سال میلادی جدید تا الان بر وفق مراد فوتبال اسپانیا نبوده. شکست رئال‌مادرید و بارسلونا در لیگ قهرمانان و حالا شکست تیم‌ملی در فینال جام کنفدراسیون‌ها، می‌توان 2013 را سال شوم فوتبال اسپانیا و تفکر تیکی‌تاکا دانست. آیا دوره تیکی‌تاکا بسر آمده؟ آیا دست تیم‌های اسپانیایی برای حریفان رو شده؟ و آیا بازیکنان اسپانیا اشباع شده‌اند؟اسکلت اصلی تیم‌ملی اسپانیا را بازیکنان بارسلونا تشکیل می‌دهند و اسپانیا در این چند ساله سعی کرده سبک بازی بارسلونا یا همان تیکی‌تاکا را به نمایش بگذارد. اسپانيا در 5 سال اخیر با همین روش توانست 2 بار قهرمان یورو و یک بار هم قهرمان جام‌جهانی شود اما این تیم‌ملی اسپانیا همیشه یک ضعف بزرگ و یک حلقه سردرگم نسبت به بارسلونا داشته، آن هم نبود بازیکنی مثل مسی بوده که نیاز مبرم این شکل بازی است. نبود کسی مثل مسی سبب شده اسپانیا بیشتر مواقع یک بازی سردرگم انجام دهد و یک حفظ توپ بیهوده و کسالت‌آور را به نمایش بگذارد. تیم‌ملی اسپانیا در این چند دوره که قهرمان شده همیشه از مشکل گلزنی رنج می‌برده و در بیشتر بازی‌ها با اختلاف یک گل برنده شده است. در جام‌جهانی 2010 در این باره رکوردی را هم به نام خود ثبت کرد و آن این بود که در تاریخ جام‌جهانی سابقه نداشت تیمی با این تعداد گل زده قهرمان شود. 8 گل زده در 7 بازی! و فقط مقابل تیم شیلی که حدود 60 دقیقه 10 نفره بازی کردند 2 گل به ثمر رساندند. در واقع سبک بازی اسپانیا طوری بود که که یک گل می‌زد و با حفظ توپ سرعت بازی حریف را می‌گرفت و بدون اینکه حریف روی آنها فشار بیاورد با حفظ توپ دفاع می‌کردند. همه فوتبالدوستان بازی اسپانیا و فرانسه در یورو 2012 را به یاد دارند، اسپانیا در اوایل بازی به گل رسید و تا دقیقه 90 فقط توپ را به گردش درآورد و یکی از سردترین، بی‌روح‌ترین و خسته‌کننده‌ترین بازی‌های این چند ساله را رقم زد. می‌توانیم به این مساله اذعان کنیم که تیکی‌تاکای بارسلونا با وجود مسی چند پله بالاتر از تیکی‌تاکای تیم‌ملی اسپانیاست. البته تیم‌ملی اسپانیا جز نبود مسی از چند مشکل دیگر هم رنج می‌برد. تیم‌ملی اسپانیا در بازی‌هایش نسبت به زمانی که توپ را در اختیار دارد خیلی کم صاحب موقعیت گل می‌شود. این مشکل را می‌توان متوجه هافبک‌های این تیم دانست. تیم‌ملی اسپانیا پلن B ندارد، همه بازی‌ها چه جلو باشد چه عقب به یک شکل بازی می‌کند. سبک بازی هافبک‌های این تیم جز پدرو کاملا شبیه هم است. هافبک‌های اسپانیا از درگیری‌های فیزیکی هراس دارند، در بازی هوایی ضعفشان مشهود است، از دقیقه یک تا 90 با یک ریتم بازی می‌کنند و چیزی که در این چند ساله این ضعف را پوشش داده بود فقط و فقط حفظ توپ بود. یکی دیگر از مشکلات اسپانیا این است که برای سیستم 1-3-2-4 بازیکن تخصصی ندارد. لازمه این سیستم علاوه بر 2 هافبک دفاعی‌تراز اول وجود 2 وینگر است. از بازیکنان اسپانیا پدرو و ناباس می‌توانند نقش وینگر را بازی کنند اما هر دو با هم نمی‌توانند در ترکیب قرار بگیرند. یکی از دلایل اصلی اینکه اسپانیا کم صاحب موقعیت گل می‌شود را باید نبود وینگر دانست. در یک بازی در این سطح هافبک فوقش می‌تواند 5-4 پاس در عمق و پشت دفاع بدهد و بقیه موقعیت گل‌ها را باید وینگرها و دفاع کناری‌ها با نفوذهایشان ایجاد کنند که تیم‌ملی اسپانیا خیلی کم از آن استفاده می‌کند. یکی دیگر از ضعف‌های هافبک‌های اسپانیا این است که شوتزن و گلزن نیستند، تعداد گل‌هایی که از ژاوی و اینیستا در تیم‌ملی در این چند