صحبت‌های محمود خسروی‌وفا درباره پشت پرده‌های کمیته المپیک مانند بمبی بود که ترکش‌های تاسف‌باری داشت؛ اظهاراتی که هر کدام به تنهایی جای بررسی و تامل دارد و می‌تواند مشخص کند هر آنچه در کمیته المپیک ایران در این یک ساله اخیر رخ داده با چه هدفی انجام گرفته است. محمود خسروی‌وفا در نشست خبری روز سه‌شنبه خود مسائلی را افشا کرد که شاید در نگاه اول تنها یک خبر ژورنالیستی و پربازتاب باشد اما اندکی تعمق در آن زوایای بسیاری از پشت پرده‌های تاسف‌بار ورزش ایران را نمایان می‌کند. حقایقی که از زبان رئیس کمیته پارالمپیک مطرح شد، آنقدر جای بحث و بررسی دارد و آنقدر «مهندسی شده» و «سفارشی» بوده که دیگر نمی‌توان آن را به سهل‌انگاری نسبت داد. به راستی اینگونه برنامه‌ریزی کردن با هدف رسیدن به منافع شخصی و در تضاد آشکار با منافع کشور را نمی‌توان خیانت نام نهاد؟ تأخیر در انتخابات به بهانه ایراد اساسنامه
بر اساس اساسنامه، انتخابات کمیته ملی المپیک باید حداکثر 2 ماه پس از پایان رقابت‌های المپیک 2012 لندن برگزار می‌شد. انتخابات اما برگزار نشد؛ بحث اساسنامه پیش آمد و مسؤولان مدعی شدند IOC به دلیل ایراد اساسنامه اجازه برگزاری انتخابات را نمی‌دهد. پس از آن تاریخ‌های زیادی مطرح شد و هر بار مسؤولان کمیته ملی المپیک اعلام کردند IOC تهدید کرده با این اساسنامه حق برگزاری انتخابات را ندارید. ماجرای اصلاح اساسنامه مساله‌ساز شد و ایرادهای پیاپی IOC به چند بند آن باعث شد این مساله تا یک سال ادامه پیدا کند. در این میان فدراسیون‌های ورزشی بویژه المپیکی‌ها که نیاز به برنامه‌ریزی داشتند تا بتوانند با مشخص شدن وضع کمیته المپیک، بودجه و بسیاری از مسائل دیگر تصمیم‌گیری کنند یک سال بی‌هدف و بی‌برنامه را پشت سر گذاشتند تا مدیریت زمان به بهترین شکل در ورزش ایران معنا شود!
انگیزه اصلی چه بود؟
برگزاری انتخابات پس از المپیک می‌توانست به قیمت کنار رفتن مسؤولان فعلی تمام شود. در شرایطی که کمتر از یک سال به پایان دولت مانده بود و کسی از انتخابات ریاست جمهوری 92 خبر نداشت، همچنین برگزاری انتخابات شوراهای اسلامی شهرها و روستاها که در سال 92 زمانبندی شده بود، شاید از دلایل تمایل مسؤولان کمیته ملی المپیک برای به تاخیر انداختن انتخابات بود، تا اگر در انتخابات شوراها موفق به جمع کردن آرای مردم نشدند، سنگر فعلی خود را نیز از دست ندهند. حضور محمد علی‌آبادی در انتخابات شوراها مهر تاییدی بر این مساله بود.