بعد از يك سال پر از جنجال در مادريد، حالا شايد هيچ فردى مناسب‌تر از آنچلوتى براى نشستن روى يكى از پر‌مخاطره‌ترين صندلى‌هاى دنيا نباشد. شايد بهترين هديه آنچلوتى براى رئال‌مادريد خوش‌رويى او باشد. حداقل كارنامه و سوابق اين مربى به ما اينطور مى‌گويد. مطمئنا كارلو آنچلوتى دنبال رسيدن به موفقيت است اما به لذت‌هاى ديگر زندگى هم بى‌توجه نيست- مثل خوردن- هرچند در مراسم معارفه خود لاغرتر از گذشته به نظر مى‌رسيد.
دوران حضور او در ميلان و چلسى زير نظر برلوسكونى و آبراموويچ 2 مالك جنجالى كه بى‌علاقه هم به امور فنى تيم نيستند بدون هيچ همهمه‌اى سپرى شد. او حتى با مورينيو هم رابطه بدون مشكلى دارد. بعد از يك سال پر از جنجال در مادريد، حالا شايد هيچ فردى مناسب‌تر از آنچلوتى براى نشستن روى يكى از پر‌مخاطره‌ترين صندلى‌هاى دنيا نباشد. فردى كه به نظر مي‌آید اكثر مشكلات را با شهرتش حل مى‌كند. با مرورى بر رزومه تيم‌هاى زير‌نظر كارلتو متوجه مى‌شويد او علاقه زيادى به استفاده از سيستم ١-٢-٣-٤ دارد- اگرچه او نشان داده با توجه به شرايط كاملا انعطاف‌پذير است- درسى كه او در پارما آموخت.
وقتى در سن ٢٨ سالگى زير نظر اريگو ساكى در میلان بازى مى‌كرد، هر روز یک ساعت زودتر از بقيه، همراه بازيكنان جوانان در كلاس توجيهى مشغول درك سيستم ٢-٤-٤ ساكى بود. كارلو وقتى سر‌مربى پارما شد شروع به استفاده از همين سيستم كرد و روزى كه پارما را ترك كرد به اشتباه خودش مبنى بر اصرار داشتن بر سيستم ٢-٤-٤ اعتراف كرد و اينكه چطور با كم‌تجربگى شانس بهتر كردن تيم را با جذب روبرتو باجو كه در آن روزها خواهان جدايى از ميلان بود از دست داد چرا كه باجو علاقه‌اى به جنگيدن با كرسپو و انريكو كيه‌سا براى پست مهاجم نداشت بلكه مى‌خواست پشت 2 مهاجم بازى كند. اما آنچلوتى در شغل دوم خودش در يوونتوس ثابت كرد از اشتباه خود درس گرفته و براى بازى دادن به زيدان پشت 2 مهاجم به سيستم ٢-١-٤-٣ تغيير رويه داد. در ميلان هم دوباره به دستور بازى مورد علاقه خود ١-٢-٣-٤ برگشت تا با درخواست برلوسكونى براى استفاده از 2 مهاجم روبه‌رو شد و پس از كمى درنگ به طور نا‌محسوسى در بيشتر از 2 بازى از بازى‌هاى ليگ به سيستم ٢-١-٣-٤ روى آورد در حالى كه در باقى بازى‌ها از سيستم مورد علاقه خود استفاده كرد.
در چلسى اما خيلى زود فهميد كه سيستم ٤ نفره الماسى به خصوصيات اين تيم بویژه فرانك لمپارد نمى‌خورد چرا كه او وقتى پشتش به دروازه حريف باشد كمتر كارآيى دارد و تا قبل از تغيير سيستم بازى به 2 شيوه ٣-٣-٤ و ١-٢-٣-٤ از دكو و جو كول در پست او استفاده مى‌كرد. در پاری‌سن‌ژرمن با وجود زلاتان دوباره به ايده استفاده از سيستم ١-٢-٣-٤ برگشت با لاوتزى، مِنِز، نه‌نه و پاستوره پشت او. هرچند در برخى بازى‌هاى فصل با توجه به شرايط از سيستم ٢-٤-٤ هم استفاده كرد. يك ذره سخت است تصور اينكه كارلو آنچلوتى در طول يك هفته خيلى تغيير كند هرچند اين تغيير بستگى به نحوه عملكرد رئال در تابستان دارد. در حال حاضر تصور استفاده از سيستم ١-٢-٣-٤ با گذاشتن بنزما در نوك، اوزيل و رونالدو پشت آنها و آلونسو، خديرا و مودريچ در كمربند ميانى زمين دور از ذهن نيست. حتى مى‌شود از دى‌ماريا كمى عقب‌تر از گذشته بازى گرفت- مانند پاستوره در پاری‌سن‌ژرمن- به عنوان بازيكن خلاقى كه از عقب شروع مى‌كند و كم‌كم به سمت دروازه حريف پيشروى مى‌كند.
اما با توجه به خبر خريد ايسكو، ستاره جوان اسپانيا و خبر‌هايى مبنى بر اضافه شدن يك مهاجم ديگر و تمايل شديد فلورنتينو پرس براى به خدمت گرفتن گرث بيل، به احتمال فراوان آنچلوتى مجبور است به سيستم ١-٣-٢-٤ رئال دست نزند. هم به دليل تعداد زياد مهاجمان و بازيكنان خلاق در خط هجومى تيم و هم اينكه براى قهرمانى در لاليگا آنها محكوم به برد در تقريبا همه بازى‌هاى پيش روى خود هستند.
در اينجا تنها مشكل اين است كه كارلو آنچلوتى از سال ١٩٩٩ كه هدايت يوونتوس را به عهده گرفت تنها در 3درصد بازى‌هاى ليگ از سيستم ١-٣-٢-٤ استفاده كرده است.
البته براى مربى‌هايى كه غير‌قابل تغيير نيستند اين مساله مشكل بزرگى نمى‌تواند باشد ولى با توجه به زيان ٢ بيليون دلارى فلورنتينو پرس در كمپانى ACS در سال گذشته، به نظر مى‌رسد كارلو بيش از اينكه به دليل توانايى‌هاى فنى، تاكتيكى و خصوصيات بازيكنان تيم به رئال آمده باشد، به دليل شخصيت خود راهى اين باشگاه شده است تا با قدم برداشتن در راهى كه مديريت خواستار آن است، رئال همچنان به يكه‌تازى خود در صدر فهرست پر‌درآمدترين تيم‌هاى جهان ادامه دهد.