حسين قديانيهمهاش 4جمله! کلا 5 درصد! این تمام سهم اقتصاد و معیشت و دغدغه‌های ملموس مردم در سخنرانی مطول روز شنبه رئیس‌جمهور منتخب بود. اگرچه این سخنرانی حس و حال رسانه‌اي داشت اما عمومی‌تر از آن بود که جناب روحانی برای غفلت از حوزه اقتصاد بهانه‌ای داشته باشد. مع‌الاسف فرد منتخب از همه چیز سخن گفت الا اصل‌کاری‌ها. این روزها مهم‌ترین سوال مردم از حسن روحانی این است: «صرف‌نظر از سایر مواضع‌تان، چرا این همه اقتصاد کمرنگ و بی‌فروغ است در سخنرانی‌های شما؟! نکند در مقام عمل نیز مثل سخن و سخنرانی به حاشیه ببرید اقتصاد را».
امروز (یکشنبه) روبه‌روی دکه روزنامه‌فروشی، نگاهی انداختم به تیتر یک روزنامه‌ها. جراید دوم خردادی، بخشی از سخنان روحانی را تیتر یک کرده بودند و پاره‌ای رسانه‌های اصولگرا، بخشی دیگر را. هر یک به زعم خود، داشتند ادعا می‌کردند که شیخ حسن بیشتر به جناح ما نزدیک است! اولا روحانی اگرچه به صورت مستقل نامزد انتخابات شد، واقعیت این است که قرابت بیشتری با جریان اصلاحات دارد. انکار این امر بدیهی و اکتفا به فلان موضع درست، حقا که ساده فرض کردن مخاطب است!خوب است بعضی دوستان اصولگرا به جای این مصادره کردن‌های بی‌سود و بی‌نتیجه، اندکی در رفتار و گفتار انتخاباتی خود تامل بیشتر کنند که اصولا با کدام ندانم‌کاری، قافیه را به حسن روحانی باختند؟! ثانیا اصولگرا، راستی، چپی، دوم خردادی،حتی مستقل خواندن روحانی، چه فرقی برای مردم می‌کند؟! این خربزه‌ها کی برای مردم درگیر در معضلات اقتصادی، نان شده که حالا بشود؟! گیرم حسن روحانی نماینده آقای هاشمی نباشد و رسما به وکالت از حضرات این طرفی، وارد صحنه شده باشد؛ خب که چی؟! سهم مشکلات مردم و نقش اقتصاد در این بکش مکش‌های سیاسی چیست و کجاست؟! برای مردم نه راست بودن روحانی مهم است، نه چپ بودن او. آنچه اهمیت دارد عزم رئیس‌جمهور برای بازکردن گره‌های ریز و درشت اقتصادی است.
القصه، همان نظرسنجی‌هایی که روزهای منتهی به 24 خرداد موجب پیشی گرفتن حسن روحانی از محمدباقر قالیباف شد، این روزها حاکی از این مهم است که بیش از 70 درصد مردم، «اقتصاد» را اولویت اول خود می‌دانند و این نیز قطعا «رای اکثریت» است! اکثریت‌تر از اکثریت شکننده 7/0 درصدی! منتخب ملت آن روز که در کنفرانس مطبوعاتی، خود را رئیس‌جمهور همه ایران خواند، امثال مرا ـ که با همین نگاه فراجناحی، رای به قالیباف داده بودند ـ امیدوار کرد فرد منتخب اگرچه خیلی اقتصادی نیست اما لااقل دارای چنین دیدگاه درستی است، لیکن سخنان روز شنبه دکتر روحانی و تاکید مکرر و البته بی‌جهت روی رای اکثریت، حاکی از مشورت غلط به منتخب ملت بود. در این باره چند نکته وجود دارد:
یک: حسن روحانی حتی اگر «50 + فقط یک راي بیشتر» هم می‌داشت رئیس قوه مجریه قانونی بود اما این هم هست که اکثریت 250 هزار نفری، این همه حالا «رای اکثریت، رای اکثریت» ندارد!
دو: ناظر بر نکته بالا، همان به که جناب روحانی براساس مطالبات عمومی، متحد و یکپارچه همه ملت ایران حرکت کند، نه رای اکثریت. و مگر می‌توان منکر این مهم شد که اولین و اساسی‌ترین مطالبه ملت، ولایت، بلکه قانون و عقل و شرع از رئیس‌جمهور منتخب، حل معضلات اقتصادی است؟!
