دنیا خمامی: ناصر خیرخواه، به گفته خودش و نظر مخاطبان در برنامه «تهران 20» موفق عمل کرده است. او جسارت انتقاد را دارد و عدالت را در لابه لای حقوق پایمال شده شهروندی می‌کاود. او حتی در ساختار کهنه تهران20 هم نوآوری می‌کند و همین می‌تواند به خودی خود او را موفق و البته محبوب کند. با او به گفت‌وگو نشستیم که آن را می‌خوانید.
چطور شد که در برنامه تهران 20 حاضر شدید؟
عوامل برنامه تهران 20 در کنار آقای درستکار به دنبال مجری دیگری هم بودند تا به وسیله این انتخاب هم هدف‌هایشان را پیش ببرند و هم تنوعی در کار اجرا ایجاد کنند. برای انتخاب من، اول قدری مردد بودند اما شاید خودخواهانه باشد که بگویم اگر زودتر انتخاب می‌شدم شاید دغدغه آنها هم کمتر بود. به دنبال آن شبکه دنبال تغییرات دیگری هم بود، آنها دنبال تهیه‌کننده جدیدی می‌گشتند. شاید جالب باشد که بدانید در حال حاضر من با سومین تهیه‌کننده برنامه همکاری می‌کنم.
فکر می‌کنید این تغییرات تا چه حد مطلوب بوده است؟
مدیران شبکه همیشه به دنبال تغییرات مثبت و موثر هستند تا موقعیت‌های خوبی را به‌وجود آورند، ولی به هر صورت هر برنامه‌ای با خلأهایی روبه‌رو است که باید پر شود.
این خلأها ناشی از چیست؟
این موضوع به دلیل بی‌توجهی به رسانه است، ولی اجرای آن مهم است.
شما برای رسیدن به این نقشه رسانه‌ای صرفاً در حوزه اجرا چه کرده‌اید؟
من فقط در بخش اجرا نقش دارم و الباقی با دیگر عوامل است. همه باید در این سیستم پله‌پله به سمت بالا برویم و نظرات صائب خود را بدهیم، البته گاهی ممکن است ما را از انجام کاری برحذر دارند و گاهی هم تشویق‌مان کنند اما آنچه به من برمی‌گردد این است که در حوزه اجرا نیازمند کنکاش‌های بسیار هستم. مجری باید فضول باشد اما گستاخی نکند. باید جسور باشد و شهامت داشته باشد. در این رسانه گاهی نظرها را می‌پذیرم و گاهی هم نظرهایم را تحمیل می‌کنم. ما مجبوریم که همیشه به روز باشیم، ممکن است گاهی عوامل از من ناراضی باشند اما من گاهی مجبورم تند بروم.
بدون نظر تهیه‌کننده و دیگر عوامل، چقدر در بخش اجرایتان می‌توانید دخل و تصرف کنید؟
خیلی زیاد، آنها آزادی عمل به من داده‌اند و از این جهت گاهی من را خجالت می‌دهند.
دلیل این اعتماد از نظر خودتان چیست؟
به نظرم آنها فکر می‌کنند من می‌توانم از عهده خیلی كارها بربیایم، من اکثر رسانه‌ها را دنبال می‌کنم، ازجمله شبکه‌های خارجی و داخلی، روزنامه‌ها، مجلات، مقالات و...، مرور این رسانه‌ها به من خیلی کمک می‌کند.
این نگاه مجموعه‌ای چه مزیت‌هایی دارد؟
هرجا که نگاه فردی و تکی باشد، من‌ها به‌وجود می‌آیند و نظم گروهی از بین می‌رود و در کار گروه تداخل ایجاد می‌شود. اگر من بخواهم بگویم از قیافه کسی خوشم نمی‌آید حذفش کنید، این می‌شود اختلال. آزادی عملی که آنها به من دادند به این معنا نیست که هر کاری دلم بخواهد بکنم. این یک احترام دوطرفه است.
تا چه حد شفاف‌سازی می‌کنید؟
خیلی زیاد.
یعنی شما می‌توانید به راحتی انتقاد کنید؟
به نظرم انتقادها باید کنجکاوانه باشد. خیلی از قسمت‌ها هست که شهروندان ما، قانونی را قبول دارند اما اگر اجرا نشود اختلاف‌ها به‌وجود می‌آید. حتی در صحبت‌های رهبری هم شنیدیم که حقوق شهروندی باید رعایت شود. وقتی جامعه را رصد می‌کنیم فقط کارکردها دیده می‌شود و عواملی که مانع از پیشبرد قانون می‌شود باید از بین برود. اگر در حوزه اجرایی بتوانیم دیدی مثبت و کارکردی داشته باشیم، موفق می‌شویم.
