حميده ايوبي: آلیس مونرو، نویسنده صاحبنام کانادایی از بازنشستگی خود خبر داد. آلیس مونرو، داستان‌نویس 81 ساله کانادایی که به تازگی دومین جایزه «تریلیوم» خود را دریافت کرده، هفته گذشته در مصاحبه‌ای اعلام کرد احتمالا دیگر چیزی نخواهد نوشت. نویسنده مجموعه داستان «زندگی عزیز» در گفت‌وگو با نشنال‌پست گفت: بهتر است ناگهانی بروم. مونرو در پاسخ به این نکته که کناره‌گیری او از دنیای نویسندگی موجب ناامیدی و سرخوردگی علاقه‌مندان آثارش می‌شود، گفت: به آنها بگویید کتاب‌های قدیمی را دوباره و چندباره بخوانند که تعدادشان هم زیاد است. البته این نویسنده سال 2006 بازنشستگی ادبی‌اش را اعلام کرده بود ولی دوباره به نوشتن پرداخت. مونرو که اهل اونتاریو در کاناداست، به عنوان استاد نگارش داستان کوتاه شهرت دارد. وی در سال 2006 جایزه بوکر بین‌المللی را از آن خود کرد. مونرو با کتاب زندگینامه خود «زندگی عزیز» جایزه تریلیوم امسال را به خود اختصاص داد. وی در طول عمر حرفه‌ای خود 3 بار جایزه ادبیات داستانی گاورنر جنرال را برد و جزو نامزدهای جایزه نوبل ادبیات بوده است. آلیس مونرو را یکی از مهم‌ترین نویسندگان ادبیات داستانی کانادا و گاه همپای «چخوف» روس می‌دانند. «فیلیپ راث»، دیگر نویسنده برجسته دنیای ادبیات بود که چندی پیش با کنار گذاشتن قلمش، جامعه ادبی جهان را شگفت‌زده کرد. این نویسنده تاکنون چندین و چند مجموعه داستان کوتاه از جمله «رقص سایه‌های شاد»، «زندگی دختران و زنان»، «فکر کردی کی هستی؟» و «فرار» را نوشته است. او برنده جایزه پن/ مالامود، جایزه حلقه منتقدان کتاب ملی، جایزه اوهنری و جایزه بین‌المللی بوکر بوده است. از این نویسنده داستان‌های مختلفی به صورت پراکنده به فارسی ترجمه شده. مژده دقیقی مجموعه داستان «فرار» او را به فارسی ترجمه و انتشارات نیلوفر آن را منتشر کرده است. همچنین ترانه علیدوستی سال گذشته مجموعه داستان «رویای مادرم» نوشته آلیس مونرو را ترجمه و روانه بازار کرد که با استقبال خوبی مواجه شد. این مجموعه داستان مشتمل بر 5 داستان کوتاه با عناوین «رویای مادرم، صورت، کوئینی، تیر و ستون و نفرت، دوستی، خواستگاری، عشق و ازدواج» است که همراه مقدمه‌ای درباره نویسنده به نقل از روزنامه گاردین منتشر شده است. علیدوستی ترجمه این کتاب را پس از حضور در فیلم سینمایی «کنعان» در سال ۱۳۸۶ آغاز کرد و داستان این فیلم نیز اقتباسی از قصه تیر و ستون از این مجموعه به شمار می‌رود.
اعتماد به نفسم نتیجه احمق بودن من است
آلیس مونرو در مجله معتبر «پاریس ریویو» درباره شیوه نوشتن خود توضیحاتی داده که بخش‌هایی از آن را به نقل از خبرآنلاین می‌خوانید:
چندین و چند دفترچه یادداشت دارم که با خط خرچنگ قورباغه پر شده‌اند، همه چیز را در آن می‌نویسم. گاهی وقتی به این نسخه‌های اولیه نگاه می‌کنم با خودم می‌گویم واقعا سودی هم دارند؟ می‌دانید من از آن نویسندگانی نیستم که از موهبت سرعت برخوردار هستند و سریع می‌نویسند.
خیلی با میل و اشتیاق سراغ «چیزی» نمی‌روم و این «چیز» همه امور زندگی را شامل می‌شود. گاهی به مسیر اشتباه می‌روم و باید دور بزنم.
ممکن است روزی کار کنم و بگویم خوب کار کرده‌ام و بیشتر از همیشه نوشته‌ام. بعد فردایش از خواب بیدار می‌شوم و می‌بینم دیگر دلم نمی‌خواهد روی آن داستان کار کنم.
75 درصد اوقات همان ابتدای کار می‌فهمم که باید بی‌خیال داستان شوم. یکی، دو روز دچار افسردگی می‌شوم و دور خودم می‌چرخم. به چیز دیگری که می‌توانم بنویسم فکر می‌کنم.
بعد ناگهان چیزی درباره داستانی که کنار گذاشته‌ام به ذهنم می‌رسد و می‌فهمم چطور باید آن را بنویسم اما این «درک» زمانی پیش می‌آید که به خودم می‌گویم این داستان را باید فراموش کنم. گاهی موفق نمی‌شوم و تمام روز بدعنق هستم. تنها زمانی است که غیرقابل تحمل می‌شوم. اگر همسرم در خانه این طرف و آن طرف برود و سر و صدا راه بیندازد عصبانی می‌شوم. اگر آواز بخواند یا چیزی شبیه آن که دیگر نورعلی‌نور است.
همیشه در نوشتن اعتماد به نفس بالایی داشتم. به نظرم اعتماد به نفسم نتیجه احمق بودنم است چون خارج همه جریان‌ها زندگی کرده‌ام، وقتی مثل من در شهر کوچکی می‌نویسی که بقیه فقط می‌توانند بخوانند فکر می‌کنی موهبتی به تو رسیده است و این اعتماد به نفس می‌آورد.