دنباله‌سازی سریالی یکی از خروجی‌های مکرر هالیوود است و به رسمی بدل شده برای تهییج چند‌باره مخاطب و کشاندن او به سالن‌های سینما؛ و‌گرنه برای مخاطب ایرانی که این مجموعه فیلم‌ها را متاسفانه مجبور است در نهایت در مدیوم تلویزیون ببیند بسان یک سریال تلویزیونی می‌ماند نه اثری سینمایی. مجموعه «مردان سیاهپوش» از جنس همان فانتزی‌های سرگرم‌کننده است که اگر پوسته ظاهری آن‌را بشکافیم، قطعا با پیام‌های عمیق‌تری مواجه خواهیم شد. اما پیش از بررسی قسمت سوم باید پیام‌های مستتر در قسمت‌های اول و دوم را دوباره مرور کرد. اداره ششم مردان سیاهپوش که با نام اختصاری MIB شناخته می‌شود ماموریت دارد فضایی‌هایی که به شکل غیر‌قانونی به کره زمین آمده‌اند را کنترل کرده و در صورت تخطی از قوانین دوباره به فضا بازگرداند. فعالیت‌های عملیاتی این اداره عمدتا توسط 2 مامور اصلی اجرا می‌شود. در قسمت نخست «دی» به همراه «کی» (تام لی جونز) در مرز آمریکا و مکزیک با عده‌ای مهاجران غیر‌قانونی مواجه می‌شوند که یکی از آنها فضایی خطرناکی است که به کره زمین آمده. دی در کشتن این موجود خطرناک موفق نیست و ناچار مجبور به بازنشستگی می‌شود. کی نیز جی (ویل اسمیت) را پیدا می‌کند. حالا اهریمن فضایی از خارج از کره زمین آمده تا با ربودن یکی از 2 سفینه فضایی به اقدامی تروریستی دست بزند تا به این ترتیب موجودات فضایی با کره زمین وارد جنگ شوند. فیلم در سال 1997 ساخته شده است اما به سادگی پیش‌بینی می‌کند که عملیاتی تروریستی در آمریکا توسط مهاجران غیر‌قانونی رخ خواهد داد که به جنگ‌های بزرگ‌تری می‌انجامد. کمی دقت و مرور بدون قضاوت سیاسی خاص به منظره خاص استقرار 2 سفینه، مخاطب را ناگهان به یاد برج‌های دوقلو می‌اندازد. در قسمت اول کی هنگام استخدام جی می‌گوید ایالات متحده اداره‌ای را بنیان نهاده که وظایفه اداره ارتباط با اتباع فضایی است. از دوم مارس 1969 که 7 فضایی وارد زمین شده‌اند تا همان سال 1997، 1500 فضایی در منهتن زندگی می‌کنند اما در قسمت دوم می‌بینیم موجی از این مهاجران فضایی زندگی انسان‌ها را در برگرفته‌اند و تام‌لی جونز پس از بازیافت حافظه‌اش این مساله را به چشم می‌بیند. در قسمت دوم که در 2002 ساخته شده است، روایت از سال 1988 آغاز می‌شود. رهبران سیاره «زارتا» از حاکم دیکتاتور و بدنام این سیاره «سیرلینا کارلوتی» فرار کرده‌اند تا از دست او در امان باشند. فیلم مساله بسیاری از مهاجران را به رخ می‌کشد که ظاهرا از دست حکومت توتالیتر خود به آمریکا پناه آورده‌اند. اهالی زارتا نور زارتا را همراه آورده و در زمین پنهان کرده‌اند. داستان فیلم قسمت دوم از آنجایی آغاز می‌شود كه سیرلینا کارلوتی به زمین می‌آید تا از نو زارتا را تصاحب کند.کی بازنشسته شده و همکار جی، «تی» چنگی به دل نمی‌زند. حالا سیرلینا به دنبال کی می‌گردد تا مکان پنهان شده نور زارتا را از او جویا شود. در نهایت متوجه می‌شویم دخترک رنگین‌پوست، لارا، فرزند پرنس زارتا «لارنا» است و او برای نجات سیاره‌اش باید به سرزمین خود باز‌گردد، یعنی شاهزاده‌ای که در پیتزافروشی کار می‌کند باید به سیاره‌اش
باز گردد و نور آمریکایی یعنی همان دموکراسی توسعه یافته را به سرزمینش برد؛ پیامی برای مهاجران که در سرزمین خود بمانید و با اهرمین‌ها مبارزه کنید و فرشتگان هالیوودی هم حتما یاورتان خواهند بود، پیامی که در غشایی از سرگرمی مستتر است و القای آن به مخاطب عمیق و باور‌نکردنی است.
