم، در اتاق کناری اطیابی یک پلان دیگر ضبط کرده و قرار است پشت میز ناهار بنشیند، می‌گوید «مصاحبه باشد برای بعد از ناهار» با ضرب‌الاجلی که دستیار کارگردان می‌دهد گروه شروع به صرف ناهار می‌کنند. حقیقت‌دوست، پشت میز گریم ناهار می‌خورد، یک عده ایستاده و بقیه دور یک میز غذا را صرف می‌کنند. کارگردان زودتر از بقیه غذایش را می‌خورد و حالا بهترین فرصت است تا در اتاق کناري که برای سکانس بعدی آماده شده با هم گپ‌وگفتی داشته باشیم. اطیابی پشت‌میزی که برای صبحانه بازیگر نقش اصلی حاضر شده می‌نشیند و شروع به صحبت می‌کند: نگاه خاص نویسندگان کار و ساختار نوی آن، طوری بود که کارگردانی‌اش را بپذیرم. «سید مسعود اطیابی» درباره ساختار نویی که از آن صحبت می‌کند، توضیح می‌دهد: برای من از این جهت جذاب بود که یک اتفاق غیررئال باید در فضای رئال ترسیم شود و من سعی کردم این اتفاق در کارگردانی من بروز پیدا کند.
او در همین حین دستی به چیدمان میز هم می‌کشد و ادامه می‌دهد: ما در فیلمنامه نکات جالب توجهی داریم، اینکه کسی سعی در تغییر تقدیر خود دارد، تقدیری که شاید برای عده‌ای قابل تغییر نباشد، ولی کاراکتر اصلی ما به دنبال تغییر آن است.
فیلم را در همان فیلمنامه تدوین کردیم
اطیابی درباره کلیت داستان فیلمش می‌گوید: این فیلم درباره جوانی است به نام سیروس که به‌تازگی از زندان آزاد شده، اما عدم پذیرش او از سوی خانواده و سرگردانی‌اش در شهر، سوالاتی برایش به دنبال دارد. خانواده سیروس دیگر او را نمی‌پذیرند و قهرمان داستان به ناچار در یک مسافرخانه اقامت می‌کند. این مسافرخانه، آدم‌هایش و اتفاقات عجیب و غریبی که بیرون و داخل آن برای سیروس می‌افتد ماجراهایی را رقم می‌زند.
او ادامه می‌دهد: با تمام اینها روز اول که این فیلمنامه را خواندم، متوجه شدم کار بسیار سختی را پیش رو دارم، با این حال با کمک نویسندگان فیلمنامه، شروع به بازنویسی سناریو کردم تا فیلم طوری شروع شود که در فیلمنامه تدوینش انجام شده باشد. اطیابی که امسال با فیلم «خروس جنگی» در فجر 27 حضور داشت، درباره تفاوت نگاه‌ها در دو‌فیلم قبلی‌اش می‌گوید: اولین فیلمی که ساختم «مصائب دوشیزه» بود، «خروس جنگی» هم با اینکه کمدی و مفرح بود، اما در راستای همان فیلم می‌گنجید. ولی باز «صبح روز هفتم» به فیلم اول نزدیک‌تر است.
متفاوت‌ترین بازی «حقیقت‌دوست»
کارگردان «صبح روز هفتم» درباره پروسه انتخاب بازیگر کار هم می‌گوید: خوشبختانه خیلی سختی نکشیدیم، چون فقط یک بازیگر اصلی می‌خواستیم و همان دفعه اول با بازیگر مد نظرمان که «شهرام حقیقت‌دوست» بود به توافق رسیدیم و شروع کردیم. اطیابی می‌گوید این متفاوت‌ترین بازی «شهرام حقیقت‌دوست» است و اضافه می‌کند: من اکثر فیلم‌هایش را دیده‌ام و تقریبا ادعا می‌کنم در هیچ فیلمی مثل «صبح روز هفتم» بازی نکرده است. او کمی مکث می‌کند و دوباره صحبتش را این‌طور ادامه می‌دهد: علی اوسیوند، رویا میرعلمی، خسرو فرخ زادی، کیانوش گرامی، داریوش اسدزاده، کیومرث ملک مطیعی و چند بازیگر دیگر هم در نقش‌های مکمل این فیلم حاضر هستند اما نقش محوری کار همان «سیروس» است.
مخاطب داریم تماشاگر زياد نه!
او همچنین درباره ارتباط مخاطب با «صبح‌روز هفتم» می‌گوید: من معتقدم این فیلم مخاطب دارد ولی تماشاگر زیاد نه. مخاطب برای من مهم‌تر از تماشاگر انبوه است، چون مخاطب کسی است که من دارم با او حرف می‌زنم و حداقل در این فیلم کم نیستند افرادی که مورد خطاب قرار می‌گیرند. در این بین سعی کردم در ساختار کار به مخاطب خودم احترام بگذارم و کم‌فروشی نکنم.
اطیابی که ظاهرا دل خوشی هم از رسانه‌ها ندارد، می‌گوید: من امید زیادی دارم که فیلم موفق شود، البته نه موفقیتی که با کمک رسانه‌ها باشد. چون برای من وظیفه رسانه‌ها مشخص شده؛ تبلیغ برای آدم‌های خاص! به همین دلیل هم من برای موفقیت فیلمم از آنها توقعی ندارم، همانطور که تا حالا نداشتم. من کار خودم را می‌کنم آنها هم کار خودشان را. او که پیش از این به‌عنوان تهیه‌کننده با رسانه ملی همکاری داشته می‌گوید: این اولین تجربه کارگردانی‌ام برای تلویزیون است و همچنان امیدوارم که باز هم به عنوان تهیه‌کننده به رسانه ملی برگردم. مصاحبه که تمام می‌شود، اطیابی به دستیارش اعلام می‌کند برای اینکه نور خیابان را از دست ندهند، اول نماهای جلوی در را بگیرند و دوباره به داخل اتاق برگردند. همه حاضر شده‌اند تا بعد از وقفه‌ای یک ساعته فیلمبرداری شروع شود. چهره حقیقت دوست برای آخرین‌بار زیر دست گریمور، روتوش می‌شود. «وحید سلطانی» هم دستگاه صدابرداری‌اش را آماده کرده و باز صدای اطیابی که می‌گوید: سه، دو، یک؛ «حرکت»اش را هم این بار خودش می‌گوید! ارسال نظر
پربیننده