ساله دیده‌ایم به تعداد انگشتان 2 دست هم نمی‌رسد. هافبک‌های تیم‌ملی اسپانیا بیش از حد محجوب هستند و درگیر نمی‌شوند (جز بوسکتس و آلونسو) و فاکتورهای یک هافبک مثل درگیری، تکل زدن، دوندگی و تا حدی خشونت را از یاد برده‌اند و کل تمرکزشان را روی دقت پاس‌هایشان گذاشته‌اند. همین طرز بازی هافبک‌ها در حال گسترش دامنه خود است و این به سود فوتبال نیست. یک تیم فوتبال به یک هافبک خلاق و طراح نیاز دارد نه 5-4 طراح! تا قبل از این تنها راه مقابله با تیکی‌تاکا را دفاع فشرده و چندلایه می‌دانستند اما 2 تیم امسال بر این تفکر خط بطلان کشیدند، بایرن‌مونیخ و تیم‌ملی برزیل. هر دو تیم تقریبا با یک شیوه تیکی‌تاکا را شکست دادند، هر 2 تیم با پرس شدید و بالا بردن درگیری در خط هافبک به این مهم دست یافتند. البته بایرن‌مونیخ گردش توپ بهتری نسبت به برزیل داشت و با پرس و جنگندگی توانست کنترل بهتری روی بازی داشته باشد و حتی با حفظ توپ بارسلونا را زیر فشار هم قرار داد. در پایان باید گفت با این اوصاف تیم‌ملی اسپانیا در جام‌جهانی پیش رو برای تکرار قهرمانی‌اش کار سختی در پیش دارد و اگر تا آن موقع نقاط ضعف و اشکالات بازی خود را پوشش ندهد قطعا به مشکل برخواهد خورد. هواداران اسپانیا هم باید این نکته را درک کنند که تاریخ فوتبال همیشه بر همین روال پیش رفته و همین فراز و نشیب‌ها باعث شده فوتبال در همه اقشار هوادار داشته باشد و محبوب‌ترین ورزش جهان به حساب بیاید. اگر از اول پیدایش توپ تا الان همیشه یک تیم برنده بود و کل جام‌ها را تصاحب می‌کرد، امروز قطعا فوتبال این همه هوادار نداشت. این افول روش‌های بازی و تغییر سیستم‌ها لازمه پیشرفت و جذاب شدن فوتبال است. واقعيتي كه حالا هويدا شد
تیکی تاکا، کیش و مات
سال میلادی جدید تا الان بر وفق مراد فوتبال اسپانیا نبوده. شکست رئال‌مادرید و بارسلونا در لیگ قهرمانان و حالا شکست تیم‌ملی در فینال جام کنفدراسیون‌ها، می‌توان 2013 را سال شوم فوتبال اسپانیا و تفکر تیکی‌تاکا دانست. آیا دوره تیکی‌تاکا بسر آمده؟ آیا دست تیم‌های اسپانیایی برای حریفان رو شده؟ و آیا بازیکنان اسپانیا اشباع شده‌اند؟اسکلت اصلی تیم‌ملی اسپانیا را بازیکنان بارسلونا تشکیل می‌دهند و اسپانیا در این چند ساله سعی کرده سبک بازی بارسلونا یا همان تیکی‌تاکا را به نمایش بگذارد. اسپانيا در 5 سال اخیر با همین روش توانست 2 بار قهرمان یورو و یک بار هم قهرمان جام‌جهانی شود اما این تیم‌ملی اسپانیا همیشه یک ضعف بزرگ و یک حلقه سردرگم نسبت به بارسلونا داشته، آن هم نبود بازیکنی مثل مسی بوده که نیاز مبرم این شکل بازی است. نبود کسی مثل مسی سبب شده اسپانیا بیشتر مواقع یک بازی سردرگم انجام دهد و یک حفظ توپ بیهوده و کسالت‌آور را به نمایش بگذارد. تیم‌ملی اسپانیا در این چند دوره که قهرمان شده همیشه از مشکل گلزنی رنج می‌برده و در بیشتر بازی‌ها با اختلاف یک گل برنده شده است. در جام‌جهانی 2010 در این باره رکوردی را هم به نام خود ثبت کرد و آن این بود که در تاریخ جام‌جهانی سابقه نداشت تیمی با این تعداد گل زده قهرمان شود. 8 گل زده در 7 بازی! و فقط مقابل تیم شیلی که حدود 60 دقیقه 10 نفره بازی کردند 2 گل به ثمر رساندند. در واقع سبک بازی اسپانیا طوری بود که که یک گل می‌زد و با حفظ توپ سرعت بازی حریف را می‌گرفت و بدون اینکه حریف روی آنها فشار بیاورد با حفظ توپ دفاع می‌کردند. همه فوتبالدوستان بازی اسپانیا و فرانسه در یورو 2012 را به یاد دارند، اسپانیا در اوایل