قسمت سوم
پس از قسمت دوم 10 سالی بود که از مردان سیاهپوش خبری نبود دلیل این وقفه طولانی و بازگشت دوباره، ادامه سیاست دنباله‌سازی در کمپانی‌های هالیوودی است از محصولات و کلیشه‌های داستانی کهنه که با رنگ و لعاب‌زدایی با صورتگری‌های متفاوت مثلا سه‌بعدی روانه پرده سینما می‌شود. ویل اسمیت ستاره‌ای پولساز است و اتکا به این ستاره که 4 سال در هیچ فیلمی بازی نکرده است موفقیت‌هایی برای این فیلم در گیشه جهانی رقم زده است. مردان سیاهپوش 3 مثل 2 قسمت قبلی حاصل تلاش کارگردان امروز و فیلمبردار سابق «بری سانفیلد» است. مردان سیاهپوش منبع اقتباسش کتاب‌های مصور بوده است که متن آن نگاه هجو‌آمیزی به برخورد اداره مهاجرت آمریکا با مهاجرانی که با شکل و شمایل متفاوت از کشورهای دور به آن سرزمین می‌روند، دارد. همچنین موجودات فضایی عجیب و غریبی که با اسلحه‌های پیچیده پر زرق و برق خود آتش به‌راه می‌اندازند تمثیلی هستند از تروریست‌هایی که خود را در میان مهاجران جا زده‌اند. قسمت سوم این مجموعه نسبت به 3 فیلم قبلی حادثه و اکشن بیشتری دارد و کمدی خلاقانه قلب اثر را در بر می‌گیرد. در مردان سیاهپوش 3، جی (ویل اسمیت) به سال 1969
باز می‌گردد برای تغییر دادن تاریخ و نجات دوست و همکارش با بازی کی (لی جونز). نقش جوانی کی را جاش برولین ایفا می‌کند و برای فیلمساز فرصتی است برای استفاده از دکور و لباس‌های 1960و تکرار این سوال بی‌جواب «کی» جوان که دائما از همکار سالمندش می‌پرسد بر سر تو چه آمده است؟
پا به سن گذاشتن و سوژه گذر عمر و افسوس، حسابی در متن فیلم قرار دارد بویژه در رفتار سنگین شخصیت کی (تام لی جونز) که می‌گوید ویرانگرترین قدرت در جهان، قدرت افسوس است. بوریس انیمال (جین کلمنت) تبهکار بانمکی است که از یک زندان در کره ماه به گذشته فرار می‌کند برای کشتن کی، ماموری که در سال 1969 او را دستگیر کرده است.
هجو همکاری سفید‌پوست و سیاهپوست که محور 2 فیلم قبلی بود در فیلم سوم بهتر جا می‌افتد و جذابیت‌هایش دیگر پرهیجان و سراسیمه نیست. همچنین افسوس‌های مبهم درباره گذران عمر و آشتی نژادی سرانجام دلیل قابل قبولی می‌شود برای احیای این فیلم پس از 10 سال وقفه. ویل اسمیت نشان می‌دهد همچنان بالغ نشده اما نسبت به فیلم‌های پیشین بازیگر بهتری شده است و حس خوبی از قصه دارد و هنوز هم پراشتیاق و مشنگ و گاهی آزاردهنده است.