در این‌باره مثال می‌زنید؟
مانند نگاه‌هایمان به امنیت، مسکن، آرامش و... که در حوزه‌های پایین‌تر به آن نگاه عملیاتی نمی‌شود. آنها فقط تعریف‌ها را دارند. به خاطر همین است که تضادها و تناقض ها‌‌یی دیده می‌شود. مشکلات مردم هم عمدتاً در این قسمت است. در حوزه اشتغال یا بیمه که پایانه‌های خوبی در آن است، مثل استفاده از کد ملی که در همه جای دنیا مطرح است اما ایران در این زمینه بسیار کند پیش می‌رود. این مساله از نان شب واجب‌تر است. اگر قرار است عدالتی در مملکت ایجاد شود باید به این قسمت خیلی توجه شود.
حتی رهبری هم فرموده‌اند باید در قبال کارهایی که انجام دادید در برابر مردم پاسخگو باشید.
در شبکه تهران، برنامه‌های متعدد چالشی وجود دارد، مثل «در استان»، «در شهر» و «تهران 20». این برنامه‌ها تا چه حد توانسته‌اند مشکلات مردم را مطرح کنند؟
سوال بسیار مهمی است. ما دستگاه نظارتی کمتری داریم، وقتی شما برنامه‌ای تدوین شده دارید و می‌خواهید که آن را تحویل بدهید، مخصوصاً تهران 20 باید بیانگر مشکلات مخاطبان و مردم باشد و همیشه مورد توجه دستگاه‌های نظارتی است. حتی اگر خبری شایعه هم باشد ما مجبوریم آن را بیان کنیم. ما به جزئیات می‌پردازیم مثل پیامک‌های مربوط به حقوق معلمان یا مشکلات مربوط به ترافیک و.... ما می‌توانیم رابطی میان آنان و مسؤولان باشیم که در این راستا روابط‌عمومی‌ها هم باید با ما تعامل ویژه‌ای داشته باشند. اینگونه برنامه‌ها هم قطعاً هدفی جز پاسخگویی به مردم ندارند.
به نظر شما تهران 20 تا چه حد به این هدف نزدیک شده است؟
به هر حال عوامل این برنامه سعی خود را می‌کنند و پیگیری‌های زیادی در ارتباط با مشکلات مردم می‌شود.
اجرا در این برنامه برای‌تان سخت نیست؟ فکر می‌کنید اگر اجرای یک مسابقه یا جُنگ را داشتید به همین اندازه موفق بودید؟
به نظرم اجرا در هر حوزه‌ای سخت است. در زمینه اجرای چالشی هم کار به مراتب سخت‌تر است، چرا که دائماً باید پر از اطلاعات باشید و اطلاعات را در طول روز به دست آورید. من این استعداد و کنجکاوی را در خود دیدم. به شبکه‌های خبری خارجی زیاد نگاه می‌کنم و اخبار ایران و جهان را دنبال می‌کنم.
پس یعنی شما این نوع از اجرا که دائماً باید پر از اطلاعات و اخبار باشید را دوست دارید؟
بله. این کار همان‌طور که سختی‌های خودش را دارد، امتیازات ویژه‌ای نیز دارد. من در این نوع از اجرا نقش تعیین‌کننده‌ای دارم، چون افکارم در برنامه دخیل است. نظراتم گاهی تعیین‌کننده است و می‌تواند پیش‌برنده باشد.
مثلا یک بار رئیس نظام پزشکی به برنامه آمدند و درباره موضوعی واضح مخالفتم را بیان کردم و گفتم: شما دائماً می‌گویید همه باید این کار را بکنند، پس شما چکار کرده‌اید؟
با این اوصاف فکر و ذهن شما دائماً مشغول کارتان است. آیا در زندگی شخصی‌تان هم موفق هستید؟
به هر حال سعی کرده‌ام که در هر دو توأمان موفق‌باشم.
از اجرا خسته نشدید؟
خیر، من به آن فکر می‌کنم و برایم بسیار متنوع است.
برای انتخاب میهمانان تا چه حد اعمال نظر دارید؟
مطلقاً، هیچ نوع نظری ندارم. این انتخاب به عهده عوامل دیگری است.
میهمانان از شما نمی‌خواهند که سوالات را قبل از برنامه ببینند؟
چرا، البته این کار به عهده همکارانم است که مقدماتش را فراهم می‌کنند.
اما این اتفاق نباید بیفتد؟
بله، به نظر من هم این کار درست نیست. برای همین هم در برنامه‌ای که در رادیو دارم فقط موضوع برنامه را با میهمانانم در میان می‌گذارم.
