خطاب به آنهایی که تحقق رویاهایشان را مقدس می‌دانند. به آنهایی که هیروشیما را از خاک، دوباره بنا کردند. باید ایستاد و برای آنها سال‌ها دست زد. به اندازه تمام سال‌هایی که براي تحقق یک رویای مقدس زحمت کشیدند و دست از تلاش برنداشتند.
شاید اگر ابتدای این هزاره یا اواخر قرن گذشته کسی می‌خواست چیزی درباره ژاپن بگوید نام ژاپن را با توصیف یک تیم خوب آسیایی در حد مدعی عنوان قهرمانی آسیا شرح می‌داد.
شاید در تنها جایی که ژاپنی‌ها ستاره تیم‌های اروپایی بودند کارتون فوتبالیست‌ها بود اما همان فوتبالیست‌ها بذر یک رویای بزرگ را کاشت. رویایی که به قول رئیس فدراسیون فوتبال ژاپن روزی تحقق خواهد یافت حتی اگر آنها زنده نباشند.
اما اکنون از حدود 30 بازیکنی که به تیم ملی ژاپن دعوت می‌شوند 16 بازیکن در تیم‌های مطرح اروپایی از قبیل اشتوتگارت، منچستریونایتد، اینترمیلان، شالکه، زسکا، آرسنال، استاندارد لیژ و... بازی می‌کنند و ستاره‌های این باشگاه‌ها هستند.
اما چه می‌شود که ژاپن در این مدت به این سرعت پیشرفت می‌کند؟
آیا ظهور ستاره‌های بزرگ یا ورود مربیان نام‌آشنا یا حتی ترانسفر بازیکن به تیم‌های مطرح اروپایی سبب این جهش چشمگیر در فوتبال ژاپن شده است؟
باید گفت پاسخ به این سوال خیر است. آنچه فراتر از همه اینها فوتبال ژاپن را به پیش می‌راند مدیریت شگفت‌انگیز این فوتبال است؛ هنگامی که در ماه‌های پایانی سال 2010 میلادی اوگورا مدیریت این فدراسیون را برعهده گرفت. اولین جمله‌ای که او به جای انتقاد از روسای قبلی فدراسیون گفت این بود: من با جدیت و نگاه به روسای گذشته فدراسیون تلاش می‌کنم در همین 2 سالی که می‌خواهم سر کار باشم فدراسیون فوتبال ژاپن را به سطح بالاتری برسانم. من همان انگیزه و هدفی را دارم که کاوابوچی سان و اینوکای‌سان داشتند. بله مدیران فوتبالی ژاپن همه با یک هدف و با یک برنامه‌ریزی در 2 مقطع کوتاه‌مدت و بلندمدت دنباله‌رو راه یکدیگر هستند و خود را تنها وسیله‌ای می‌دانند در جهت پیشبرد این رویا. هنگامی که به کارنامه اوگورا نگاهی می‌اندازیم می‌بینیم از سال 1990 وارد فدراسیون فوتبال ژاپن می‌شود. 2 سال بعد و به مدت 6 سال دبیرکل فدراسیون و سپس به مدت 12 سال نایب‌رئیس این فدراسیون می‌شود تا در نهایت پس از 20 سال حضور در عرصه مدیریتی فوتبال ژاپن ریاست فدراسیون فوتبال این کشور را به دست می‌گیرد. او حالا دیگر از جنس همان رویای ژاپنی است که در اوایل دهه 80 میلادی یوئیچی تاکاهاشی در کارتون فوتبالیست‌ها به نمایش گذاشت. آنها در برنامه کوتاه‌مدت خود مشخص کرده‌اند که باید در سال 2015 خانواده فوتبال ژاپن را به 5 میلیون برسانند و در سال 2050 نیز این عدد را تا 10میلیون افزایش دهند. آنها حتی برای 40 سال آینده خود نیز برنامه‌ریزی کرده‌اند. آن موقع رئیس فدراسیون فعلی ژاپن 110 سال خواهد داشت. اما بهترین نقل قول را در این باره خود او دارد. اوگورا می‌گوید: ما اعتقاد داریم کاپیتان سوباسا یک رویا نیست. خواسته ما یک روزی به واقعیت می‌رسد حتی اگر آن روز زنده نباشیم. باید گفت ژاپنی‌ها حتی برای بعد از مرگ خود نیز برنامه‌ریزی کرده‌اند. اگر امروز روسای فوتبال ژاپن می‌گویند برای قهرمانی در جام‌جهانی 2050 برنامه‌ریزی کرده‌اند باید آن را بسیار جدی گرفت که چه بسا حتی شاید زودتر از این تاریخ به قهرمانی جهان رسیدند. دیدار ژاپن برابر ایتالیا و بازی چشم‌نواز و دیدنی سامورایی‌ها به فوتبال اروپا نشان داد مدعی جدی این بار از خاور دور و از شرقی‌ترین نقطه آسیا آماده رقابت با اروپایی‌هاست. ژاپنی‌ها برای خود تشنه قدرت نیستند. آنها قدرت و افتخار را تنها برای ژاپن می‌خواهند. مانند همان سامورایی‌هایی که تنها برای یک ارباب می‌جنگیدند و تمام افتخار خود را افتخار ژاپن می‌دانستند.
این را نیز می‌توان از میان حرف‌های اوگورا دریافت. اوگورا درباره مدیران بعد از خود چنین می‌گوید: حالا نوبت نسل جوان‌تر رسیده و من پیرتر از آن هستم که بتوانم خیلی ادامه دهم. کوزو تاشیما، دبیرکل و نایب‌رئیس فدراسیون یکی از افراد بزرگ ما در آینده خواهد بود. به کوزو کمک خواهیم کرد تا در جلسات بیشتری در فیفا و ای‌اف‌سی شرکت کند. او تنها 50 سال دارد و می‌تواند کمک زیادی به فدراسیون کند. من از ریاست فدراسیون کنار می‌روم اما اگر مردم بخواهند می‌توانم تا زمانی که مفید باشم به فوتبال ژاپن، آسیا و جهان خدمت کنم.
چیزی نمی‌توان گفت جز اینکه سر تعظیم برابر این اراده و این رویای مقدس ژاپنی‌ها فرود آورد و به اندازه تمام سال‌هایی که زحمت کشیده‌اند برای آنها ایستاده دست زد.
آنها قطعا به رویاهای خود خواهند رسید چرا که رویایشان را مقدس می‌دانستند. همانطور که به قهرمانی زنان در جام‌جهانی رسیدند به قهرمانی مردان در جام‌جهانی نیز خواهند رسید. آنها کسانی هستند که هیروشیما را از نو ساختند.