بازی به گل رسید و تا دقیقه 90 فقط توپ را به گردش درآورد و یکی از سردترین، بی‌روح‌ترین و خسته‌کننده‌ترین بازی‌های این چند ساله را رقم زد. می‌توانیم به این مساله اذعان کنیم که تیکی‌تاکای بارسلونا با وجود مسی چند پله بالاتر از تیکی‌تاکای تیم‌ملی اسپانیاست. البته تیم‌ملی اسپانیا جز نبود مسی از چند مشکل دیگر هم رنج می‌برد. تیم‌ملی اسپانیا در بازی‌هایش نسبت به زمانی که توپ را در اختیار دارد خیلی کم صاحب موقعیت گل می‌شود. این مشکل را می‌توان متوجه هافبک‌های این تیم دانست. تیم‌ملی اسپانیا پلن B ندارد، همه بازی‌ها چه جلو باشد چه عقب به یک شکل بازی می‌کند. سبک بازی هافبک‌های این تیم جز پدرو کاملا شبیه هم است. هافبک‌های اسپانیا از درگیری‌های فیزیکی هراس دارند، در بازی هوایی ضعفشان مشهود است، از دقیقه یک تا 90 با یک ریتم بازی می‌کنند و چیزی که در این چند ساله این ضعف را پوشش داده بود فقط و فقط حفظ توپ بود. یکی دیگر از مشکلات اسپانیا این است که برای سیستم 1-3-2-4 بازیکن تخصصی ندارد. لازمه این سیستم علاوه بر 2 هافبک دفاعی‌تراز اول وجود 2 وینگر است. از بازیکنان اسپانیا پدرو و ناباس می‌توانند نقش وینگر را بازی کنند اما هر دو با هم نمی‌توانند در ترکیب قرار بگیرند. یکی از دلایل اصلی اینکه اسپانیا کم صاحب موقعیت گل می‌شود را باید نبود وینگر دانست. در یک بازی در این سطح هافبک فوقش می‌تواند 5-4 پاس در عمق و پشت دفاع بدهد و بقیه موقعیت گل‌ها را باید وینگرها و دفاع کناری‌ها با نفوذهایشان ایجاد کنند که تیم‌ملی اسپانیا خیلی کم از آن استفاده می‌کند. یکی دیگر از ضعف‌های هافبک‌های اسپانیا این است که شوتزن و گلزن نیستند، تعداد گل‌هایی که از ژاوی و اینیستا در تیم‌ملی در این چند ساله دیده‌ایم به تعداد انگشتان 2 دست هم نمی‌رسد. هافبک‌های تیم‌ملی اسپانیا بیش از حد محجوب هستند و درگیر نمی‌شوند (جز بوسکتس و آلونسو) و فاکتورهای یک هافبک مثل درگیری، تکل زدن، دوندگی و تا حدی خشونت را از یاد برده‌اند و کل تمرکزشان را روی دقت پاس‌هایشان گذاشته‌اند. همین طرز بازی هافبک‌ها در حال گسترش دامنه خود است و این به سود فوتبال نیست. یک تیم فوتبال به یک هافبک خلاق و طراح نیاز دارد نه 5-4 طراح! تا قبل از این تنها راه مقابله با تیکی‌تاکا را دفاع فشرده و چندلایه می‌دانستند اما 2 تیم امسال بر این تفکر خط بطلان کشیدند، بایرن‌مونیخ و تیم‌ملی برزیل. هر دو تیم تقریبا با یک شیوه تیکی‌تاکا را شکست دادند، هر 2 تیم با پرس شدید و بالا بردن درگیری در خط هافبک به این مهم دست یافتند. البته بایرن‌مونیخ گردش توپ بهتری نسبت به برزیل داشت و با پرس و جنگندگی توانست کنترل بهتری روی بازی داشته باشد و حتی با حفظ توپ بارسلونا را زیر فشار هم قرار داد. در پایان باید گفت با این اوصاف تیم‌ملی اسپانیا در جام‌جهانی پیش رو برای تکرار قهرمانی‌اش کار سختی در پیش دارد و اگر تا آن موقع نقاط ضعف و اشکالات بازی خود را پوشش ندهد قطعا به مشکل برخواهد خورد. هواداران اسپانیا هم باید این نکته را درک کنند که تاریخ فوتبال همیشه بر همین روال پیش رفته و همین فراز و نشیب‌ها باعث شده فوتبال در همه اقشار هوادار داشته باشد و محبوب‌ترین ورزش جهان به حساب بیاید. اگر از اول پیدایش توپ تا الان همیشه یک تیم برنده بود و کل جام‌ها را تصاحب می‌کرد، امروز قطعا فوتبال این همه هوادار نداشت. این افول روش‌های بازی و تغییر سیستم‌ها لازمه پیشرفت و جذاب شدن فوتبال است. ارسال نظر
پربیننده