پس یعنی در تهران 20 آنطور که باید، میهمانان غافلگیر نمی‌شوند و همه چیز از پیش تعیین شده است.
بله، اما شما مطمئن باشید که من از دل سوال‌ها هم نکته‌ای در می‌آورم و آنها را غافلگیر می‌کنم.
خواندن پیامک‌ها انتخابی است؟
من فرصت انتخاب آنها را ندارم. این مسائل به عهده عوامل دیگر برنامه است و من فقط تنظیم شده‌اش را موقع اجرا می‌خوانم.
نظرتان راجع به این جابه‌جایی دائم مجریان تهران 20 چیست؟
در این باره شبکه باید پاسخگو باشد نه من.
فکر نمی‌کنید این تنوع بیش از اندازه درباره مجریان، دل مخاطب را بزند؟!
شما درباره مجری خاصی این عقیده را دارید؟
بله، برای مثال در توانایی‌های آقای سلوکی شکی نیست اما ایشان آنطور که باید در اجرای این برنامه موفق نبودند.
ببینید، من شخصاً هم در زمینه برنامه‌های مذهبی اجرا داشتم هم برنامه‌های قرآنی. یک مجری باید بتواند در حوزه‌های متفاوت خود را محک بزند اما اینکه در همه حوزه‌ها به یک اندازه موفق باشد امر محالی است.
تهران 20 از نظر شما نیازمند چه تغییراتی است؟
سوال بزرگی است و نیازمند یک مصاحبه کلی‌تری است.
می‌خواهم مهم‌ترین تغییر را بدانم.
ما باید فارغ از افراط و تفریط‌ها برنامه را به سمت خواسته‌های مردم سوق دهیم. مثلاً وقتی قرار است آخرین خبر را به مردم بدهیم، مهم‌ترین آن را ارائه کنیم حتی اگر در تیتر خبرها هم نباشد. من مسؤولیتم این است که هر شب مهم‌ترین رخدادهای ایران و جهان را به گوش مخاطبانم برسانم.
رادیو یا تلویزیون؟
به نظرم رادیو، سخت‌تر و جذاب‌تر است. در رادیو شنونده تو را نمی‌بیند و تو باید پر از اندیشه باشی. مجري بايد فضول باشد اما گستاخي نكند
دنیا خمامی: ناصر خیرخواه، به گفته خودش و نظر مخاطبان در برنامه «تهران 20» موفق عمل کرده است. او جسارت انتقاد را دارد و عدالت را در لابه لای حقوق پایمال شده شهروندی می‌کاود. او حتی در ساختار کهنه تهران20 هم نوآوری می‌کند و همین می‌تواند به خودی خود او را موفق و البته محبوب کند. با او به گفت‌وگو نشستیم که آن را می‌خوانید.
چطور شد که در برنامه تهران 20 حاضر شدید؟
عوامل برنامه تهران 20 در کنار آقای درستکار به دنبال مجری دیگری هم بودند تا به وسیله این انتخاب هم هدف‌هایشان را پیش ببرند و هم تنوعی در کار اجرا ایجاد کنند. برای انتخاب من، اول قدری مردد بودند اما شاید خودخواهانه باشد که بگویم اگر زودتر انتخاب می‌شدم شاید دغدغه آنها هم کمتر بود. به دنبال آن شبکه دنبال تغییرات دیگری هم بود، آنها دنبال تهیه‌کننده جدیدی می‌گشتند. شاید جالب باشد که بدانید در حال حاضر من با سومین تهیه‌کننده برنامه همکاری می‌کنم.
فکر می‌کنید این تغییرات تا چه حد مطلوب بوده است؟
مدیران شبکه همیشه به دنبال تغییرات مثبت و موثر هستند تا موقعیت‌های خوبی را به‌وجود آورند، ولی به هر صورت هر برنامه‌ای با خلأهایی روبه‌رو است که باید پر شود.
این خلأها ناشی از چیست؟
این موضوع به دلیل بی‌توجهی به رسانه است، ولی اجرای آن مهم است.
شما برای رسیدن به این نقشه رسانه‌ای صرفاً در حوزه اجرا چه کرده‌اید؟
من فقط در بخش اجرا نقش دارم و الباقی با دیگر عوامل است. همه باید در این سیستم پله‌پله به سمت بالا برویم و نظرات صائب خود را بدهیم، البته گاهی ممکن است ما را از انجام کاری برحذر دارند و گاهی هم تشویق‌مان کنند اما آنچه به من برمی‌گردد این است که در حوزه اجرا نیازمند کنکاش‌های بسیار هستم. مجری باید فضول باشد اما گستاخی نکند. باید جسور باشد و شهامت داشته باشد. در این رسانه گاهی نظرها را می‌پذیرم و گاهی هم نظرهایم را تحمیل می‌کنم. ما مجبوریم که همیشه به روز باشیم، ممکن است گاهی عوامل از من ناراضی باشند اما من گاهی مجبورم تند بروم.
