یک پایگاه عربی با تشریح ویژگی‌های انتخابات ریاست‌جمهوری ایران به عنوان نمایش واقعی دموکراسی، دلایل ترس رژیم‌های غیر‌دموکراتیک عربی از ایران اسلامی را برشمرد. خبرگزاری الشرق‌الجدید به قلم «امین محمد حطیط» از کارشناسان مسائل خاورمیانه به تبیین دموکراسی در ایران پرداخت. در این مقاله آمده است: همه تلاش‌های ایران برای نزدیک شدن به کشورهای عربی و اعلام حسن‌نیت خود در برقراری روابط عادی و حسنه با این کشورها بی‌نتیجه ماند. دشمنان ایران در این کشورها اعم از چهره‌های رسمی و شخصیت‌های فکری و فرهنگی در توجیه مواضع کینه‌توزانه خود بر 2 امر زیر تاکید داشتند؛ نمود حاکمیت نظامی دیکتاتوری از طبقه روحانیون که در آن به آزادی‌های فردی و کرامات انسانی توجهی نمی‌شود و تلاش حاکمان این نظام برای صدور انقلاب به کشورهای عربی و در وهله دوم، تلاش ایران برای تسلط بر خاورمیانه و نادیده گرفتن حقوق و حاکمیت کشورهای عربی با دخالت در امور آنها و انتخاب حاکمان از طریق تشکیل ارتشی که بتواند آنها را در صورت نافرمانی به تسلیم وادارد. به گزارش فارس، در این یادداشت همچنین تاکید شده است: از همین رو است که دشمنان عربی ایران به منظور تقویت بنیه دفاعی خود برای دفع خطرات ناگهانی ایران به دامان غرب، آمریکا و رژیم صهیونیستی پناه می‌برند. در مقابل ایران بارها سعی کرده است حاکمان، سردمداران، چهره‌های برجسته و افراد ناآگاه و غافل را از خواب غفلت بیدار کرده و به آنها بگوید دولت و ملت ایران در پی آزادی و عدالت برای خود، همسایگان، مسلمانان و همه بشریت بوده و ضمن محکومیت ظلم در هر جای جهان و همچنین وابستگی، از حقوق مشروع خود بدون مسامحه و سهل‌انگاری دفاع می‌کند. در چنین محیطی و با اعمال تحریم‌های ناعادلانه بین‌المللی تحت عناوین مختلف، دوره دهم ریاست جمهوری به پایان رسید و بر اساس قانون فرآیند انتخاب رئیس‌جمهور جدید با حضور مردم برگزار شد و شیخ حسن روحانی با کسب حدود 51 درصد آرا در دور نخست پیروز شد. نتیجه این انتخابات مورد پذیرش همگان واقع شد و رقبای انتخاباتی شیخ حسن روحانی، اعتماد مردم به وی را تبریک گفتند. این رویداد خاری بزرگ در چشمان دشمنان بود و دوستان را شادمان کرد. پیام حاکمیت دموکراسی در ایران، دیگر نتیجه این انتخابات از نظر این تحلیلگر مسائل خاورمیانه بوده است تا جایی‌که حطیط درباره پیام انتخابات 92 می‌نویسد: نظام سیاسی ایران توسط مردم و در قالب برگزاری رفراندوم ایجاد شده و نظامی تحمیلی نیست. به این معنا که مردم هر بار با حضور در پای صندوق‌های رای، اعتماد خود را به نظام خویش اعلام می‌کنند. (در طول عمر 34 ساله انقلاب تاکنون 32 انتخابات- ریاست جمهوری، مجلس و شورای شهر و روستا- برگزار شده است.) به سادگی می‌توان گفت حاکمیت مردمسالاری در ایران به 2 صورت انجام می‌شود؛ یکی انتخاب خود نظام و دیگری انتخاب دولتمردان این نظام. وی همچنین می‌افزاید: واقعیت آن است که حضور 73 درصدی مردم در انتخابات یعنی مشارکت بیش از دو‌سوم واجدان شرایط (18 سال به بالا) بالاترین میزان مشارکت عامه مردم در انتخابات یک نظام دموکراتیک و مردمی است. این همان رویدادی است که در بیشتر دولت‌های
به اصطلاح دموکراتیک غرب دیده نمی‌شود. افزون بر آن، این امر به معنای اعتماد مردم به نظام خود و حمایت از آن و نیز بیان آشکار این مساله است که رئیس‌جمهور منتخب بر اساس فهم عمیق مردم از دموکراسی به عنوان حاکمیت رای اکثر مردم پیروز شده است.
دیگر پیام انتخابات 92 از نظر این نویسنده عرب این است که در نظام مؤسسه‌محور، تعامل با موسسات در راستای دستیابی به پیشرفت و شکوفایی قابل تعریف است و عمر دولت در تقارن با عمر نهادهایی که افراد در پیشرفت و توسعه آن کوشا بوده‌اند، قرار دارد. از همین روست که شاهدیم پیشرفت در ایران به سرعت اتفاق می‌افتد، لیکن کشورهای مورد اشاره در باتلاق عقب‌ماندگی باقی می‌مانند. یکی دیگر از این پیام‌ها نیز به نظر این تحلیلگر مسائل خاورمیانه این است که قدرت رئیس‌جمهور و دولت از حمایت و پشتیبانی مردم نشأت می‌گیرد و اعمال فشار بر این یا آن شخص هیچ فایده‌ای ندارد، چرا که فرد در صورت نادیده گرفتن اراده مردم در پی فشارها خودش را ساقط خواهد کرد. باید گفت مظهر قدرت واقعی نظام و دولتمردان ایران در همین امر نهفته است و این همان چیزی است که در دولت‌های حوزه خلیج‌فارس مشاهده نمی‌شود، چرا که بین حاکمان و مردم شکاف عمیقی وجود دارد و همین امر وابستگی و سرسپردگی آنها به غرب را سبب می‌شود. وی همچنین در پایان تصریح می‌کند: واقعیت ایران چیزی غیر از اتهاماتی است که به این کشور نسبت داده می‌شود و تنها نامی که می‌توان برای آن انتخاب کرد «دموکراسی واقعی» است که در آن خبری از اغراض سیاسی و عصبیت‌‌های جاهلی که اراده مردمی را وارونه جلوه می‌دهد، نیست.