بهنام جعفرزاده: هیچ آرژانتینی‌ای به اندازه «اُسوالدو آردیلس» در تغییر فوتبال انگلیس و تبدیل آن به یکی از جذاب‌ترین لیگ‌های دنیا تاثیرگذار نبود. در 150 سالی که از تاسیس اتحادیه فوتبال انگلیس گذشته، احتمالا هیچ کشور غیراروپایی دیگری به اندازه آرژانتین بر سر راه جزیره‌نشین‌ها قرار نگرفته و لحظات تلخ و شیرینی را برای آنها رقم نزده است. اگر از تاسیس اتحادیه فوتبال آرژانتین در اواخر قرن نوزدهم توسط الکساندر واتسون هوتون انگلیسی بگذریم، در همین 40-30 سال اخیر آرژانتینی‌ها و انگلیسی‌ها بارها و بارها نبردهای جنجالی داشته‌اند یا به نوعی دست هم را گرفته‌اند؛ از نبرد پربرخوردشان در یک‌چهارم نهایی جام‌جهانی 1966 تا نبرد خاطره‌انگیز جام‌جهانی مکزیک؛ از درگیری سیمئونه و بکام در جام‌جهانی 1998 تا حضور ستاره‌هایی مانند ورون، ته‌بس، ماسچرانو و آگوئرو در لیگ برتر و نقش آنها در موفقیت تیم‌های انگلیسی. اما در این رابطه عشق و نفرت، هیچ آرژانتینی‌ای به اندازه «اسوالدو آردیلس» در تغییر فوتبال انگلیس و تبدیل آن به یکی از جذاب‌ترین لیگ‌های دنیا تاثیرگذار نبوده‌است. ستاره ای که در بحبوحه اختلافات سیاسی 2 کشور، راهی جزیره شد و خاطره‌ای ماندگار از خود به جا گذاشت. او یکی از اولین بازیکنان خارجی بود که حضور در فوتبال انگلیس را تجربه کرد و با درخشش خود، راه را برای حضور انبوه ستاره‌های خارجی در این رقابت‌ها فراهم کرد؛ به طوری که بیست و چند سال پس از پایان دوران بازی او، هیچ تیمی را در لیگ برتر نمی‌توان پیدا کرد که بازیکن خارجی نداشته باشد و باعث شده بسیاری این روزها لیگ برتر انگلیس را یک لیگ خارجی که در انگلیس برگزار می‌شود، توصیف کنند.
قهرمان جهان ارزانقیمت
تاتنهام که فصل 78-1977 را در دسته دوم سپری کرده بود، با قرار گرفتن در رتبه سوم، پشت سر بولتون و ساوثهمپتون، توانست به دسته اول برگردد. آنها برای فصل جدید نیاز به خریدهای تازه داشتند تا بتوانند با بزرگان جزیره رقابت کنند اما شرایط مالی باشگاه طوری نبود که بتوانند خریدهای گرانقیمتی انجام بدهند. تنها 2 ماه به آغاز فصل مانده بود و هنوز کیث بورکینشاو، سرمربی تاتنهام بازیکنان مورد نظرش را پیدا نکرده بود. در این بین یک تماس از «هری هسلم»، سرمربی سابق شفیلد یونایتد، باعث شد بورکینشاو چند روز بعد در پرواز بوئنوس آیرس باشد. هسلم خبر داد که اگر تاتنهام تمایل داشته باشد، می‌تواند شرایط پیوستن اسوالدو آردیلس، یکی از بازیکنان تیم ملی آرژانتین به این باشگاه را فراهم کند. تنها چند روز از قهرمانی آرژانتین منوتی در جام‌جهانی 1978 با پیروزی 3 بر یک مقابل هلند در دیدار نهایی می‌گذشت و چه چیزی بهتر از داشتن یک قهرمان جهان در وایت هارت لین. آردیلس در همه دیدارهای آرژانتین در جام‌جهانی، به جز دیدار پرحرف و حدیث مقابل پرو، از ابتدا به میدان رفته بود و در 26 سالگی، بهترین روزهای دوران حرفه‌ای‌اش را سپری می‌کرد. پیش از آن 3 فصل برای هوراکان بازی کرده بود و حالا زمانی بود که احساس می‌کرد به یک تغییر بزرگ نیاز دارد. هرچند اصلا فکر نمی‌کرد مقصد بعدی، انگلیس باشد: «حتی یک ثانیه هم به این فکر نکرده بودم كه ممکن است به انگلیس بروم؛ به اسپانیا، ایتالیا یا حتی فرانسه فکر کرده بودم. مردم در طول جام‌جهانی در این مورد صحبت می‌کردند اما وقتی جام‌جهانی تمام شد، دیگری خبر خاصی نبود. اولین کسی که برای دیدن من به آرژانتین آمد، کیث بورکینشاو بود. او ناگهان سر و کله‌اش پیدا شد و یک قرارداد جلوی من گذاشت». در دومین ملاقات آردیلس و بورکینشاو بود که او قرارداد را امضا کرد و به آنها پیشنهاد داد «ریکی ویا» را هم بخرند. ریکاردو ویا هم عضو تیم آرژانتین 78 بود اما در بیشتر بازی‌ها روی نیمکت مي‌نشست ولی برای بورکینشاو مساله اصلی مبلغ انتقال بود. با سیدنی ویل، رئیس باشگاه تاتنهام، تماس گرفت و پرسید که می‌تواند یک بازیکن دیگر هم بخرد یا نه، ویل در پاسخ گفت: «اگر فکر می‌کنی همون بازیکنیه که می‌خوای، از دستش نده». به این‌ترتیب تاتنهام در فاصله‌ای کوتاه، 2 بازیکن قهرمان جهان را تنها با قیمت 750 هزار پوند به خدمت گرفت. خبر که به انگلیس رسید، به تیتر یک روزنامه‌ها تبدیل شد و بنگاه‌های شرط‌بندی شانس قهرمانی تاتنهام را از يك‌شصت‌وششم به يك‌بيست‌و‌پنجم افزایش دادند. آنها 18 ژوئن وارد لندن شدند و عکاسان برای گرفتن اولین عکس‌ها از این 2 ستاره، در وایت‌هارت لین صف کشیدند.