بدون نظر تهیه‌کننده و دیگر عوامل، چقدر در بخش اجرایتان می‌توانید دخل و تصرف کنید؟
خیلی زیاد، آنها آزادی عمل به من داده‌اند و از این جهت گاهی من را خجالت می‌دهند.
دلیل این اعتماد از نظر خودتان چیست؟
به نظرم آنها فکر می‌کنند من می‌توانم از عهده خیلی كارها بربیایم، من اکثر رسانه‌ها را دنبال می‌کنم، ازجمله شبکه‌های خارجی و داخلی، روزنامه‌ها، مجلات، مقالات و...، مرور این رسانه‌ها به من خیلی کمک می‌کند.
این نگاه مجموعه‌ای چه مزیت‌هایی دارد؟
هرجا که نگاه فردی و تکی باشد، من‌ها به‌وجود می‌آیند و نظم گروهی از بین می‌رود و در کار گروه تداخل ایجاد می‌شود. اگر من بخواهم بگویم از قیافه کسی خوشم نمی‌آید حذفش کنید، این می‌شود اختلال. آزادی عملی که آنها به من دادند به این معنا نیست که هر کاری دلم بخواهد بکنم. این یک احترام دوطرفه است.
تا چه حد شفاف‌سازی می‌کنید؟
خیلی زیاد.
یعنی شما می‌توانید به راحتی انتقاد کنید؟
به نظرم انتقادها باید کنجکاوانه باشد. خیلی از قسمت‌ها هست که شهروندان ما، قانونی را قبول دارند اما اگر اجرا نشود اختلاف‌ها به‌وجود می‌آید. حتی در صحبت‌های رهبری هم شنیدیم که حقوق شهروندی باید رعایت شود. وقتی جامعه را رصد می‌کنیم فقط کارکردها دیده می‌شود و عواملی که مانع از پیشبرد قانون می‌شود باید از بین برود. اگر در حوزه اجرایی بتوانیم دیدی مثبت و کارکردی داشته باشیم، موفق می‌شویم.
در این‌باره مثال می‌زنید؟
مانند نگاه‌هایمان به امنیت، مسکن، آرامش و... که در حوزه‌های پایین‌تر به آن نگاه عملیاتی نمی‌شود. آنها فقط تعریف‌ها را دارند. به خاطر همین است که تضادها و تناقض ها‌‌یی دیده می‌شود. مشکلات مردم هم عمدتاً در این قسمت است. در حوزه اشتغال یا بیمه که پایانه‌های خوبی در آن است، مثل استفاده از کد ملی که در همه جای دنیا مطرح است اما ایران در این زمینه بسیار کند پیش می‌رود. این مساله از نان شب واجب‌تر است. اگر قرار است عدالتی در مملکت ایجاد شود باید به این قسمت خیلی توجه شود.
حتی رهبری هم فرموده‌اند باید در قبال کارهایی که انجام دادید در برابر مردم پاسخگو باشید.
در شبکه تهران، برنامه‌های متعدد چالشی وجود دارد، مثل «در استان»، «در شهر» و «تهران 20». این برنامه‌ها تا چه حد توانسته‌اند مشکلات مردم را مطرح کنند؟
سوال بسیار مهمی است. ما دستگاه نظارتی کمتری داریم، وقتی شما برنامه‌ای تدوین شده دارید و می‌خواهید که آن را تحویل بدهید، مخصوصاً تهران 20 باید بیانگر مشکلات مخاطبان و مردم باشد و همیشه مورد توجه دستگاه‌های نظارتی است. حتی اگر خبری شایعه هم باشد ما مجبوریم آن را بیان کنیم. ما به جزئیات می‌پردازیم مثل پیامک‌های مربوط به حقوق معلمان یا مشکلات مربوط به ترافیک و.... ما می‌توانیم رابطی میان آنان و مسؤولان باشیم که در این راستا روابط‌عمومی‌ها هم باید با ما تعامل ویژه‌ای داشته باشند. اینگونه برنامه‌ها هم قطعاً هدفی جز پاسخگویی به مردم ندارند.
به نظر شما تهران 20 تا چه حد به این هدف نزدیک شده است؟
به هر حال عوامل این برنامه سعی خود را می‌کنند و پیگیری‌های زیادی در ارتباط با مشکلات مردم می‌شود.
