حدود یک سال دیگر بزرگ‌ترین نمایش روی زمین در برزیل برگزار خواهد شد و پس از 64 سال به این کشور برخواهد گشت. شمارش معکوس بزرگ‌ترین رویداد ورزشی دنیا دیگر شروع شده و مدعیان جدی دارند خود را آماده می‌کنند.اسپانیا، آلمان، ایتالیا و میزبان دارند سبک بازی خود را پالایش می‌کنند تا به سمت قهرمانی یورش ببرند اما موسسان فوتبال مدرن تنها به این امید دارند که بدون شرمساری از آمریکای جنوبی خارج شوند. فوتبال انگلیس هرگز در چنین شرایط سختی نبوده. اگر لیگ‌های بزرگ اروپایی از نظر تعداد بازیکن حائز شرایط برای حضور در تیم ملی آن کشور رتبه‌بندی شوند انگلیس با فاصله زیادی در رتبه آخر قرار می‌گیرد. در ماه آخر، تنها 35 درصد از بازیکنان ترکیب اصلی تیم‌های انگلیسی تابعیت انگلیس را داشتند. اگر مقایسه کنیم این عدد در سری A ایتالیا و بوندس‌لیگای آلمان 45 درصد است، در لیگ یک فرانسه 58 درصد و در لالیگای اسپانیا 59 درصد. تیم جوانان انگلیس در رقابت‌های جام ملت‌های جوانان اروپا در مرحله گروهی حذف بدی را تجربه کرد. بازیکنان دعوت‌شده به این تیم تنها 28/2 درصد زمان بازی‌شده در لیگ برتر را به خود اختصاص دادند. میزان بازی بازيكنان تیم جوانان انگلیس در لیگ برتر هرگز تا این حد پایین نبوده. انگلیسی‌ها برخلاف اکثر کشورهای دیگر هیچ لژیونر خاصی ندارند (مگر آنکه جویی بارتون از المپیک مارسی را حساب کنید!) و بازيكنان تیم بزرگسالان و تیم جوانان همه در خود انگلیس بازی می‌کنند. منبع استعداد در انگلیس به حدی پایین است که تیم ملی این کشور دارد به سخت‌ترین شرایط خود از دهه 70 میلادی تاکنون نزدیک می‌شود. تازه در آن سال‌ها بازیکنان بااستعداد بسیاری در تیم انگلیس بازی می‌کردند هرچند برای 4 بار پیاپی نتوانستند به تورنمنتی بزرگ راه یابند. نمایش‌های اخیر انگلیس با روی هاجسون فوق‌العاده ناامیدکننده بوده. سه‌شیرها حتی برای رسیدن به جام‌جهانی هم مشکل دارند و در گروهشان پس از مونته‌نگرو – کشوری با تنها حدود 600 هزار نفر جمعیت – دوم هستند. آنها در این گروه آسان تنها سن‌مارینو و مولداوی را برده‌اند! اوکراین تنها یک امتیاز از آنها عقب است و 2 بازی پیاپی هم با سن‌مارینو دارد و مردان هاجسون احتمالا باید در ماه سپتامبر در شهر کی‌یف دست‌کم یک امتیاز از اوکراین بگیرند تا از رفتن به پلی‌آف اجتناب کنند. اما بعید است کسی روی حتی همین نتیجه هم حساب کند. تیم فعلی انگلیس به حدی ضعیف است که برخی منتقدان آن را با دوران فاجعه‌بار گراهام تایلور مقایسه می‌کنند که به امثال کیث کرل، اندی سینتون، تونی دیلی و کارلتون پالمر در تورنمنت مصیبت‌بار یورو 92 در سوئد بازی داد و سپس هم نتوانست به جام‌جهانی 1994 آمریکا راه یابد. هرگز انگلیس در خط حمله با چنین بحرانی روبه‌رو نبوده. آنها هنوز بیش از حد به وین رونی اتکا دارند؛ بازیکنی که از نظر فیزیکی رو به سقوط است. دنی ولبک با آنکه فصل گذشته در 39 بازی برای منچستریونایتد تنها 2 گل زد گزینه اصلی حضور در خط حمله این تیم است. جرمین دفو در تاتنهام جایگاه تضمین‌شده‌ای در ترکیب ندارد و دیگر دعوت‌شدگان اخیر، یعنی تئو ولکات، اندی کارول، دانیل استاریج و ویلفرید زاها روی هم 50 بازی و 7 گل ملی دارند! مایکل کریک و فرانک لمپارد که روی هم 65 سال دارند هافبک‌های میانی ترکیب اصلی هستند. آنها هیچ تحرک و پویایی خاصی به عنوان زوج در مرکز میدان ندارند. مدافعان میانی هم فیل جاگیلکا و گری کیهیل هستند که هرچند در باشگاه‌هایشان بازیکنان خوبی هستند اما در قیاس با مدافعان میانی انگلیس در سال‌های اخیر در حد طنز هستند. تیم ملی انگلیس پر است از بازیکنان بی‌اثری که کیفیت لازم را ندارند. فوتبالیست‌های انگلیسی را بیرون از این کشور به دلیل نداشتن تکنیک دست می‌اندازند. اما انگلیس تاکنون هرگز تا این حد در حفظ مالکیت توپ ناتوان نبوده؛ آن هم مقابل هر رقیبی! سیستم منفی هاجسون و سیستم 2-4-4 می‌تواند مشکل را حادتر کند. اما اوضاع انگلیس به‌حدی فاجعه‌بار است که هویت تاکتیکی آنها این شده که 10 نفر پشت توپ بگذارند