تعبیر رویای «اُسی»
این سومین فصل حضور آردیلس در وایت‌هارت لین بود که او را به ستاره‌ای ماندگار در فوتبال جزیره تبدیل کرد. نمایش‌های او همان چیزی بود که فوتبال انگلیس به آن نیاز داشت. در فوتبالی که ستاره‌هایش را بازیکنانی قد بلند و سرزن شکل می‌دادند، «اسی» ریزنقش با دریبل‌های ریز و شوت‌های ناگهانی‌اش، مثل یک آدم فضایی، عجیب و جذاب بود. او آن فصل در لیگ 5 گل زد و تاتنهام به رده دهم صعود کرد اما اتفاق بهتر باز هم در FA Cup رقم خورد. آنها کوئینزپارک رنجرز، هال‌سیتی، کاونتری، اکسترسیتی و وولوز را شکست دادند تا حریف منچسترسیتی در فینال شوند. این اولین حضور آنها در فینال FA Cup بعد از 14 سال بود. دورنمای بازی در ومبلی به اندازه‌ای آنها را هیجان زده کرد که تصمیم گرفتند ترانه‌ای برای این دیدار بسازند؛ ترانه‌ای که از رویای تاتنهامی‌ها برای حضور در ومبلی می‌گفت اما «چَس و دِیو»، خالقان ترانه می‌دانستند که اگر قرار باشد نام یک بازیکن در ترانه بیاید، هیچکس به اندازه اسوالدو آردیلس نمی‌تواند این آهنگ را محبوب کند. به این‌ترتیب «رویای اُسی» (Ossie’s Dream) ساخته شد و او که قبلا بازیگری را تجربه کرده بود، با لهجه غلیظ اسپانیایی‌اش، چند کلمه‌ای هم خواند. هرچند خودش آن را مایه شرمساری می‌داند اما
Ossie’s Dream برای هفته‌ها در جمع بهترین آهنگ‌های انگلیس باقی ماند. رویای او و البته سایر تاتنهامی‌ها در دیدار تکراری و توسط یک آرژانتینی دیگر تعبیر شد. بازی اول 1-1 تمام شد؛ با 2 گل از تامی هاچینسون، هافبک منچسترسیتی که گل دقیقه 30 خود را با یک گل به خودی در دقایق پایانی پاک کرد تا کار به دیدار تکراری کشیده شود. به این ترتیب ریکی ویا که در 3 فصل گذشته زیر سایه آردیلس بود فرصت پیدا کرد تا با زدن 2 گل، خود را به تاریخ تاتنهام سنجاق کند و البته فرصتی برای «اُسی» تا هموطنش را در سال‌های بازنشستگی دست بیندازد: «از بس درباره 2 گلش در فینال 1981 صحبت کرده که کم‌کم دارد حالم به هم می‌خورد. هواداران از او سوال می‌کنند و او هم مثل ضبط‌صوت همان حرف‌ها را از اول تکرار می‌کند». آردیلس با پیراهن شماره يك*، در جام‌جهانی 1982 آخرین بازی‌هایش برای آلبی سلسته را انجام داد. آنها برخلاف 4 سال قبل توفیقی نداشتند و حتی به نیمه‌نهایی هم نرسیدند اما آنچه در آن روزها ذهن او را پر کرده بود، نه جام‌جهانی که جنگ بین 2 کشوری بود که او عاشقانه آنها را دوست داشت.
پي‌نوشت:-----------------------------
* بازیکنان آرژانتین در جام‌جهانی 1982 بر سر انتخاب شماره پیراهن با هم اختلاف پیدا کردند و به همین دلیل منوتی، سرمربی تیم دستور داد بازیکنان براساس حروف الفبا، شماره‌ها را انتخاب کنند. به این‌ترتیب شماره یک به آردیلس رسید. البته فقط مارادونا استثنا بود که بدون توجه به این قانون، شماره 10 را بر تن کرد.