ایمان کیهان‌فرد: خبرهای اقتصادی از تمام دنیا در پایگاه‌های اطلاعاتی ثبت می‌شوند و ثبت این اطلاعات و نحوه تغییرات و بالا و پایین رفتن اعداد و ارقام در بورس و سایر نهادهای اقتصادی هر کشور، نشانه‌ای از تحرک و پویایی اقتصاد آن کشور است که با معیارهای مشخص ارزیابی و به صورت مثبت و منفی تجزیه و تحلیل می‌شوند. این اطلاعات سال‌هاست از کشورهای مختلف دنیا جهت تحلیل و بررسی به سازمان‌های قدرتمند اقتصادی دنیا از جمله بانک فدرال آمریکا ارسال می‌شوند. بانک فدرال آمریکا تنها بانک ملی دنیاست که به طور خصوصی و تحت اداره چند نفر از ثروتمندان آمریکاست. چند وقتی است خبرهای گوناگونی از آشفتگی اقتصادی در دنیا به گوش می‌رسد که بخش اعظم آن در اروپا و آمریکاست. طبق آخرین اطلاعات آماری تعداد زیادی از شهروندان آمریکایی زیر خط فقر زندگی می‌کنند و بیکاری و به تبع آن جرم و جنایت رشد فزاینده‌ای داشته است که در نهایت بی‌اعتمادی به دولت اوباما و پایین آمدن سطح محبوبیت او نزد عموم مردم را به همراه داشته است. ناگفته نماند قول‌های انتخاباتی اوباما از جمله بستن زندان مخوف گوانتانامو، طرح بیمه عمومی و بهبود شرایط اقتصادی مردم از همان دسته قول‌هایی هستند که در دوره دوم ریاست‌جمهوری وی نیز هنوز به سرانجام نرسیده‌اند. به گفته برخی کارشناسان اقتصادی وضع نابسامان اقتصادی در آمریکا در نتیجه کمک‌های هنگفت مالی و نظامی از جیب مالیات‌دهندگان آمریکایی به اسرائیل، هزینه‌های جنگ در کشورهای مختلف و حمایت از تروریسم تحت لوای جنگ با تروریسم ایجاد شده است. در زیر بخشی از نظرات مارک میسون، تحلیلگر سیاسی را درباره ناتوانی بانک فدرال آمریکا در بهبود شرایط اقتصادی آمریکا می‌خوانیم: واکنش مارک میسون درباره فعالیت‌های بانک فدرال آمریکا: البته پرواضح است که بانک فدرال به هیچ عنوان نمی‌تواند مشکل اقتصاد آمریکا را برطرف کند. در واقع کاری که آنها انجام می‌دهند یک برنامه «کاهش کمی» است که جهت ایجاد ثبات برای این اقتصاد راکد به کار می‌رود و در حال تلاش هستند از فروپاشی اقتصاد جلوگیری کنند، خروج آنها از این برنامه به معنای افزایش نرخ سود است و افزایش نرخ سود به معنای عدم تمایل بیشتر نسبت به سرمایه‌گذاری در امور اقتصادی است که در نهایت به بیکاری و اشتغال کمتر می‌انجامد. پس در نتیجه ما به این برداشت خواهیم رسید که بانک مرکزی قادر به حل مشکل اقتصاد نیست. در یک نمای گسترده‌تر می‌توانیم بگوییم اقتصاد ما 40 درصد از کل اقتصاد آمریکا را تحت سلطه خود دارد. تولید ناخالص داخلی یا همان جی‌دی‌پی، هزینه‌های دولت است و ما هم‌اکنون در میان فرآیند به اصطلاح جداسازی دولت هستیم که رشد اقتصادی را به سمت پایین می‌راند و مردم را از کار بی‌کار می‌کند و در نهایت میزان تقاضا را پایین می‌آورد. توجه و تمرکز بسیار زیادی روی فعالیت‌های بانک مرکزی وجود دارد و البته کاری که بانک مرکزی انجام می‌دهد از اهمیت فراوانی برخوردار است ولی تنها کاری که بانک فدرال می‌تواند انجام دهد ثابت نگه داشتن این اوضاع تا ابد است یا اتخاذ سیاست اقتصاد مخزنی است. ما در حال حاضر به یک محرک اقتصادی از سوی دولت نیاز داریم که با مخالفت نخبگان مواجه خواهد شد. مارک میسون در پاسخ به این سوال که با توجه به برنامه «کاهش کمی» که بانک مرکزی در دست دارد چه اتفاقی در پیش روی آمریکایی‌هاست، گفت: کاملا رک و پوست‌کنده بگویم این فرآیند بسیار خطرناک است و آنها عقیده دارند برنامه «کاهش کمی» را با توجه به نرخ بیکاری کاهش خواهند داد، با انجام این طرح نرخ بیکاری حدود 3 برابر از 9 درصد کمتر شده است که این ارقام به‌طور قابل ملاحظه‌ای پایین‌تر از نرخ بیکاری حقیقی است. بسیار جالب است که اگر افراد شاغل در آمریکا را در حال حاضر با افراد شاغل در 30 سال پیش مقایسه کنیم، درمی‌یابیم که آنها به هیچ عنوان قدرت خریدی که 30 سال پیش داشته‌اند را ندارند. آنها قدرت خرید ماشینی که با حقوق 30 سال پیش می‌توانستند به راحتی بخرند را اکنون ندارند. آنها حتی قدرت خرید یک ماشین ظرفشویی را هم ندارند. جامعه آمریکا در حال حاضر در یک مشکل بسیار جدی است و تعداد افراد شاغل و نرخ بیکاری خود بیانگر ماهیت جدی مشکل اقتصاد آمریکاست.