سه: تاکید غیرضرور بر رای اکثریت، فروکاستن حسن روحانی از رئیس‌جمهور همه ایران به رئیس‌جمهور همان کسانی است که به او رای داده‌اند و این نه‌تنها ظلم بعضی مشاورین، در حق منتخب ملت است،بلکه همین اول بسم‌الله، خبر از نوعی شکست می‌دهد. اگر دیدگاه «خود را رئیس‌جمهور همه ایرانیان پنداشتن»، دیدگاهی پیروزاندیشانه است، لاجرم تاکید روی رای اکثریت (آن‌هم شکننده‌ترین اکثریت!) نگاهی از پیش مغلوب است. مهم‌تر از اتخاذ موضع درست، خراب نکردن آن با حرف غلط بعدی است.
چهار: اصلی‌ترین شعار جناب روحانی «اعتدال» است، اعتدال اما بیشتر به عمل است تا حرف. این درست که حرف اعتدال را بیش از همه حسن روحانی می‌زند اما در مقام عمل، بهترین تجلی اعتدال، رفتار اصولگرایان بود که بعد از 24 خرداد، دبه درنیاوردند و دم از تقلب نزدند. نامزدهای اصولگرا - در راس ایشان محمد باقر قالیباف- هم یارایشان بود که با دستاویز قرار دادن پاره‌ای چیزها، ادعاهایی مطرح و پیروزی با 7/0 درصد را در دور اول به کام فرد منتخب تلخ کنند اما جملگی از در تبریک و شادباش و دست همکاری و وحدت درآمدند.
لذا بر جناب روحانی فرض است که قدر این فضای مناسب برای خدمت را بداند. نامزدهای اصولگرا نه مثل آقای هاشمی در سال 84 به خدا نامه گلایه‌آمیز نوشتند و نه حکایت فتنه‌گران سال 88 آب به آسیاب دشمن ریختند. فی‌الحال منتخب ملت هیچ بهانه‌ای برای قصور در مسائل اقتصادی و کار و خدمت ندارد. حقا که فضا مناسب برای حرکت درست در وادی اقتصاد است، به این شرط که خود منتخب ملت، این همه «اکثریت»- «اقلیت» نکند و مطالبات آحاد ملت را وجه‌المصالحه دیدگاه غلط برخي
دور و بری‌ها قرار ندهد.
پنج: امروزه روز یکی از مهم‌ترین جلوه‌های افراط و تفریط و خروج از مسیر اعتدال، اتفاقا همین تاکید بر رای اکثریت است. این زیبنده نیست که از سویی شعار اعتدال سر دهیم و از دیگر سو به گونه‌ای سخن بگوییم که تداعی‌گر شکاف اکثریت و اقلیت باشد. ظاهرا بعضی مشاوران جناب روحانی هنوز در فضای تبلیغات انتخابات سیر می‌کنند و یادشان رفته که وارد فضای پس از
24 خرداد شده‌ایم.
البته از حق نباید گذشت که در همین سخنرانی روز شنبه نیز حسن روحانی تاکید کرد عضو هیچ حزب و گروهی نیست، مع‌الاسف آنچه ناقض این سخن درست است، هیچ نیست الا تقسیم کردن ملت به اکثریت و اقلیت... و شاید به عبارت بهتر و ناظر بر رای فرد منتخب، بد نباشد ادعا کنیم تقسیم کردن ملت به عدد 2.
شش: واقعاً اگر قرار باشد دولت مستقر براساس خواست اکثریت- چه قاطع، چه شکننده- حرکت کند، تکلیف اولویت‌های فرابخشی و برنامه‌هایی در حد و قواره سند چشم‌انداز چه می‌شود؟! و مگر اکثریت ورای اکثریت ثابت است؟! همان اکثریتی که 2 خرداد 76 به خاتمی رای داد، روز سوم تیر 84 به احمدی‌نژاد رای داد و حالا قرعه اکثریت به نام حسن روحانی افتاده. وانگهی! آنقدر مطالبات مردم، صرف نظر از دعوای اکثریت و اقلیت، واضح و آشکار است که می‌توان قسم خورد حتی قریب به اتفاق رای‌دهندگان به روحانی هم دغدغه‌های خرد و کلان معیشتی- اقتصادی دارند.
***
همچنان که هشتم خرداد یعنی 2 هفته قبل از انتخابات معطوف به بازی ناشیانه اصولگرایان در زمین سیاست و سخن‌وری شیخ دیپلمات، نتیجه انتخابات 24 خرداد را پیش‌بینی کرده بودیم، اینک مناسب‌ترین وقت برای این سخن است: گره‌های اقتصادی را با کلید شکسته نمی‌توان باز کرد!
آری! بیم از آن می‌رود که مشورت‌های غلط، کلید روحانی را دونیم کند!