و امیدوار باشند روی ضدحملات، ضربات ایستگاهی یا اشتباه حریف به گل برسند. تماشای بازی آنها بینندگان را یاد یونان 2004 می‌اندازد، البته بدون پیروزی. نمایش خجالت‌آور انگلیس در جام ملت‌های جوانان نشان داد که هیچ بازیکن جوانی نیست که آماده رشد در این یک سال باشد و بتواند در جام‌جهانی برزیل اثرش را بر تیم بگذارد. انگلیس با صفر امتیاز و صفر گل زده حذف شد. این در حالی است که ایتالیایی‌ها که ماریو بالوتلی، استفان الشهراوی و ماتیا دشیلیو را هم نداشتند بازیکنانی جوان در حد مارکو وراتی و لورنزو اینسینی را در ترکیب داشتند. اسپانیا، دیگر تیم حاضر در نیمه‌نهایی هم ایسکو، تیاگو و داوید دخه‌آ را در این رقابت‌ها داشت اما هاجسون هیچ ندارد. مهاجمان انگلیس در جریان شکست این تیم مقابل ایتالیا اینها بودند: کانر ویکهام که فصل گذشته در خط حمله افتضاح ساندرلند 10 بازی انجام داد و نتوانست گلی بزند و ماروین سوردل که در تیم دسته دومی بولتون به دلیل حضور کوین دیویس و دیوید انگوگ – خرید ناکام لیورپول! – به او چندان بازی نرسید. جانشینان آنها در شکست 3 بر یک به نروژ اینها بودند: تام اینس از بلکپول و ویلفرید زاها، خرید 18 میلیون یورویی منچستریونایتد که قرار است شگفتی‌سازشان باشد ولی مقابل مدافع کناری آینتراخت برانشوآینگ، عمر العبدلاوی کار خاصی انجام نداد. حقیقت این است که حتی با در نظر گرفتن امثال جک ویلشر، الکس اکسالاد، چمبرلن و فیل جونز – که به یورو نرسید – انگلیس نه ستارگان زیادی می‌سازد و نه بازیکنان باکیفیتی تولید می‌کند. اسپانیا، مدافع عنوان قهرمانی به روشنی و با دلایل کافی مدعی قهرمانی است. آنها همچنان بازیکنانی می‌سازند که احتمالا ستارگانی در کلاس جهانی خواهند شد. ستارگانی که انگلیسی‌ها تنها خوابش را می‌بینند. جدیدترین این بازیکنان ایسکو، بازیکن مالاگاست که همه به دنبالش هستند. تعداد هافبک‌های باکیفیت اسپانیا مانند ژاوی، آندرس اینیستا، داوید سیلوا، سسک فابرگاس، خوآن ماتا و سانتی کاسورلا به حدی بالاست که واقعا خوفناک است و هافبک‌های ذخیره اسپانیا بهتر از خط میانی اصلی اکثر تیم‌ها هستند. این موضوع به آنها سلطه منطقه‌ای در آن قسمت میدان می‌دهد اما نداشتن مهاجمی تمام‌عیار و ضعیف شدن بارسلونا و رئال‌مادرید به رقیبان مقداری امید بخشیده. آلمان هم در بهترین فرصت برای درخشش است. بایرن‌مونیخ اخیرا بارسا را در لیگ قهرمانان در هم کوبیده و دورتموند هم مادرید را برده. اثر روانی این 2 برد روی آلمان‌ها بسیار خواهد بود. آنها لیستی بی‌پایان از فوتبالیست‌های جوان و برجسته دارند – ماریو گوتزه، مارکو روییس، توماس مولر، تونی کروس، ایلکای گوندوغان – اینها تجربه امثال باستین شوآین‌اشتایگر، فیلیپ لام و لوکاس پودولسکی را تکمیل می‌کنند که هر کدامشان تا زمان آغاز جام‌جهانی مرز 100 بازی ملی را رد خواهند کرد.
ویوا اسپانیا! اسپانیا بخت اصلی قهرمانی است اما آلمان و ایتالیا هم مدعی هستند
ایتالیای نایب‌قهرمان یورو 2012 هم سومین مدعی است. در آتزوری می‌توان ترکیبی رویایی از ستاره‌های باتجربه مانند جیان‌لوئیجی بوفون، دانیله دروسی و آندر‌آ پیرلو در کنار جوانان نوظهوری مانند بالوتلی، الشهراوی و وراتی را یافت که این آخری می‌تواند در آینده توپ طلا را از آن خود کند. از نظر نفرات، تنها اسپانیا و آلمان برتر هستند، هرچند غیبت یک ترکوارتیستاي (هافبک تهاجمی) ذاتی و تعداد کم مدافعان مایه نگرانی چزاره پراندلی خواهد بود. بخت ایتالیا همچنین به این متکی خواهد بود که آیا پیرلو در 35سالگی در برزیل همچنان در اوج خواهد ماند یا نه. فرانسه و هلند هم برای آینده خود را آماده می‌کنند. همچنین 2 غول آمریکای جنوبی هم هستند. برزیل سخت به دنبال هویت خود و یک مهاجم مرکزی در سطح بالا می‌گردد و هنوز نتوانسته ثابت کند نیمار رهبر تیم می‌تواند باشد. اما طرفداران خانگی پشت آنها خواهند بود، آنها مدافع شماره یک دنیا یعنی تیاگو سیلوا را دارند و بزرگ‌ترین منبع استعدادها در این کشور است. پس برزیل همواره تهدیدی جدی برای دیگران است.