اجرا در این برنامه برای‌تان سخت نیست؟ فکر می‌کنید اگر اجرای یک مسابقه یا جُنگ را داشتید به همین اندازه موفق بودید؟
به نظرم اجرا در هر حوزه‌ای سخت است. در زمینه اجرای چالشی هم کار به مراتب سخت‌تر است، چرا که دائماً باید پر از اطلاعات باشید و اطلاعات را در طول روز به دست آورید. من این استعداد و کنجکاوی را در خود دیدم. به شبکه‌های خبری خارجی زیاد نگاه می‌کنم و اخبار ایران و جهان را دنبال می‌کنم.
پس یعنی شما این نوع از اجرا که دائماً باید پر از اطلاعات و اخبار باشید را دوست دارید؟
بله. این کار همان‌طور که سختی‌های خودش را دارد، امتیازات ویژه‌ای نیز دارد. من در این نوع از اجرا نقش تعیین‌کننده‌ای دارم، چون افکارم در برنامه دخیل است. نظراتم گاهی تعیین‌کننده است و می‌تواند پیش‌برنده باشد.
مثلا یک بار رئیس نظام پزشکی به برنامه آمدند و درباره موضوعی واضح مخالفتم را بیان کردم و گفتم: شما دائماً می‌گویید همه باید این کار را بکنند، پس شما چکار کرده‌اید؟
با این اوصاف فکر و ذهن شما دائماً مشغول کارتان است. آیا در زندگی شخصی‌تان هم موفق هستید؟
به هر حال سعی کرده‌ام که در هر دو توأمان موفق‌باشم.
از اجرا خسته نشدید؟
خیر، من به آن فکر می‌کنم و برایم بسیار متنوع است.
برای انتخاب میهمانان تا چه حد اعمال نظر دارید؟
مطلقاً، هیچ نوع نظری ندارم. این انتخاب به عهده عوامل دیگری است.
میهمانان از شما نمی‌خواهند که سوالات را قبل از برنامه ببینند؟
چرا، البته این کار به عهده همکارانم است که مقدماتش را فراهم می‌کنند.
اما این اتفاق نباید بیفتد؟
بله، به نظر من هم این کار درست نیست. برای همین هم در برنامه‌ای که در رادیو دارم فقط موضوع برنامه را با میهمانانم در میان می‌گذارم.
پس یعنی در تهران 20 آنطور که باید، میهمانان غافلگیر نمی‌شوند و همه چیز از پیش تعیین شده است.
بله، اما شما مطمئن باشید که من از دل سوال‌ها هم نکته‌ای در می‌آورم و آنها را غافلگیر می‌کنم.
خواندن پیامک‌ها انتخابی است؟
من فرصت انتخاب آنها را ندارم. این مسائل به عهده عوامل دیگر برنامه است و من فقط تنظیم شده‌اش را موقع اجرا می‌خوانم.
نظرتان راجع به این جابه‌جایی دائم مجریان تهران 20 چیست؟
در این باره شبکه باید پاسخگو باشد نه من.
فکر نمی‌کنید این تنوع بیش از اندازه درباره مجریان، دل مخاطب را بزند؟!
شما درباره مجری خاصی این عقیده را دارید؟
بله، برای مثال در توانایی‌های آقای سلوکی شکی نیست اما ایشان آنطور که باید در اجرای این برنامه موفق نبودند.
ببینید، من شخصاً هم در زمینه برنامه‌های مذهبی اجرا داشتم هم برنامه‌های قرآنی. یک مجری باید بتواند در حوزه‌های متفاوت خود را محک بزند اما اینکه در همه حوزه‌ها به یک اندازه موفق باشد امر محالی است.
تهران 20 از نظر شما نیازمند چه تغییراتی است؟
سوال بزرگی است و نیازمند یک مصاحبه کلی‌تری است.
می‌خواهم مهم‌ترین تغییر را بدانم.
ما باید فارغ از افراط و تفریط‌ها برنامه را به سمت خواسته‌های مردم سوق دهیم. مثلاً وقتی قرار است آخرین خبر را به مردم بدهیم، مهم‌ترین آن را ارائه کنیم حتی اگر در تیتر خبرها هم نباشد. من مسؤولیتم این است که هر شب مهم‌ترین رخدادهای ایران و جهان را به گوش مخاطبانم برسانم.
رادیو یا تلویزیون؟
به نظرم رادیو، سخت‌تر و جذاب‌تر است. در رادیو شنونده تو را نمی‌بیند و تو باید پر از اندیشه باشی. ارسال نظر
پربیننده